WillingtobeGreek

Εκεί να δώσεις την καρδιά σου….

Archive for January, 2014

Ιδιώτες συνεισέφεραν 1 εκατ. ευρώ για την αποκατάσταση της Νίκης της Σαμοθράκης!!

Το μουσείο του Λούβρου κατάφερε να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο ευρώ από ιδιωτικές δωρεές προκειμένου να αποκαταστήσει ένα από τα πιο διάσημα εκθέματά του, τη Νίκη της Σαμοθράκης, όπως μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο.

ÌÏÕÓÅÉÏ ÔÏÕ ËÏÕÂÑÏÕ - ÁÑ×ÁÉÁ ÅËËÇÍÉÊÁ ÃËÕÐÔÁ

Περίπου 6.700 ιδιώτες χορηγοί συμμετείχαν στην επιχείρηση “Όλοι μαικήνες” που ξεκίνησε πριν από τέσσερις μήνες, σύμφωνα με το γαλλικό μουσείο.

Για να χρηματοδοτήσει αυτό το φιλόδοξο έργο, το Λούβρο είχε θέσει ως στόχο να συγκεντρώσει από τις 3 Σεπτεμβρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 2013 το ποσό του 1.000.000 ευρώ από συνεισφορές ιδιωτών σε ένα συνολικό προϋπολογισμό 4 εκατομμυρίων, καθώς τα 3 εκατομμύρια ευρώ έχουν προσφερθεί από χορηγίες.

Οι εισφορές των ιδιωτών ανέρχονται από 1,00 έως 8.500 ευρώ. Ο μέσος όρος ήταν 134 ευρώ και το πιο συνηθισμένο ποσό που προσφέρονταν ήταν 50 ευρώ. Συνεισέφεραν και ορισμένοι ξένοι, ιδίως Ιάπωνες, όπως σημείωσε το μουσείο.

Το διάσημο άγαλμα, που βρίσκεται τώρα υπό ανακαίνιση σε γειτονική αίθουσα, θα ξαναβρεί τη θέση του στην κορυφή της κλίμακας Νταρού στις αρχές του καλοκαιριού του 2014. Η ανακαίνιση της κλίμακας δεν θα τελειώσει πριν από το Μάρτιο του 2015, σύμφωνα με το μουσείο.

Το Κέντρο Έρευνας και Αποκατάστασης των Μουσείων της Γαλλίας, εντόπισε ανεπαίσθητα ίχνη γαλάζιου, αθέατα στο γυμνό μάτι.

“Τα ίχνη αυτά επιτρέπουν να πούμε πως το άγαλμα ήταν πολύχρωμο, τουλάχιστον εν μέρει”, υπογράμμισε το μουσείο. Η εξέταση του αγάλματος επέτρεψε να αποκαλυφθεί ένας βόστρυχος από τον κότσο της Νίκης πίσω από το λαιμό, που είχε κρυφτεί κάτω από ένα σύγχρονο (του 20ού αιώνα) κλείσιμο με γύψο, σύμφωνα πάντα με το Γαλλικό Πρακτορείο.

Το άγαλμα, που ανακαλύφθηκε το 1863 στη Σαμοθράκη, χρονολογείται από το 2ο αιώνα π.Χ. και αναπαριστά φτερωτή τη θεά Νίκη. Έφθασε στο Λούβρο ανάμεσα στο 1880 και το 1884 και έχει το πόδι πάνω σε μία βάση που μοιάζει με πλώρη πάνω σε βάθρο.

Πηγή: ethnos.gr

Η συκοφαντία είναι το μοναδικό όπλο του ηττημένου

αποφθεγμα σωκρατη-αντιδικια-συκοφαντια-debate-slander-socrates quotes

Επαναστατική εφεύρεση ομογενή επιστήμονα για την βαρηκοΐα.

σταυρος μπασσεας

Ο ομογενής επιστήμονας Σταύρος Μπασσέας, από το Σικάγο, ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας «Sound World Solutions», έχει προβεί σε μία επαναστατική ανακάλυψη ακουστικής, η οποία θα βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα βαρηκοΐας. Η ανακάλυψή του, σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου και πληροφορίες της εταιρείας του, ονομάζεται CS10 και έγκειται στο γεγονός ότι χρησιμοποιεί την τεχνολογία γνωστή ως Bluetooth, η οποία χρησιμοποιείται στην κινητή τηλεφωνία ή και στα οχήματα προκειμένου οι οδηγοί να είναι προσηλωμένοι στην οδήγησή τους.

Μοιάζει με το όργανο Bluetooth της κινητής τηλεφωνίας με τη διαφορά ότι λειτουργεί ως ένας ενισχυτής ήχου. Ο χρήστης του μπορεί να το λειτουργεί ακολουθώντας τις οδηγίες που του δίνονται στο αυτί του ή από την συσκευή του κινητού τηλεφώνου του το γνωστό smartphone.

Μία κορυφαία διαφορά ανάμεσα στο όργανο του Bluetooth που ανακάλυψε ο κ. Μπασσέας και στα άλλα όργανα τα οποία χρησιμοποιούνται για τις περιπτώσεις βαρηκοΐας είναι το γεγονός ότι τα τελευταία στοιχίζουν γύρω στις 4 χιλιάδες δολάρια -κόστος το οποίο δεν καλύπτουν οι ασφάλειες- ενώ το όργανο του κ. Μπασσέα θα κοστίζει περί τα 300 δολάρια και θα είναι προσιτό σε όλους.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς υπάρχουν πάνω από τριακόσια εκατομμύρια άνθρωποι στον Κόσμο οι οποίοι χρειάζονται κάποιο όργανο ακοής ή ακουστικά βαρηκοΐας, ενώ η μεγαλύτερη πλειοψηφία από τα εφτά εκατομμύρια ανθρώπων που προστίθενται κάθε χρόνο προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.

Ο ομογενής επιστήμονας Σταύρος Μπασσέας, ο οποίος έχει μεταναστεύσει από την Ελλάδα και έχει σπουδάσει Πληροφορική Μηχανική με δίπλωμα Μπάτσελορ οφ Σάινες στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σικάγο και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές σε διπλώματα Μάστερ και Διδακτορικό από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Ιλινόις άρχισε να εργάζεται αρχικά ηλεκτρολόγος μηχανολόγος στη βιομηχανία κατασκευής ειδών ακοής, ενώ σήμερα έχει το δικό του εργαστήριο σε προάστιο του Σικάγου, στο οποίο εργαζόμενος απευθείας με ασθενείς κατανόησε καλύτερα τις ανάγκες τους. Δήλωσε χαρακτηριστικά πως «δεν ήταν ένα μηχανικό έργο πλέον» και συμπλήρωσε ότι «είχε ένα ανθρώπινο πρόσωπο». Ο κ. Μπασσέας είπε ότι όταν οι άνθρωποι τον επισκέπτονταν αναζητώντας βοήθεια είχε την ευκαιρία να τους μιλήσει γύρω από τις επιπτώσεις της απώλειας της ακοής και ιδιαίτερα την κοινωνική απομόνωση που αισθάνονται πολλοί. Πρόσθεσε πως «όταν βάλουν το νέο ακουστικό τους όργανο αντιδρούν αμέσως, μερικές φορές κλαίνε διότι είναι σαν να μιλούν στην καρδιά τους, κι ακόμα επειδή γνωρίζουν τι συμβαίνει».

Ενας ασθενής του κ. Μπασσέα, ο Γουέιν Τζαγκούς, είπε ότι «είναι τρομερό να είσαι με άλλους ανθρώπους και να μην καταλαβαίνεις τι λένε. Κάθεσαι εκεί και γελάς σαν χαζός και κουνάς το κεφάλι σου χωρίς να ξέρεις αν λένε κάτι καλό ή κάτι κακό».

Πριν από χρόνια ο κ. Μπασσέας τοποθέτησε στον κ. Τζαγκούς υψηλής ποιότητας ακουστικά τα οποία κόστισαν χιλιάδες δολάρια και πήγε για να τα ρυθμίσει. Ταυτόχρονα ο κ. Μπασσέας του έδωσε και μία πρωτότυπη συσκευή που έχει εφεύρει η εταιρεία του για την οποία ο κ. Τζαγκούς είπε πως «είναι η καλύτερη συσκευή που είχα ποτέ κι έχω δοκιμάσει αρκετές και διαφορετικές» και τόνισε ότι «μου αρέσει το γεγονός της ρύθμισης».

Πέρα από το κόστος των συσκευών βαρηκοΐας ένα από τα μεγάλα προβλήματα είναι ότι απαιτούνται πολλές επισκέψεις για να γίνει η σωστή ρύθμιση της συσκευής, ενώ η συσκευή που εφεύρε ο κ. Μπασσέας ρυθμίζεται με σύνδεση με το smartphone. Υπογραμμίζεται ότι η συσκευή έχει τη δυνατότητα να ρυθμίζεται με το χέρι ή να ανοίγει και να κλείνει χωρίς τη βοήθεια του smartphone.

Ο Φρανκ Λιν, καθηγητής της Δημόσιας Υγείας και χειρουργός των αυτιών στο Πανεπιστήμιο Τζον Χόπκινς της Βαλτιμόρης, είπε ότι αυτό το είδος της συσκευής παρέχει μία καλή εναλλακτική επιλογή για εκατομμύρια ενηλίκων οι οποίοι αντιμετωπίζουν ελαφρά ή ελαφρώς προχωρημένη μορφή βαρηκοΐας. «Μπορείς να λάβεις την συσκευή ταχυδρομικώς, να την τοποθετήσεις στο αυτί σου, να την προγραμματίσεις με το κινητό σου τηλέφωνο και να είναι εντάξει», τόνισε και συμπλήρωσε πως «δεν θα είναι η χρυσή λύση, αλλά καλύτερο από το τίποτε». Είπε ακόμα ότι προτίθεται να χρησιμοποιήσει την συσκευή του «Sound World Solutions» για την μελλοντική του έρευνα.

Πηγή: paneliakos.com

Επίκουροs: ποτέ δεν επιθύμησα να γίνω αρεστός στους πολλούς..

αποφθεγμα επικουρου-αποδοχη από πληθος-crowd’s approval-epicurus quotes-cater to crowd

Η ξεχωριστή πηλιορείτικη αρχιτεκτονική!!

arxitektoniki

Η οικονομική και πολιτιστική άνοδος των χωριών του Πηλίου στα Μεταβυζαντινά και Νεώτερα χρόνια εκφράζεται με το μέγεθος αλλά και με την ποιότητα της κατοικίας. Διώροφα ή τριώροφα είναι κατά κανόνα όλα τα σπίτια των χωριών του Πηλίου, στον ίδιο αρχιτεκτονικό τύπο με πυργοειδή κατασκευή, τη λιθοδομή και τα μικρά ανοίγματα στους κάτω ορόφους, και την ελαφριά κατασκευή και τα πολλά παράθυρα στον επάνω όροφο. Η
ανασφάλεια που επικρατούσε στο Πήλιο κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας επέβαλε τον τύπο της οχυρωμένης κατοικίας. Από τον οχυρό πύργο του μεσαίωνα περνούμε στον τύπο της κατοικίας με φρουριακό χαρακτήρα στο ισόγειο ή και στον ημιώροφο. Οι χοντροί
πέτρινοι τοίχοι του και η απουσία παραθύρων δεν εξυπηρετεί μόνο την ασφάλεια αλλά δημιουργεί συνθήκες θερμομόνωσης που είναι χρήσιμη στη διατήρηση των αποθηκευμένων προϊόντων της χρονιάς. Από τα μέσα του 19ου αιώνα και πέρα, εμφανίζεται ένας νέος τύπος σπιτιών στο Πήλιο. Αυτά τα σπίτια ανήκουν σε Πηλιορείτες. οι οποίοι, αφού έμειναν κάποια χρόνια στην Αίγυπτο και πλούτισαν, ξαναγύρισαν στα πατρικά τους χωριά. Χτίζονται αρχοντικά όπου συνδυάζονται τα τοπικά παραδοσιακά στοιχεία (λιθοδομή στους κάτω ορόφους με λίγα και σιδερόφραχτα παράθυρα, ξεπεταχτά και πολλά παράθυρα χωρίς σιδεριές στον τελευταίο όροφο) με τα νεοκλασικά στοιχεία (αψιδωτά παράθυρα, ζωγραφιστοί μαίανδροι, είσοδος σε εσοχή με κίονες και τόξα, διπλή εξωτερική σκάλα). Από την απελευθέρωση της Θεσσαλίας (1881) μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, υπάρχει σε περιορισμένη κλίμακα, επίδραση του νεοκλασικισμού που κυριαρχεί στο Βόλο. Τα νεοκλασικά του Πηλίου επηρεάζονται από το φυσικό περιβάλλον και την τοπική παράδοση. Γίνονται λιτά στην όψη και οι διαστάσεις τους δείχνουν σεβασμό στην κλίμακα του τοπίου.

Μουσεία και Αρχαιολογικά Αξιοθέατα στο Πήλιο

Το Πήλιο είναι μια από τις ομορφότερες περιοχές της πατρίδας μας, με σημαντική ιστορία αρχαία, βυζαντινή ιστορία αλλά και νεότερη. Ανασκαφές έχουν φέρει στο φως σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν τη σημαντική παρουσία των αρχαίων πόλεων της Μαγνησίας. Στο Βόλο και το Πήλιο υπάρχουν μουσεία που εκθέτουν πολλά από αυτά τα ευρήματα, αρχαιολογικοί χώροι καθώς και λαογραφικά μουσεία που μας μεταφέρουν με τα εκθέματα τους τον τρόπο ζωής, τα ήθη και τα έθιμα της Μαγνησίας, γενικότερα.

• Το σημαντικότερο μουσείο της Μαγνησίας είναι το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο, που βρίσκεται στην πόλη του Βόλου. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1909 με δαπάνη του Αλέξη Αθανασάκη.

• Στη Ζαγορά Πηλίου βρίσκεται το Ελληνομουσείο – Σχολείο του Ρήγα, όπως ονομάστηκε
αργότερα. Είναι το παλιότερο σχολείο του Πηλίου και σε αυτό φοίτησαν σπουδαίοι άνθρωποι του ελληνικού κόσμου. Μερικοί από τους μαθητές του Ελληνομουσείου που διέπρεψαν στο χώρο των γραμμάτων και των τεχνών είναι οι πρωτεργάτες της Ελληνικής επανάστασης Ρήγας Φεραίος, Άνθιμος Γαζής, Γρηγόρης Κωνσταντάς και Καλλίνικος Λαπάτης, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Αρχαιολογικοί Χώροι

• Οι ανασκαφές στις Φθιώτιδες Θήβες ξεκίνησαν το 1924, από τον αρχαιολόγο Γ. Σωτηρίου και συνεχίστηκαν από τον Π. Λαζαρίδη. Οι ανασκαφές, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα, έφεραν στο φως σημαντικά μνημεία και ερείπια παλαιοχριστιανικών ναών, τα οποία χρονολογούνται στα τέλη της Ρωμαϊκής περιόδου και τα πρώιμα χριστιανικά χρόνια.

• Η αρχαία πόλη των Φερών, μία από τις σημαντικότερες της Θεσσαλίας, κατοικήθηκε συνεχώς από την τελική νεολιθική ως και την πρώιμη ρωμαϊκή αυτοκρατορική περίοδο οπότε πιθανότατα εγκαταλείφθηκε. Ο νεώτερος οικισμός, με το όνομα Βελεστίνο (πατρίδα του Ρήγα Βελεστινλή), δημιουργήθηκε κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο (13ος αιώνας.) και κατέχει σημαντική θέση στη νεώτερη ιστορία της πατρίδας μας…

Πηγή: artionrate.com

Περί απληστίας..

αποφθεγμα σωκρατη-αχαριστια-απληστια-greediness-ungratefulness-socrates quotes,

 

Με ποιους ήταν συνυποψήφιος ο Γιώργος Σεφέρης για το Νόμπελ Λογοτεχνίας που κέρδισε το 1963;

20140108_417892

Ηταν και παραμένει μια από τις μεγάλες πολιτισμικές κορυφές της σύγχρονης Ελλάδας. Το Νόμπελ Λογοτεχνίας στο πρόσωπο του Γιώργου Σεφέρη, το 1963, ήταν μια φωτισμένη στιγμή σε μια άκρως ταραγμένη, πολιτικά, εποχή.

Πενήντα χρόνια μετά από εκείνη τη σημαντική στιγμή για τη χώρα μας, η Σουηδική Ακαδημία αποκάλυψε κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες της ψηφοφορίας, άγνωστες μέχρι σήμερα.

Συγκεκριμένα: γίνεται γνωστό πως τα μέλη της τότε επιτροπής τίμησαν ομοφώνως τον Ελληνα ποιητή και στο πρόσωπό του τη μεγάλη παράδοση της ελληνικής γλώσσας.

Οι σημειώσεις του τότε γραμματέα της επιτροπής Άντερς Έστερλουντ αποκαλύπτουν πως στη βραχεία λίστα με τους τρεις υποψηφίους ο Γιώργος Σεφέρης επικράτησε του ποιητή Γ.Χ. Όντεν και του χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα ο οποίος τελικώς απέσπασε την κορυφαία διάκριση το 1971.

Στις έξι επικρατέστερες υποψηφιότητες, οι οποίες προέκυψαν από μια μακρά λίστα αρχικώς ογδόντα και έπειτα είκοσι δύο περιπτώσεων εκείνη την χρονιά, συγκαταλέγονταν επίσης ο Ιρλανδός Σάμιουελ Μπέκετ, ο οποίος απέσπασε το Νόμπελ τελικώς το 1969, ο Ιάπωνας Γιούκιο Μισίμα και ο Δανός Άξελ Σαντεμόζε.

Από τα αρχεία της Ακαδημίας προκύπτει επίσης ότι ο Ελληνας ποιητής ήταν ακόμη δυο φορές υποψήφιος για την ύψιστη λογοτεχνική διάκριση της υφηλίου: την πρώτη φορά το 1955 και ακολούθως το 1961 ύστερα από πρόταση του αμερικανού ποιητή Τ. Σ. Έλιοτ ο οποίος είχε τιμηθεί το 1948 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η ομιλία του Γιώργου Σεφέρη

Με αυτή την ευκαιρία αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε την βαθυστόχαστη ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή της απονομής του Νόμπελ.
Είχε πει ο μέγιστος Ελληνας ποιητής:

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα πρώτα από τον εαυτό μου.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα.

Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος· «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν».

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε…». Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση.

Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο, γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν’ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία.

Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία, που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός: να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής,
– για να θυμηθώ το Σέλλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.
Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.

Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα.

Πηγή: dete.gr