WillingtobeGreek

Εκεί να δώσεις την καρδιά σου….

Archive for August, 2014

Μανώλης Καμβυσέλης (Kelis) – Ένας νέος Έλληνας που τιμά την καταγωγή του

Διαρκής προσπάθεια καλύτερης κατανόησης του ανθρώπινου γονιδιώματος

cebcceb1cebdcf8ecebbceb7cf82-cebaceb1cebcceb2cf85cf83ceadcebbceb7cf82

Ο Μανώλης Κέλλης πραγματοποίησε το σύνολο των σπουδών του στο τμήμα Electrical Engineering & Computer Science του MIT, όπου διδάσκει ως επίκουρος καθηγητής. Εργάζεται στο διάσημο εργαστήριο Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory και διδάσκει το μάθημα «Computational Biology: Genomes, Networks, Evolution (6.895/6.085)». Η εργασία του εστιάζεται στην προσπάθεια καλύτερης κατανόησης του ανθρώπινου γονιδιώματος και βασίζεται σε αλγόριθμους και τεχνικές ανάλυσης οι οποίες επιτρέπουν στη σύγκριση του με τα γονιδιώματα άλλων ζωντανών οργανισμών με στόχο την αναζήτηση “εξελικτικών αποτυπωμάτων”, δηλαδή κοινών χαρακτηριστικών στον τρόπο με τον οποίον μια δεδομένη ακολουθία DNA εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο. Το άρθρο του “Finding Evolution’s Signatures” αποτελεί μια σύντομη περίληψη αυτής της προσπάθειας, ενώ στην προσωπική σελίδα του (http://mit.edu/manoli/www) θα βρείτε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία τόσο προσωπικά, όσο και για την εργασία του.
Η σύντομη ιστορία της οικογένειάς του στο εξωτερικό, ξεκινά το 1989, όταν ο πατέρας του, Γιάννης Κέλλης (Καμβυσέλης), αποφασίζει να φύγει για τη Γαλλία, χωρίς να γνωρίζει καμία ξένη γλώσσα. Σε παλαιότερη συνέντευξή της, όπως καταγράφεται στην εφημερίδα ¨Τα Νέα¨, η συζύγός του είχε επισημάνει χαρακτηριστικά: «Πήγαμε στο εξωτερικό με τα αγγλικά του Μαγκάιβερ». Μετά από σχεόν εννέα χρόνια, η οικογένειά τους, περνά στο Βιβλίο Γκίνες αφού τα τρία παιδιά τους, ο Παναγιώτης, η Μαρία και ο Μανώλης Κέλλης, έγιναν δεκτοί στο ΜΙΤ της Βοστώνης με διαφορά λίγων μηνών.
Σήμερα η οικογένειά του κατοικεί στην Σαρωνίδα

Δείτε εδώ την πρόσφατη συνέντευξη του Μανώλη Καμβυσέλη στην εκπομπή της Έλλης Στάη ΝΕΤ WEEK

http://attikosparatiritis.wordpress.com/

Advertisements

Η κατάλληλη στιγμή για έργα και δράσεις!

4772af18ef6f1a52360177aef918a180

Δημήτριος Κολύμπας: Η ελληνικότητα ως πεποίθηση υπεροχής είναι ένα φρικτό βαρίδι

dimitrioskolympas-thumb-large

Εικονογράφηση: Τιτίνα Χαλματζή.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ

Ο Δημήτριος Κολύμπας είναι καθηγητής Γεωτεχνικής και Σηραγγοποιίας στο Ινστιτούτο Υποδομής της Σχολής Τεχνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Innsbruck.

Γιατί πολλοί Ελληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό;

H Ελλάδα, μην παράγοντας κάτι ουσιαστικό, δεν μπορεί να απορροφήσει το ανθρώπινο δυναμικό της κι έτσι το ταλαιπωρεί, σπαταλώντας την ικμάδα του. Οι αξιόλογοι Ελληνες διακρίνονται στο εξωτερικό διότι τους παρέχονται σωστές προδιαγραφές επαγγελματικής ζωής σε αξιοκρατικά και οργανωμένα κοινωνικά περιβάλλοντα.

Πώς σας αγγίζει η κρίση της Ελλάδας;

Ηθικά. Hταν, όμως, προβλέψιμη, καθώς η αποθέωση της προστυχιάς δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο. Θεωρώ την κρίση οδύνη ενηλικίωσης και προσαρμογής σε ένα ανεπτυγμένο κράτος. Με λυπεί, ωστόσο, ότι τα βήματα προόδου είναι εξαιρετικά αργά, επίπονα και επισφαλή.

Σε τι ελπίζετε;

Να πάρει κάποτε την επάνω βόλτα η Ελλάδα και να δώσει εκείνα που μπορεί και όχι μόνο φθηνή διασκέδαση – sun and sea. Αυτό βέβαια προϋποθέτει να επικρατήσουν η σοβαρότητα, ο σεβασμός, το μέτρο.

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;

Υποσυνείδητο αίσθημα συνδεδεμένο με τη δύναμη της ελληνικής γλώσσας, την εκφραστικότητα και το ρυθμό της. Δυστυχώς, η έννοια της ελληνικότητας τείνει να ευτελιστεί από τους «Ελληναράδες». Γι’ αυτό, καλό θα ήταν να την αισθανόμαστε ουσιαστικά, χωρίς κάθε τόσο να την επικαλούμαστε για διάφορους σκοπούς. Και να την καλλιεργούμε στο πλαίσιο του πολιτισμού μας, ερχόμενοι σε επαφή με τους γείτονές μας και όχι απαξιώνοντάς τους, πιστεύοντας ότι εμείς είμαστε οι καλύτεροι. Η ελληνικότητα ως πεποίθηση υπεροχής είναι ίσως το μεγαλύτερο δεινό της Ελλάδας μετά το 1821 – ένα φρικτό βαρίδι που εμπόδισε κάθε ουσιαστική ανάπτυξη.

Γιατί φύγατε; Και με ποια προϋπόθεση θα γυρίζατε στην πατρίδα;

Εφυγα για να σπουδάσω και έμεινα στο εξωτερικό επειδή βρήκα αποδοτική δουλειά, χωρίς τις ταλαιπωρίες που επιβάλλονται στην Ελλάδα. Σαφώς, εάν οι συνθήκες γίνονταν παρεμφερείς στην πατρίδα, τότε θα γύριζα.

Η δεύτερη χώρα σας σε τι σας επηρέασε;

Είδα ότι… και εδώ λάμπει το φεγγάρι, ότι ανθίζουν τα δέντρα την άνοιξη, ότι συμβαίνουν κι άλλα καλά – μια παραδοχή που εξευγενίζει την αγάπη για την πατρίδα, διότι σε απαλλάσσει από τον ψυχαναγκασμό να πιστεύεις ότι η Ελλάδα σου είναι καλύτερη από τις άλλες πατρίδες. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι η δουλειά δεν είναι καταναγκασμός και κατάρα, αλλά μπορεί να γίνεται αυτονόητα και σωστά.

Ποια ελληνική συνήθειά σας κρατήσατε;

Να ψωνίζω περισσότερα τρόφιμα από όσα χρειάζομαι, να έχω πληθωρικότητα στο τραπέζι μου. Ακόμη, να βαρυγκομώ εμφανώς όταν κάτι πάει στραβά.

Ενα πρόσφατο ελληνικό έργο τέχνης που σας άγγιξε.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου μού έδειξε ότι και στην Ελλάδα μπορεί να γίνει δουλειά διεθνούς επιπέδου. Επίσης μου άρεσε η παράσταση που έδωσαν οι «Στρίγγλες» την Πρωτοχρονιά στην Αθήνα, είχε ένα πηγαίο, γνήσιο και ευγενικό κέφι.

Εάν ήταν στο χέρι σας ν’ αλλάξετε ένα πράγμα στην Ελλάδα, αυτό ποιο θα ήταν;

Δεν θα επέτρεπα ενισχυτές και μεγάφωνα στα πανηγύρια, στις πλατείες, στις παραλίες, ακόμη και στις εκκλησίες. Ολοι ενοχλούνται, ωστόσο επικρατεί η εντύπωση ότι διασκέδαση κάτω από τα 120 decibel δεν νοείται.

Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.

Ευχές όπως «καλή χρονιά», «καλό χειμώνα», «σιδερένιος», «με γεια σου», «καλό δρόμο». Δεν τις βρίσκεις εύκολα σε άλλες γλώσσες.

Ο Ελληνας ήρωάς μου.

Ο Μπουτάρης, γιατί πιστεύω ότι έχει το θάρρος να ξεφύγει από ηλίθιες συμβατικότητες που μας ταλαιπωρούν.

http://www.inewsgr.com/

Οι έξι μοναδικοί θησαυροί της Ελλάδας!..

2522086404_209ca09900

H Ελλάδα έχει έξι μοναδικούς θησαυρούς, που όλους μαζί δεν τους έχει καμιά χώρα στον κόσμο!.. Για αυτό άλλωστε και η ξενοκρατία πλανάται από πάνω της σαν γύπας έτοιμος να τους αρπάξει. Τους παραθέτω, γιατί κάθε μέρα που περνά πλουτίζουν, δυναμώνουν, λάμπουν περισσότερο. Αλλά και ανοίγουν την όρεξη στους αδηφάγους «προστάτες» μας.

Θησαυρό πρώτος: Ο Τουρισμός. Γιγαντώνεται απροσδόκητα,

θεριεύει ιλιγγιωδώς! Σπάει όλα τα ρεκόρ σε αριθμό τουριστών, σε έσοδα κατά κεφαλήν, σε ποιότητα επισκεπτών, σε παγκόσμια αναγνώριση. Πάμε ολοταχώς για 22 εκατομμύρια ξένους από όλα τα μέρη του κόσμου, με στροφή σε παρθένες αγορές όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Ινδία, τα Εμιράτα. Οι νέες γενιές του πλανήτη ανακαλύπτουν την Ελλάδα της ομορφιάς. Οι προοπτικές ξεπερνάνε και την πιο τολμηρή φαντασία…

Θησαυρός δεύτερος: Η Ναυτιλία. Πρώτη και εφέτος στον κόσμο, με έναν στόλο που καλύπτει το 16,25 % του παγκόσμιου εκτοπίσματος. Και με τα ναυπηγεία της Κίνας, της Κορέας, της Ιαπωνίας (δυστυχώς όχι και τα… εγκαταλειμμένα δικά μας) να δέχονται συνεχώς παραγγελίες. Στην Ευρώπη οι Έλληνες εφοπλιστές -δαίμονες επιχειρηματικότητας κατά κοινή αναγνώριση- κατέχουν το 44 % του συνολικού εκτοπίσματος. Ο πρωθυπουργός πήρε μια καλή γεύση του ναυτιλιακού μας θησαυρού στα «Ποσειδώνια 2014» και -έστω αργά – έβαλε τη ναυτιλία σε πρώτη προτεραιότητα, ως κορυφαίο παράγοντα για την έξοδο από την κρίση…

Θησαυρός τρίτος: Υπόγειος πλούτος – Ενέργεια: Κλείνουν η μία μετά την άλλη οι συμφωνίες για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου που αόρατες δυνάμεις κρατούσαν στο σκοτάδι από τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης. Αφάνταστοι είναι οι θησαυροί που κρύβει στα σπλάγχνα της η δόλια πατρίδα, από την ενέργεια ώς τα σπάνια μέταλλα. Με τις «ζώνες» της Κύπρου και με τα «περάσματα» διεθνών αγωγών φυσικού αερίου (αν η ξενοκρατία δεν τα βουλώσει επί ποινή θανάτου), ο υπόγειος πλούτος και η ενέργεια επιφυλάσσουν λαμπρό μέλλον για την ελληνική οικονομία.

Θησαυρός τέταρτος: Στρατηγική θέση. Περισσότερο από ποτέ η Ελλάδα είναι πολιτικό, εμπορικό και στρατηγικό σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου, όπως ανέκαθεν. Η Ρωσία τη λογαριάζει ως διέξοδο για να κατεβεί στη Μεσόγειο. Η Αμερική για να κρατά, μαζί με το Ισραήλ, τα «μπόσικα» στη Μέση Ανατολή. Η Κίνα για το άνοιγμα του εμπορίου της με την Ευρώπη, τόσο, ώστε κοτζάμ Πρόεδρος και πρωθυπουργός της να έρχονται σε λίγες μέρες στην Αθήνα με πολυπληθή συνοδεία για ιστορικές συμφωνίες. Ο χάρτης αλλάζει, οι ισορροπίες μεταβάλλονται, αλλά η στρατηγική θέση της Ελλάδος μένει πανίσχυρη, για αυτό και… επίζηλη, Ο «γύπας» πλανάται, καραδοκεί, ξερογλείφεται…

Θησαυρός πέμπτος: Πολιτισμός. Τα πλεονεκτήματα της πατρίδας στον πολιτισμό είναι αχτύπητα. Ούτε το αιματοβαμμένο Κολοσσαίο της Ρώμης, ούτε το σιδερικό του πύργου του Αϊφελ, ούτε το Big ben του Λονδίνου, ούτε το Σινικό Τείχος της Κίνας, ούτε το Κρεμλίνο της Μόσχας, ούτε οι μούμιες της Αιγύπτου, μπορούν να σταθούν μπροστά στους θησαυρούς που παρουσιάζουν τα 200 μουσεία της Ελλάδας σαν δείγματα πολιτισμού 3.000 ετών, με κορυφαίο τον Παρθενώνα. Ο πολιτισμός είναι ο μεγαλύτερος και πολυτιμότερος ελληνικός θησαυρός – και ο μόνος που δεν κινδυνεύει από τα νύχια του γύπα!.. Ο,τι έκλεψαν, έκλεψαν!..

Θησαυρός έκτος: Ο πανέξυπνος λαός. Όσο και αν ψάξει κανείς δεν θα βρει άλλον να έχει στα DNA του: Την πανουργία του Οδυσσέα. Τον ρομαντισμό του Κορνάρου. Την παλικαριά του Κολοκοτρώνη. Την περηφάνια του Καζαντζάκη. Την ερευνητική σπίθα του Παπανικολάου. Τη μεγαλοπρέπεια της Μαρίας Κάλλας. Το σπάνιο ταλέντο του Μίκη. Ενας λαός αετός όταν σκλαβώνεται, γεράκι όταν φιμώνεται, Ζορμπάς όταν ζορίζεται, καρτερικός όταν δυστυχεί, αγωνιστής μέχρι θανάτου όταν η πατρίδα του κινδυνεύει…

ΜΕ ΑΥΤΑ τα θαύματα και με αυτόν τον πανέξυπνο λαό έχουν να κάνουν οι σημερινοί μονομάχοι σε ώρες που η πατρίδα βρίσκει την έξοδο από την κρίση, με την ονειρεμένη προοπτική να γίνει, στα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας της, το διαμάντι της Ευρώπης. Αν βέβαια ώς τότε μερικά «ρεμάλια» του πολιτικού στερεώματος («ρεμάλια» αποκαλούσε τους γιους του ο αξέχαστος Κωνσταντάρας με τη φράση «το νου σας, ρεμάλια, μη μου τη διώξετε», όταν βρήκε τη σύντροφο που θα έσωζε το νοικοκυριό του), αν λοιπόν κάποια «ρεμάλια», της αποδώ ή της αποκεί πλευράς, δεν φέρουν τη μεγάλη ανατροπή, όχι προς τα εμπρός αλλά προς τα πίσω… Ο μη γένοιτο!..

Χρήστος Πασαλάρης

 

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/663-6-thhsauroi-elladas

Άλλος ένας Έλληνας που διαπρέπει στο εξωτερικό

mistelis_louka

Loukas Mistelis is director of the School of International Arbitration and the Clive Schmitthoff professor of transnational commercial law and arbitration at Queen Mary, University of London. He was a visiting professor of NYU in London, a visiting scholar at Columbia University Law School (2007-2012) and a visiting fellow at NYU Law School (2012), as well a distinguished visiting professor at NUS in Singapore. He teaches international commercial arbitration; international trade and investment dispute settlement; international commercial litigation; and ADR on the LLM programme. He was also the secretary of the Advisory Council of the Convention on Contracts for International Sale of Goods (CISG-AC) from 2001 to 2007 and is the coordinator of the Queen Mary Case Translation Programme, part of an award-winning database (www.cisg.law.pace.edu). He is also an academic member of the Investment Treaty Forum, the British Institute of International and Comparative Law and of the Institute of Transnational Arbitration.

Professor Mistelis was educated in Greece (LLB, Athens 1991); France (certificate in international and comparative human rights, IIHR, Strasbourg, 1990); Germany (MLE, magna cum laude, 1992, and Dr iuris, summa cum laude, 1998, at Hanover Law School, Germany); and Japan (certificate in Japanese international trade law, Keio University Law School, Tokyo, 1998). He has been a member of the Athens Bar since 1993. He is fluent in English, German and Greek, has a good knowledge of French and a basic knowledge of Polish, Russian and Spanish.

He is chairman of the court at the Cyprus Eurasia Dispute Resolution and Arbitration Centre (CEDRAC). His wide arbitration experience covers ad hoc and ICC, ICSID, LCIA, Swiss Chambers, SCC and Moscow cases. Parties in these cases have been from Afghanistan, Argentina, Bangladesh, BVI, Canada, Cyprus, Czech Republic, Egypt, France, Georgia, Germany, Greece, India, Ireland, Korea, Lithuania, Malaysia, Moldova, Nigeria, Russia, Switzerland, Tajikistan, UAE, Ukraine, UK and the US. Subject matters have included foreign investment, sales contracts, share purchase agreements, distribution agreements, infrastructure and construction agreements, counter-trade, mining, media, natural resources and oil and gas transactions. He acts mainly as an arbitrator but also as a counsel and expert witness in arbitration proceedings.

His publications (in English, German, Greek and Russian) include four innovative empirical surveys on corporate attitudes towards dispute resolution (2006, 2008, 2010 and 2013), more than 50 referred articles and 10 books, including: Mandatory Rules of Law in International Arbitration (2010); Concise International Arbitration (2010); Arbitrability in International Arbitration (2008); Pervasive Problems in International Arbitration (2006); Commercial Law: Perspectives and Practice (2006); Comparative International Commercial Arbitration (2003); and Foundations and Perspectives of International Trade Law (2001). He is also the editor of the World Arbitration Reporter – The International Encyclopedia of Arbitration Law and Practice (2010). He is member of the editorial boards of Arbitration International, International Journal of Arab Arbitration, Journal of International Dispute Settlement and Global Arbitration Review, and general editor of the Oxford International Arbitration series.

http://whoswholegal.com/profiles/23736/0/mistelis/loukas-mistelis/

Φώτης Νιφιάτης: «Ο Ελληνας ίσως βγει από την κρίση ωριμότερος και πιο συνετός»

fotis-nifiatis-thumb-large

Γιατί πολλοί Ελληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό;

Γιατί καταλαβαίνουν από πολύ νωρίς ότι μόνο η σκληρή και υπεύθυνη δουλειά θα τους οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα επειδή βρίσκονται σε ένα αξιοκρατικό περιβάλλον που βοηθάει στο να αναγνωριστεί η δουλειά τους.

Πώς σας αγγίζει η κρίση της Ελλάδας;

Αμεσα, καθώς οι δεσμοί μου με την πατρίδα δεν εξασθένησαν, παρά την πολυετή παραμονή μου στο εξωτερικό. Στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον μου υπάρχουν νέοι πτυχιούχοι, άνεργοι, οι οποίοι έχουν πάψει να κάνουν όνειρα για μια λαμπρή καριέρα, και επιτυχημένοι μέχρι σήμερα επιχειρηματίες που δεν ξέρουν εάν θα επιβιώσουν αύριο. Ακόμη, συνταξιούχοι που ζουν με αβεβαιότητα και άγχος βλέποντας τις μειωμένες συντάξεις τους να τους οδηγούν κάτω από το όριο της φτώχειας. Βλέπω μια έντονη θλίψη και ανησυχία στα μάτια των Ελλήνων, μια πίκρα που διακρίνεται σε όλες τις εκδηλώσεις τους – το φαινόμενο είναι πιο διακριτό στις εργατικές συνοικίες των μεγαλουπόλεων.

Σε τι ελπίζετε;

Σε ένα καλύτερο αύριο για την Ελλάδα. Σε αυτήν τη φάση θέλω να πιστεύω ότι οι Ελληνες, και κυρίως οι πολιτικοί, θα κατανοήσουν ότι οι ενέργειες που έχουν γίνει μέχρι στιγμής για την έξοδο από την κρίση έχουν οδηγήσει τη χώρα σε μια πολύ χειρότερη οικονομική κατάσταση. Η ανάγκη για ριζική αλλαγή τακτικής είναι επιτακτική και σύντομα θα είναι αναπόφευκτη. Δυστυχώς, η Ευρωπαϊκή Ενωση δίνει προτεραιότητα σε εθνικά συμφέροντα και όχι σε ευρωπαϊκά.

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;

Πρωταρχικά είναι αίσθημα, το οποίο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις εξελίσσεται σε συνείδηση. Οι Ελληνες της διασποράς έχουν περισσότερα ερεθίσματα από το νέο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζουν, ώστε να κάνουν την ελληνικότητα συνείδηση – σκέφτονται τα ελληνικά βιώματά τους από απόσταση, γίνονται παρατηρητές.

Γιατί φύγατε; Και με ποια προϋπόθεση θα γυρίζατε στην πατρίδα;

Εφυγα μόνο για μεταπτυχιακές σπουδές, όμως οι επαγγελματικές ευκαιρίες που είχα με κράτησαν στην Αμερική. Ωστόσο θα θεωρούσα τιμή μου να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην πατρίδα, απ’ όπου κι αν βρίσκομαι.

Η δεύτερη χώρα σας σε τι σας επηρέασε;

Ανέπτυξα πιο έντονη κοινωνική και περιβαλλοντική ευαισθησία, καθώς και υπευθυνότητα.

Ποια ελληνική συνήθειά σας κρατήσατε;

Οπου κι αν ταξιδεύω λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, προσπαθώ με ευλάβεια να τηρώ τις θρησκευτικές παραδόσεις μας, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στη Γέννηση και στην Ανάσταση του Χριστού.

Ενα πρόσφατο ελληνικό έργο τέχνης που σας άγγιξε

Πρόσφατα ξαναδιάβασα το βιβλίο «Oι Αδερφοφάδες» του Νίκου Καζαντζάκη, που ως έφηβο με είχε εντυπωσιάσει. Η γραφή του με αγγίζει και σήμερα, το έργο είναι διαχρονικό και επίκαιρο.

Εάν ήταν στο χέρι σας να αλλάξετε ένα πράγμα στην Ελλάδα, αυτό ποιο θα ήταν;

Τη νοοτροπία του μέσου Ελληνα. Οπως τα σημαντικά γεγονότα δίνουν το ερέθισμα για ριζικές αλλαγές στη ζωή και στο χαρακτήρα μας, έτσι η κρίση του παρόντος μπορεί να γίνει καταλύτης για μια βαθιά και μόνιμη αλλαγή – ο Ελληνας ίσως βγει από τη δοκιμασία ωριμότερος και πιο συνετός.

Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα

Λατρεύω τα μικρά ελληνικά νησιά.

Ο Ελληνας ήρωάς μου

Δεν έχω ήρωες, αλλά θαυμάζω ανθρώπους για τη ζωή και το έργο τους. Ενας από αυτούς ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής – πολιτικός με ήθος, κύρος και αποφασιστικότητα, αρετές που σπανίζουν στις μέρες μας. Η φιλοπατρία και η σοφία του τον βοήθησαν να γράψει ιστορία.

http://www.kathimerini.gr/

Πάρης Κωστόπουλος: Ένας βραβευμένος σεφ από τη Μεσσηνία

imerisia_LARGE_t_1061_43789102_type12128

Της Βάσως Μιχοπούλου
Η πιο ισχυρή ανάμνηση των παιδικών του χρόνων είναι η φιγούρα της γιαγιάς του Μαρίας που μαγειρεύει λαδερό φαγητό και ευωδιάζει ο κόσμος.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο βραβευμένος σεφ Πάρης Κωστόπουλος μαγειρεύει αχινοσαλάτα και σφυρίδα στον βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος και τον κάνει να παραμιλάει από τη νοστιμιά.
Και όχι μόνο αυτό, ο ίδιος καταφέρνει να βάλει τις ελιές και το λάδι της Καλαμάτας στο «El Celler De Can Roca» ,το καλύτερο εστιατόριο του κόσμου για το 2014.
Εμπνευστής παράλληλα, μιας πρωτοποριακής ομάδας της «Gefsis Team» στη Καλαμάτα, ασχολείται αποκλειστικά με την ανάδειξη των Μεσσηνιακών προϊόντων, ενώ ως εξειδικευμένος εμπειρογνώμονας στη μεσογειακή διατροφή, συμμετέχει σε ένα διεθνές πρότζεκτ που «τρέχει» ταυτόχρονα σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου και στοχεύει στην πιστοποίηση εστιατορίων με ετικέτα ποιότητας μεσογειακής διατροφής.

imerisia_LARGE_t_1061_43789103_type12128

 

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι ο Executive chef του υπερπολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος 5 αστέρων Buca Beach Resort που βρίσκεται στην Μπούκα Μεσσηνίας άφησε χωρίς ενοχή, μια ασφαλή και επιτυχημένη καριέρα στο εξωτερικό( με πολλές εργατοώρες σε διάσημα εστιατόρια, με επώνυμους πελάτες, στο Σαν Μονέ, στη Καραϊβική, στη Κορσική, στις Κάνες, στη Γουαδελούπη, στην Ελβετία, στα Κανάρια νησιά) για να επιστρέψει στην πατρίδα του και να αναδείξει τα προϊόντα της μεσσηνιακής γης.
«Ο τόπος σου πάντα σε φωνάζει. Το ίδιο ένιωθα κι εγώ. Για αυτό όταν αισθάνθηκα ασφαλής και πιο ώριμος αποφάσισα να επιστρέψω και να παραμείνω να βοηθήσω τον τόπο μου. Θέλω να μείνω εδώ. Έζησα το «παραμύθι» μου »,λέει ο ίδιος.
Γενικά οι προσωπικές πληροφορίες δίνονται με φειδώ από τον Πάρη Κωστόπουλο, γιατί εκτός του ότι είναι ένας διακριτικός άνθρωπος, προτιμά να μιλά κυρίως μέσα από τη δουλειά του. Kαι δεν έχει άδικο, αφού οι διακρίσεις και τα κατορθώματά του στο χώρο της γαστρονομίας, αποτελούν τις καλύτερες συστάσεις.
Ο 38χρονος σεφ γεννήθηκε στη Καλαμάτα από μητέρα Ισπανίδα και πατέρα Έλληνα και στα δεκατρία του μόλις χρόνια επέλεξε το δρόμο που θα ακολουθούσε στη ζωή του. Απόφοιτος της Γ΄ Γυμνασίου έφυγε για την Ισπανία, όπου εκεί, εκτός από την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του, ολοκλήρωσε και την τριτοβάθμια στη βασιλική ανώτατη σχολή μαγειρικής Τέχνης “Escuela De Hosteleria De Girona Sant Narcis”, στην οποία φοίτησε πέντε χρόνια. Στη Καταλονία παρέμεινε εννέα χρόνια και μαθήτευσε δίπλα σε μεγάλα ονόματα της γαστρονομίας, όπως ο Jοan Roca. Από εκεί ξεκίνησε και μια επιτυχημένη πορεία με μεγάλες συνεργασίες σε πολλές ξενοδοχειακές αλυσίδες.
Οι συμμετοχές του σε διεθνείς διαγωνισμούς ήταν πολλές, όπως και οι διακρίσεις, με ορόσημο το χρυσό βραβείο που απέσπασε στον πρώτο Eθνικό διαγωνισμό νέων μαγείρων κάτω των 30 ετών στην Καλαμάτα το 2001, όπου ήρθε πρώτος, δημιουργώντας μια παραδοσιακή συνταγή βασισμένη στο μεσσηνιακό ελαιόλαδο. Ακολούθησαν δυο διαδοχικές διακρίσεις στο Μπάρι της Ιταλίας το 2002 και το 2003, όπου ο σεφ εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ο ίδιος πιστεύει πως η μεσσηνιακή γαστρονομία έχει όλες τις προοπτικές και όλα τα φόντα για να γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο και επιμένει να προμηθεύεται τα υλικά του μόνο από τοπικούς παραγωγούς. « Δεν υπάρχει μυστικό στην πολυπλοκότητα μιας συνταγής, το μυστικό είναι το άριστο υλικό. Ακριβώς έξω από το χώρο του συγκροτήματος υπάρχουν βιολογικές καλλιέργειες με προϊόντα που χρησιμοποιούμε στη κουζίνα μας. Εκτός όμως από αυτό, η προμήθεια των υλικών έχει άμεση αντανάκλαση και στην ενίσχυση της τοπικής οικονομίας. Η καθημερινή παραγωγή σημαίνει φρέσκα προϊόντα που καταναλώνονται άμεσα και μεγαλύτερη εισφορά στους παραγωγούς, οι οποίοι έχουν άμεσα κέρδη. Το ίδιο συμβαίνει και με τους καταστηματάρχες που “χρησιμοποιούν” αυτού του είδους την κουζίνα. Έχουν περισσότερους πελάτες με ένα θελκτικό μενού που στηρίζεται σε αγνά προϊόντα τοπικής παραγωγής.». Σχετικό με αυτό είναι και το πρότζεκτ(στο οποίο ο σεφ είναι expert trainer) που πραγματοποιείται μέσω της συνεργασίας του εμπορικού επιμελητηρίου της Μεσσηνίας και της Ρώμης, ταυτόχρονα σε όλη τη Μεσόγειο. Μέχρι τον Σεπτέμβριο πρέπει τουλάχιστον σαράντα εστιατόρια στην περιοχή της Μεσσηνίας να έχουν πιστοποιηθεί με την ετικέτα ποιότητας μεσογειακής διατροφής(Med diet nutrition quality label). Η ανάδειξη όμως των Μεσσηνιακών προϊόντων είναι και το πεδίο δραστηριοποίησης της ομάδας Gefsis team που δημιούργησε ο ίδιος πριν ένα χρόνο μαζί με τους Καλαματιανούς καθηγητές Μαγειρικής Τέχνης του ΙΙΕΚ ΟΡΙΖΩΝ, Πέτρο Βρυώνη και Κωνσταντίνο Βασιλειάδη. «Δημιουργήσαμε αυτή την ομάδα με μοναδικό στόχο να διαδώσουμε τη μεσσηνιακή κουζίνα και σε άλλα μέρη, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Σκοπός μας είναι να τολμήσουμε να την επαναπροσδιορίσουμε μέσα από την έρευνα και τον πειραματισμό, με νέες τεχνικές της γαστρονομίας που χρησιμοποιούνται σήμερα παγκοσμίως. Πιστεύουμε στην αυθεντική Μεσσηνιακή κουζίνα και τη διδάσκουμε»
Ο Πάρης Κωστόπουλος τον προσεχή Νοέμβριο, με τη συνεργασία Ισπανών συναδέλφων του, προετοιμάζεται για μια σειρά εκπαιδευτικών σεμιναρίων για νέους σεφ στην Ελλάδα, ενώ ο ίδιος δεν παραλείπει κάθε τόσο τη δική «αναβάθμιση» γνώσης με τη μετεκπαίδευση του σε διάσημα εστιατόρια στο κόσμο, όπως το «Les Cols» στην Ισπανία που θα επισκεφτεί σύντομα.
Ο νεαρός σεφ λατρεύει τη μεσσηνιακή γη και το αποδεικνύει καθημερινά. Όταν δεν δουλεύει στο ξενοδοχειακό συγκρότημα, δουλεύει στη γη του. Μαζεύει τις ελιές του μαζί με τους υπόλοιπους εργάτες και απολαμβάνει τη μυρωδιά του λαδιού όταν βγαίνει στο ελαιοτριβείο. «Είναι κάτι που με ευχαριστεί. Είναι αυτό λένε κατευθείαν από την παραγωγή στην κατανάλωση» συμπληρώνει γελώντας. Σύμμαχο και σημείο αναφοράς στη ζωή του έχει την οικογένειά του( τη σύζυγο και τα δυο παιδιά τους), ενώ στους στενούς του συνεργάτες του συμπεριλαμβάνεται ο εξάχρονος γιός του Ηλίας, ο οποίος όχι μόνο έχει εκδηλώσει τον ενδιαφέρον του να συνεχίσει την Τέχνη του πατέρα του, αλλά την εξασκεί ήδη, φιλοδοξώντας να τον ξεπεράσει . Και όπως όλα δείχνουν θα το καταφέρει.

http://www.imerisia.gr/