WillingtobeGreek

Εκεί να δώσεις την καρδιά σου….

Archive for December, 2014

Οι Έλληνες που προμηθεύουν τις ΗΠΑ με ψωμί για πάνω από 70 χρόνια

a08a8401

Ο Χριστόφορος Ν. Τσάκαλος είναι διευθυντής της οικογενειακής επιχείρησης H&S Bakery Inc., η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες αρτοπαρασκευαστικές εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι οικογένειες Πατεράκη και Τσάκαλου μετανάστευσαν από την Ελλάδα στην Αμερική για ένα καλύτερο μέλλον και μαζί ίδρυσαν την H&S Bakery Inc. το 1943.

Ο Στέφανος Πατεράκης μαζί με την σύζυγο του Κυριακή και τις δύο κόρες τους, Δέσποινα και Ελευθερία, μετανάστευσαν στην Αμερική το 1921. Η οικογένεια Τσάκαλου μετανάστευσε στην Αμερική μαζί με το γιο τους Χάρη το 1929. Ο Χάρης Τσάκαλος, αναφέρει το ellines.com παντρεύτηκε την Ελευθερία Πατεράκη ενώνοντας τις δύο οικογένειες.

Το 1943 ο Χάρης και ο Στέφανος ίδρυσαν μαζί τον πρώτο φούρνο, όπου και από τα αρχικά των ονομάτων τους δόθηκε το όνομα της εταιρείας. Σήμερα η H&S Bakery Inc. μαζί με τις θυγατρικές αποτελείται από 14 τμήματα που λειτουργούν σε επτά πολιτείες και κάνουν διανομή των προϊόντων τους σε 23 πολιτείες.

Ο Χριστόφορος Ν. Τσάκαλος ξεκίνησε να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση από την εφηβεία του. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Stevenson. Σήμερα είναι υπεύθυνος για τις παραγγελίες, την παραγωγή, τη συντήρηση, τη συσκευασία και τον έλεγχο της ποιότητας των προϊόντων.

Διευθύνει επίσης τις Safety and Sustainability Teams της H & S. Όταν δεν βρίσκεται στην επιχείρηση, υποστηρίζει το ίδρυμα Lardarius Webb το οποίο βοηθά τους νέους της Βαλτιμόρης να παραμείνουν στο σχολείο και μακριά από τους δρόμους. Συμμετέχει επίσης, στον οργανισμό Helping Up Mission μέσω του οποίου βοηθά τους άπορους και άστεγους της Βαλτιμόρης αλλά και εκείνους που είναι εθισμένοι στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Το 2012, έλαβε το βραβείο “40 Young Leaders Under 40 Award” από το Greek America Foundation και το Greek America Magazine.

http://www.ekriti.gr/

Advertisements

Καλαμάτα: Πρωτεύουσα δημιουργίας

assets_LARGE_t_183762_54114116_type12128

Η ζωντάνια αυτής της πόλης δεν έχει το ταίρι της! Η Καλαμάτα δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη πόλη ολόκληρης της Μεσσηνίας, είναι ένας ανεξάντλητος πυρήνας ζωής και δραστηριότητας, μια πόλη που τιμά τις ρίζες της αλλά έχει και το βλέμμα της σταθερά στραμμένο στο μέλλον.

Αν δεν υπήρχε η Καλαμάτα, η Μεσσηνία θα ήταν ένας διαφορετικός τόπος. Κάποια άλλη πόλη θα είχε τη θέση της πρωτεύουσας, σίγουρα, μα δε θα ήταν Καλαμάτα. Δε θα έσφυζε από ζωντάνια και όρεξη για καινούρια πράγματα, δε θα είχε τη δική της φιλοσοφία απέναντι στη ζωή. Καλαμάτα είναι μία, κι εκεί, στη φιλόξενη σκιά του μεγαλόπρεπου Ταϋγέτου, απλωμένη στις όχθες του ποταμού Νέδοντα, η μεγαλύτερη πόλη της Μεσσηνίας (και δεύτερη της Πελοποννήσου μετά την Πάτρα) με τους 70.000 περίπου κατοίκους έχει τον τρόπο να ξεπερνά τις δυσκολίες, να φτιάχνει τη ζωή της, να εμπνέει τους νέους ανθρώπους.

Αν και η ιστορία της ξεκινά από τα ομηρικά χρόνια (ο επικός ποιητής την αναφέρει με το όνομα «Φαρές»), εντούτοις η Καλαμάτα θα αργήσει ιστορικά να αναπτυχθεί. Ακόμη και όταν κύριοι της Πελοποννήσου ήταν οι Βυζαντινοί, η μικρή τότε πόλη-φρούριο δε θα παίζει μεγάλο ρόλο στις εξελίξεις. Στα 1205, όμως, πέφτει στα χρόνια των Φράγκων, αρχίζει να καθιερώνεται το όνομα «Καλαμάτα» (από ένα βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας) και, το σπουδαιότερο, χτίζεται το Κάστρο της, που μέχρι σήμερα εξακολουθεί να δεσπόζει πάνω από την πόλη.

assets_LARGE_t_183762_54114093_type12128

Το Κάστρο είναι και η ιδανική αφετηρία για την περιήγηση στη σύγχρονη Καλαμάτα. Είπαμε ότι το έχτισαν οι Φράγκοι, όπως όμως συμβαίνει συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν έμεινε και πολύ στα χέρια τους. Από εδώ πέρασαν ακόμα Τούρκοι και Ενετοί, με τον κάθε κατακτητή να βάζει το «χεράκι» του στη διαμόρφωση του Κάστρου, βάλε και τις μεγάλες αφαιρέσεις υλικών που έγιναν κατά καιρούς από τους κατοίκους προκειμένου να μπορέσουν να χτίσουν τα σπίτια τους, και έχεις μια εικόνα για το πώς διαμορφώθηκε το Κάστρο στο πέρασμα του χρόνου.

Σήμερα το Κάστρο της Καλαμάτας είναι όχι απλά επισκέψιμο, αλλά ένα ζωντανό κύτταρο του οργανισμού της πόλης. Στους χώρους του έχει κατασκευαστεί ένα όμορφο αμφιθέατρο που κατά καιρούς φιλοξενεί διάφορες παραστάσεις αλλά και εκδηλώσεις στα πλαίσια του φημισμένου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της πόλης. Οσο για τη θέα από εδώ ψηλά; Ολόκληρη η Καλαμάτα απλώνεται στα πόδια σου, νωχελική μα περήφανη.

assets_LARGE_t_183762_54114094_type12128

Μέχρι και τις αρχές του περασμένου αιώνα, η πόλη δεν είχε ξεπεράσει κάποια όρια «ασφαλείας» μακριά από το φρούριο. Σιγά σιγά, ωστόσο, άρχισε να επεκτείνεται μέχρι που έφτασε μέχρι τη θάλασσα και η πόλη ενώθηκε πολεοδομικά με το λιμάνι. Ακολουθώντας την πορεία του χρόνου, μπορείς κι εσύ να κατηφορίσεις από το Κάστρο· σε λίγο θα φτάσεις στην πλατεία Υπαπαντής, με τον ομώνυμο εντυπωσιακό ναό με τους ασημένιους τρούλους, η Μητρόπολη της Καλαμάτας. Κάπου εδώ οριοθετείται και το ιστορικό κέντρο της πόλης, με την πλατεία Υπαπαντής, την οδό Σπάρτης και την πλατεία της 25ης Μαρτίου, με τους ανδριάντες των αγωνιστών του ’21 και το σιντριβάνι, τα «Ψαράκια», όπως το λένε οι ντόπιοι.

Ακριβώς απέναντι από την Υπαπαντή θα δεις το Στρατιωτικό Μουσείο, με εκθέματα που αφηγούνται την πολεμική ιστορία της ευρύτερης περιοχής και εν γένει ολόκληρης της Ελλάδας. Αν θέλεις πάλι να αποκτήσεις μια κάπως πιο αντιπροσωπευτική εικόνα για την καθημερινή ζωή των Καλαματιανών, για το πώς περνούσαν τη ζωή τους το 19ο αλλά και τον 20ο αι., θα επισκεφτείς το Λαογραφικό Μουσείο. Αποκλείεται να μην το γνωρίσεις, είναι το κτίριο με τα γαλαζωπά πορτοπαράθυρα στην Αγίου Ιωάννου.

assets_LARGE_t_183762_54114095_type12128

Συνεχίζεις τη βόλτα σου και άθελά σου έρχονται στο νου τα γεγονότα του 1986, όταν ο σεισμός χτύπησε την Καλαμάτα. Ψάχνεις με το βλέμμα να βρεις απομεινάρια και ερείπια και δυσκολεύεσαι. Οι Καλαματιανοί φρόντισαν να επουλώσουν τις πληγές και να καλλωπίσουν ξανά την πόλη τους. Κάποια παλιά αρχοντικά στέκουν ακόμη, όπως η κατοικία της οικογένειας Κυριακού, ενώ όλο και κάποιο νεοκλασικό θα τραβήξει την προσοχή σου.

Από την Υπαπαντή θα οδηγηθείς στην άλλη εκκλησία σήμα-κατατεθέν της πόλης, τους Αγίους Αποστόλους, όπου κατά μία εκδοχή, εδώ κηρύχθηκε η Επανάσταση στις 23 Μαρτίου 1821. Αν τώρα καθώς τη χαζεύεις, σου έρθουν στη μύτη πλανεύτρες μυρωδιές από καφέ και αρτοποιήματα, θα είναι γιατί στα δρομάκια γύρω από την εκκλησία βρίσκονται καφεκοπτεία, παραδοσιακοί καφενέδες και φούρνοι, που φροντίζουν να γεμίζουν τον αέρα της περιοχής με τις υπέροχες μυρωδιές από τα καλούδια τους.

assets_LARGE_t_183762_54114096_type12128

Κάπου εδώ, στη συνοικία Παπλωματάδικα και την πλατεία Αμφείας είναι και τα πολυσύχναστα στέκια της νεολαίας. Καφέ και μπαράκια σφύζουν από ζωή ?η Καλαμάτα έχει περίπου 25.000 μαθητές και φοιτητές… και δίνουν το σύνθημα του κεφιού και της διασκέδασης μέρα και νύχτα.

Σημείο αναφοράς, τέλος, είναι και η εμπορική οδός Αριστομένους, που ξεκινά από την 25η Μαρτίου και φτάνει μέχρι την παραλία. Το λιμάνι δεν έχει πια την έντονη κίνηση που είχε άλλες εποχές, υπάρχει όμως ακόμα το γαλάζιο κτίριο του Τελωνείου-Λιμεναρχείου, η Ντουάνα όπως την αποκαλούν εδώ, για να θυμίζει κάπως τις αλλοτινές εποχές.

assets_LARGE_t_183762_54114097_type12128

Μια βόλτα κατά μήκος του λιμανιού, με τα πόδια ή το ποδήλατο, είναι ένας ιδανικός επίλογος στην περιήγηση στην Καλαμάτα, πριν χαθείς στα στενά πίσω από τα εγκαταλελειμμένα κτίρια των παλιών μύλων για να απολαύσεις ένα καλό γεύμα στη συνοικία που θεωρείται ο παράδεισος των καλοφαγάδων!

Μουσείο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας

Είναι ένα αλλιώτικο μουσείο, πρωτοπόρο στο είδος του στην Ελλάδα. Το Μουσείο Σιδηροδρόμων στην Καλαμάτα είναι το πρώτο θεματικό πάρκο που δημιουργήθηκε στη χώρα, το 1986 και εγκαταστάθηκε σε ένα κομμάτι του Δημοτικού πάρκου του ΟΣΕ, σε μια έκταση που φτάνει τα 54 στρέμματα, κάτι που έκανε και εφικτή την χωρίς προβλήματα ένταξη του μουσειακού σιδηροδρομικού υλικού στο φυσικό του τοπίο.

assets_LARGE_t_183762_54114098_type12128

Τι περιλαμβάνει το Μουσείο; Ο,τι έχει να κάνει με τον κόσμο του τρένου και των σιδηροδρόμων. Πρώτα πρώτα το ίδιο το κτίριο του σταθμού, με το διώροφο σταθμαρχείο, με τέσσερις συνολικά πλατφόρμες επιβίβασης, την είσοδο καθώς και τους πάγκους αναμονής των επιβατών. Στους χώρους του μουσείου θα δεις ακόμη κρουνούς που χρησιμοποιούσαν κάποτε οι ατμάμαξες, παλιές τιμονιέρες, και ένα σωρό αντικείμενα που σχετίζονταν με την εργασία του σταθμάρχη και γενικά την καλή λειτουργία του σταθμού, όπως κλειδιά αλλαγής για τις ράγες, φανούς, στάντζες, stroppers και πολλά άλλα. Και υπάρχει και συνέχεια: επτά ολόκληρες ατμάμαξες, μια ντηζελάμαξα, ένας μεγάλος χειροκίνητος γερανός του 1890, δυο δραιζίνες, μία χειροκίνητη και μία ποδήλατη, τρία επιβατηγά οχήματα Α’ θέσης -για να δεις πώς ταξίδευαν οι προύχοντες της εποχής-, πέντε οχήματα της Β’ θέσης -οι πιο… οικονομικές θέσεις της εποχής- καθώς και οκτώ συνολικά φορτηγά οχήματα από διάφορους τύπους, ηλικίας από 70 έως 130 ετών. Πέρα από τα καλοδιατηρημένα εκθέματα, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και στον περιβάλλοντα χώρο του μουσείου, με προσεγμένους κήπους με λιμνούλες, δημιουργώντας μια πράσινη όαση στην πόλη της Καλαμάτας.

Τριφυλία

assets_LARGE_t_183762_54114102_type12128

Μια από τις ωραιότερες περιοχές στην Ελλάδα, μια απέραντη ακτογραμμή γεμάτη παραλίες, ένα ποτάμι γένους θηλυκού και άπειροι θρύλοι που χάνονται στα βάθη των αιώνων. Στην Κυπαρισσία, τα Φιλιατρά και τους Γαργαλιάνους το χτες μπερδεύεται γλυκά με το σήμερα και τα έργα του ανθρώπου συναγωνίζονται τα θαύματα της φύσης…

Θρύλοι και πραγματικότητα

Η Παλιά Πόλη της και μόνο αρκεί για να την κατατάξεις στις πιο όμορφες πόλεις σ’ ολόκληρη τη χώρα. Με περίπου 8.800 κατοίκους η Κυπαρισσία είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Μεσσηνίας, εκεί στις ακτές του απέραντου κυπαρισσιακού κόλπου ?ο κόλπος που αποτελεί και καταφύγιο της θαλάσσιας χελώνας καρέτα καρέτα, αποτελώντας μάλιστα τη δεύτερη σημαντικότερη περιοχή ωοτοκίας της χελώνας στη Μεσόγειο!

assets_LARGE_t_183762_54114104_type12128

Η Κυπαρισσία, λοιπόν, η πρωτεύουσα του Δήμου Τριφυλίας, απέχει περίπου 255 χλμ. από την Αθήνα και γύρω στα 67 χλμ. από την Καλαμάτα. Χωρίζεται σε δύο, ουσιαστικά, οικισμούς, τη σύγχρονη Κάτω Πόλη, με ελάχιστα παραδοσιακά στοιχεία, όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο κομμάτι της εμπορικής ζωής, και την Ανω Πόλη (ή Παλιά Πόλη), που αποτελεί διατηρητέο παραδοσιακό οικισμό.

Η πόλη απλώνεται στους πρόποδες του βουνού Αιγάλεω (ή Ψυχρό). Στην Ανω Πόλη, λοιπόν, θα σεργιανίσεις ανάμεσα στα παλιά λιθόστρωτα καλντερίμια, θα αρχίσεις να μετράς τις παλιές κρήνες, θα χαζεύεις τις γραφικές γειτονιές με τα αμέτρητα δείγματα βυζαντινής και ενετικής τεχνοτροπίας, τα αρχοντικά με τις πελεκημένες πέτρες, την Παζαρόβρυση, τα Δημόσια Λουτρά (το χαμάμ), και ασφαλώς το υπέροχο Κάστρο της Αρκαδιάς. Και βέβαια θα ανέβεις μέχρι τη Δεξαμενή, το ψηλότερο σημείο της πόλης, για να χορτάσουν τα μάτια σου με την ασύλληπτη θέα στον Τριφυλιακό κάμπο και να χαρείς το εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα.

assets_LARGE_t_183762_54114105_type12128

Στην Κάτω Πόλη θα βρεις εστιατόρια και ταβέρνες με καλή τοπική κουζίνα, ενώ εδώ βρίσκεται και το λιμάνι της πόλης. Από εδώ θα ξεκινήσεις την «εξερεύνηση» του κυπαρισσιακού κόλπου, που απλώνεται σε μια απέραντη έκταση και χωρίζεται σε πολλές αμμουδιές, όπως ο Αϊ-Λαγούδης, το Σεργιάνι, το Σανί ή ο Καρτελάς.

Γενέτειρα προσωπικοτήτων

Οι Γαργαλιάνοι είναι άλλη μια σημαντική κωμόπολη της Τριφυλίας. Βρίσκεται 28 χλμ. περίπου νότια της Κυπαρισσίας, 65 χλμ. από την Καλαμάτα και 26 από την Πύλο.

assets_LARGE_t_183762_54114106_type12128

Κάποτε αποτελούσε ορμητήριο πειρατών, λόγω της στρατηγικής της θέσης που της επέτρεπε να «επιτηρεί» ολόκληρη την περιοχή και τη θάλασσα. Σε υψόμετρο 300 μ., έχουν ωραία θέα στη θάλασσα, κυρίως από το πευκόφυτο ύψωμα του Αϊ-Λια. Στην πλατεία θα δεις τον ναό του Γενέσιου της Θεοτόκου, με την εικόνα που “όπως λέγεται” έχει ακόμα επάνω της τα σημάδια από τις… σπαθιές του ίδιου του Ιμπραήμ. Εκεί εκκλησιάστηκε ο Μακρυγιάννης το 1821 πριν αναχωρήσει για το Ναβαρίνο.

Κοντά στην πόλη θα βρείτε τις Ιαματικές Πηγές Βρωμονεριού, την παρθένα περιοχή της Βάλτας με τους καταρράκτες και τους θολωτούς τάφους της εποχής του βασιλιά Νέστορα στην Τραγάνα. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ωραίες παραλίες του Λαγκουβαρδου της Χρυσής Άμμου, του Μπάρλα και της Αγίας Σωτήρας, που τους καλοκαιρινούς μήνες -και όχι μόνο- κερδίζουν την προτίμηση των λουόμενων.

assets_LARGE_t_183762_54114108_type12128

Ο πολιτισμός διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην πόλη των Γαργαλιάνων, καθώς αποτελεί έδρα αρκετών πολιτιστικών, αναπτυξιακών και αθλητικών σωματείων, καθώς και της Μπρίσκειου Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Αλλά και κορυφαίες προσωπικότητες έλκουν την καταγωγή τους από την πόλη. Από τους Γαργαλιάνους καταγόταν ο γνωστός μακεδονομάχος Τέλλος Αγρας, προς τιμή του οποίου διοργανώνονται κάθε χρόνο στην πόλη τα Αγαπήνεια.
Επίνειο των Γαργαλιάνων είναι το όμορφο ψαροχώρι της Μαραθόπολης, με το γραφικό νησάκι της Πρώτης, να στέκει απέναντι «φρουρός».

Στον Πύργο του Αϊφελ!

assets_LARGE_t_183762_54114109_type12128

Στο Παρίσι, είπες; Οχι, στα Φιλιατρά! Το αντίγραφο του σιδερένιου Πύργου του Αϊφελ που κοσμεί την είσοδο των Φιλιατρών (14 χλμ. νότια της Κυπαρισσίας) εξακολουθεί ακόμη να προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, οι ντόπιοι ωστόσο το έχουν συνηθίσει. Και δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς: η σκηνή με τη γιαγιά που επιστρέφει από τον φούρνο με το ψωμί της ημέρας υπό μάλης, να περνά μπροστά από το σήμα-κατατεθέν του Παρισιού και να μη γυρίζει καν να το κοιτάξει, είναι στ’ αλήθεια σουρεαλιστική και σίγουρα δεν τη συναντάς και πολύ συχνά.

Τα Φιλιατρά, ωστόσο, δεν είναι μόνο Αϊφελ. Είναι και ένα πολύ σημαντικό εμπορικό και αγροτικό κέντρο της Τριφυλίας, χτισμένο σε μια εύφορη περιοχή γεμάτη ελαιώνες, εσπεριδοειδή, αμπέλια και άλλα καλά της μεσσηνιακής γης. Οι ντόπιοι αγαπούν πολύ την πόλη τους και πάντα βρίσκουν καινούργιους τρόπους για να την ομορφαίνουν και να ανεβάζουν κάθε φορά το βιοτικό της επίπεδο.

assets_LARGE_t_183762_54114111_type12128

Περίπου 6 χλμ. από την πόλη των Φιλιατρών, κοντά στο Αγρίλι, θα δεις και το Κάστρο των Ιπποτών. Είναι ένα δημιούργημα του ντόπιου γλύπτη Χαράλαμπου Φουρναράκη -στον ίδιο ανήκει και ο Πύργος που λέγαμε πριν- ή «Harry Fournie», όπως σημειώνεται στην πινακίδα.

Το κάστρο μοιάζει να ξεπήδησε από κάποιο παραμύθι: πρόκειται για έναν δημοφιλή χώρο διασκέδασης για τα παιδιά, ένας πύργος που φαντάζει… καραμελένιος, έτσι «για να θυμίζει σε όλους με τη θωριά του τα παραμύθια που γλυκά μας έλεγε η γιαγιά μας», όπως χαρακτηριστικά γράφει και στην είσοδο.

assets_LARGE_t_183762_54114112_type12128

Στο θηλυκό ποτάμι

«Οταν ο τράγος θα πίνει νερό απ’ τη Νέδα, δε θα μπορώ να προστατέψω τη Μεσσήνη, γιατί θα πλησιάζει η καταστροφή της». Ο χρησμός της Πυθίας, όταν οι Μεσσήνιοι πολιορκούνταν ασφυκτικά από τους Σπαρτιάτες στην Είρα, στα 668 π.Χ., «έδενε» το πεπρωμένο της περιοχής με το θρυλικό ποτάμι της Νέδας, άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ζωή των κατοίκων για αιώνες. Έτσι, οι Μεσσήνιοι δεν άφηναν τα κοπάδια τους να πλησιάζουν το ποτάμι. Ομως ο χρησμός εννοούσε άλλα. Στη Μεσσηνία λένε «τράγο» την αγριοσυκιά, κι έτσι, όταν οι ρίζες ενός δέντρο έφτασαν στη Νέδα, η Είρα έπεσε.

assets_LARGE_t_183762_54114113_type12128

Η Νέδα, το φυσικό σύνορο της Μεσσηνίας με την Ηλεία, εκβάλλει στον κόλπο της Κυπαρισσίας δημιουργώντας στο πέρασμά της ένα μοναδικό καλειδοσκόπιο από χαράδρες, πεδιάδες, καταρράκτες και σπηλιές. Είναι δε τόσο καθαρά τα νερά της και τόσο αμόλυντο το φυσικό περιβάλλον, που εδώ βρίσκουν καταφύγιο αμέτρητα είδη χλωρίδας και πανίδας, από αλεπούδες, ασβούς και νυφίτσες μέχρι βίδρες, νυχτερίδες, φιδαετούς και γερακίνες. Μέχρι και κάποια ψάρια που δε ζουν στα ποτάμια αλλά στη θάλασσα «λοξοδρομούν» και μπαίνουν στη Νέδα για να αναπαραχθούν.

Αν αγαπάς την πεζοπορία, η Νέδα προσφέρει μια ασύγκριτη ευκαιρία. Είτε για μικρές, μονοήμερες εκδρομές είτε για πολυήμερες εξορμήσεις προκειμένου να διασχίσεις το ποτάμι σε όλο το μήκος του ?από το χωριό Πέτρα μέχρι τις εκβολές στον κυπαρισσιακό κόλπο- το θηλυκό ποτάμι της Πελοποννήσου είναι ιδανικό. Θα πρέπει ασφαλώς να επιλέξεις και μια καλή εποχή που δε θα υπάρχει πολύ νερό, όπως το καλοκαίρι, όταν η στάθμη του ποταμού δεν ξεπερνά το μισό μέτρο, όμως και καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου η Νέδα είναι επισκέψιμη χάρη σε ένα ευρύ δίκτυο από γέφυρες και μονοπάτια.

assets_LARGE_t_183762_54114114_type12128

Ο χρυσοφόρος τάφος και το φαράγγι των Σταλακτίτων

Την είπαν «οι Μυκήνες της Δυτικής Πελοποννήσου» και έχουν πέρα για πέρα δίκιο. Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Περιστεριάς, περίπου 8 χλμ. από την Κυπαρισσία, έφεραν στο φως ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα πρωτομυκηναϊκού πολιτισμού. Τα ευρήματα ξεπέρασαν και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες των αρχαιολόγων: ένας επιφανειακός χρυσοφόρος τάφος, τρεις μεγάλοι χρυσοφόροι θολωτοί τάφοι (ο ένας μάλιστα εξ αυτών είναι ο μεγαλύτερος σε ολόκληρη τη Δυτική Πελοπόννησο), ένας ακόμη θολωτός τάφος που μάλλον χρησιμοποιούνταν για την ταφή πολιτών (όχι των αρχόντων δηλαδή), ένα μεγάλο ανακτορικό συγκρότημα και διάσπαρτα τμήματα κατοικιών.

assets_LARGE_t_183762_54114115_type12128

Κι ακόμα αμέτρητα χρυσά αντικείμενα, κοσμήματα και στολίδια, τόσα πολλά που και τόσο καλοδουλεμένα, που οι αρχαιολόγοι μιλούν για τον απίστευτο πλούτο που είχαν μαζέψει στα χέρια τους οι άρχοντες αυτής της μυκηναϊκής πόλης αλλά και για το υψηλό επίπεδο της μεταλλοτεχνίας εκείνης της περιόδου. Αν και οι εργασίες ανασκαφής συνεχίζονται, ο αρχαιολογικός χώρος της Περιστεριάς είναι επισκέψιμος για το κοινό.

Αφού περιπλανηθείς ανάμεσα στα ευρήματα, ακολούθησε το μονοπάτι που ξεκινά από τη βόρεια πλευρά του αρχαιολογικού χώρου. Μετά από μια εντυπωσιακή διαδρομή ανάμεσα από πλούσια βλάστηση και πελώρια δέντρα, που θα κρατήσει περίπου μισή ώρα, θα οδηγηθείς σε ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό.

Πρόκειται για το Φαράγγι με τους σταλακτίτες, ένας αληθινός παράδεισος για τους φυσιολάτρες και όσους αγαπούν το trekking· αν και εδώ, και να μην είσαι φυσιολάτρης, γίνεσαι! Πηγές με κρυστάλλινα νερά, γέρικα πλατάνια τόσο πυκνά που οι ακτίνες του ήλιου μετά βίας βρίσκουν μια χαραμάδα για να τρυπώσουν και να φτάσουν μέχρι το έδαφος. Και βέβαια το σπήλαιο με τους σταλακτίτες, που έδωσε και το όνομά του στο φαράγγι, άλλο ένα σπάνιο δείγμα της… δημιουργικής διάθεσης της φύσης…

Γιάννης Μαντάς

http://www.ethnos.gr/

Ο γύρος της Ελλάδας μέσα σε έντεκα λεπτά!

 

Ευρωπαϊκό βραβείο σε ελληνικές εταιρίες για τη διεθνοποίησή τους

enterprise_europe_network_awards-thumb-large

Δύο ελληνικές εταιρίες διακρίθηκαν στα φετινά βραβεία του Enterprise Europe Network που διοργάνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πρόκειται για την Campervan Rental Services και την ARKAS Travel Services, οι οποίες χάρη στη μεσολάβηση του Δικτύου ΠΡΑΞΗ και του Επιμελητηρίου Αρκαδίας, μέλη του Enterprise Europe Network – Hellas, αποφάσισαν να συνεργαστούν με την γερμανική TMTM Touristik, που δραστηριοποιείται στο χώρο του εναλλακτικού τουρισμού.

Οι εταιρίες συναντήθηκαν στο πλαίσιο της εκδήλωσης Mission for Growth που διοργανώθηκε στην Αθήνα στις αρχές του 2013 ως πρωτοβουλία του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Αντόνιο Ταγιάνι. Ως αποτέλεσμα αυτών των επαφών η γερμανική εταιρία διαβλέποντας ότι οι προοπτικές ανάπτυξης των εναλλακτικών μορφών τουρισμού στην Ελλάδα είναι υψηλές, συμφώνησε να συνεργαστεί με την Campervan Rental Services με σκοπό την ανάπτυξη του τουρισμού μικρών αυτοκινούμενων βαν και με την ARKAS Travel Services με σκοπό την ανάπτυξη του ποδηλατικού τουρισμού στην Πελοπόννησο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Σημειώνεται ότι οι εταιρίες βραβεύτηκαν σε ειδική τελετή βράβευσης ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που συνεργάστηκαν με την υποστήριξη του δικτύου Enterprise Europe Network, αποσπώντας το πρώτο βραβείο στην κατηγορία “Νέοι Ορίζοντες”. Η βράβευση έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες στις 23 Σεπτεμβρίου 2014, παρουσία μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, διπλωματών και υψηλόβαθμων στελεχών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων έγινε από ανεξάρτητη επιτροπή, αποτελούμενη από στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου και δημοσιογράφους, με κριτήρια τον βαθμό διεθνοποίησης της δραστηριότητας των επιχειρήσεων και τον αντίκτυπό τους στην τοπική οικονομία.

Σχετικά με το Δίκτυο ΠΡΑΞΗ

Το Δίκτυο ΠΡΑΞΗ είναι ένας οργανισμός παροχής υπηρεσιών μεταφοράς τεχνολογίας προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα ερευνητικά εργαστήρια όλης της χώρας. Αποστολή του είναι να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων και εργαστηρίων μέσω της σύνδεσης της έρευνας με την παραγωγή, της προώθησης της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας καθώς και της διεθνικής συνεργασίας. Ξεκίνησε τη δράση του το 1991 ως πρωτοβουλία του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) και του ΣΕΒ σύνδεσμος επιχειρήσεων και βιομηχανιών (ΣΕΒ), μετέπειτα και του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ). Έκτοτε αναλαμβάνει σημαντικές πρωτοβουλίες που οδηγούν στην ανάπτυξη τεχνολογικών συνεργασιών μεταξύ ελληνικών και ξένων επιχειρήσεων και οργανισμών. Επιλέγεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως ένα από τα Innovation Relay Centers (IRC) της Ε.Ε. με στόχο την προώθηση της τεχνολογικής καινοτομίας και την υποστήριξη της διεθνικής τεχνολογικής συνεργασίας (1995-2008) και συνεχίζει να παρέχει υπηρεσίες καινοτομίας και μεταφοράς τεχνολογίας ως μέλος του ευρωπαϊκού δικτύου υποστήριξης επιχειρήσεων Enterprise Europe Network (2008-σήμερα).

Παράλληλα, από το 1999 η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας αναθέτει στο Δίκτυο ΠΡΑΞΗ τον ρόλο του Εθνικού Σημείου Επαφής (National Contact Point) για τα Προγράμματα Πλαίσιο για την Έρευνα και Τεχνολογική Ανάπτυξη και για το Horizon 2020, λειτουργώντας ως επίσημος φορέας πληροφόρησης και συμβουλευτικής υποστήριξης για τα ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα.

Σχετικά με το Enterprise Europe Network- Hellas

Το Enterprise Europe Network – Hellas (www.enterprise-hellas.gr), μέλος του ομώνυμου ευρωπαϊκού δικτύου από το 2008, είναι ένα δίκτυο ολοκληρωμένης επιχειρηματικής υποστήριξης στην Ελλάδα αποτελούμενο από βιομηχανικούς συνδέσμους, ερευνητικά και τεχνολογικά ιδρύματα, εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια και καταξιωμένους φορείς στο χώρο της καινοτομίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Το έργο του δικτύου υλοποιείται από μια κοινοπραξία 12 οργανισμών κατανεμημένων σε όλη την ελληνική επικράτεια, οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε θέματα καινοτομίας, μεταφοράς τεχνολογίας και διεθνούς συνεργασίας και διαθέτουν μακροχρόνια εμπειρία στην εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων. Αποστολή του Enterprise Europe Network – Hellas είναι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων, κυρίως των μικρομεσαίων.

http://www.kathimerini.gr/

Ο Ελληνας που απαθανάτισε τον ελληνικό βυθό!

Picture

Ειδικός καταδυτικός και φωτογραφικός εξοπλισμός. Ατέλειωτες ώρες μέσα στο νερό. Ελάχιστα περιθώρια ψηφιακής επεξεργασίας των εικόνων που τραβάει. Αυτά είναι τα βασικά δεδομένα της δουλειάς του υποβρύχιου φωτογράφου Νικόλα Σαμαρά, που έχει στο βιογραφικό του περισσότερες από 50 διακρίσεις σε διεθνή φωτογραφικά φεστιβάλ, με πιο πρόσφατη την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στην κατηγορία Portfolio Mediterraneo του “See in the Sea UW International Photocontest OrtonAmare 2014”. Φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνείς εκδόσεις όπως το περιοδικό National Geographic, το οποίο παρουσίασε το σπάνιο μαύρο κοράλλι που απαθανάτισε ο Νικόλας Σαμαράς στο βυθό έξω από το Τρίκερι του Πηλίου.

Στόχος του, όπως λέει, είναι να αναδείξει την ομορφιά που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά και το ιδιαίτερο αισθητικό αποτέλεσμα που προκύπτει όταν εισχωρεί σε μια φωτογραφία το υδάτινο στοιχείο. Έτσι, έκτος από τις λήψεις που πραγματοποιεί σε καταδυτικούς προορισμούς ανά την Ελλάδα και τον κόσμο, καταπιάνεται με μια ευρύτερη υποβρύχια θεματολογία που μπορεί να περιλαμβάνει από το πορτρέτο ενός αθλητή ή ενός μωρού που μαθαίνει κολύμπι, μέχρι μια φωτογράφιση μόδας κάτω από το νερό.

Από την εμπειρία του γνωρίζει ότι κάθε σημείο του ελληνικού θαλάσσιου χώρου μπορεί να κρύβει κάτι ενδιαφέρον, αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσει κάποια μέρη θα ήταν ο Παγασητικός και ο Κορινθιακός κόλπος, η Χαλκιδική και η Κρήτη. Φωτογραφίες του έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις, ενώ ειδικές εκτυπώσεις διατίθενται μέσω του ηλεκτρονικού καταστήματος http://www.etsy.com/shop/NicholasSamaras

http://www.lovegreece.com/

Αυξέντιος Καλανγκός, ο “άγιος” των φτωχών παιδιών

afxentios_kalangos_294809788

Τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο. Μοναδική του αμοιβή, το χαμόγελο που ξαναγεννήθηκε στα χείλη τους. Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα. Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών». Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Ελληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

08-05-09_278699_121

«Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος μιλώντας στην «Espresso».

Ζει στην Υεμένη, αλλά οπουδήποτε στο κόσμο κι αν τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του: «Στην Υεμένη, που είναι η βάση μου, χειρουργώ κάθε μήνα περίπου σαράντα με πενήντα περιστατικά. Οταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση. Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα».

Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια».

Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Αλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

08-05-09_278699_351

Ερχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλανγκός, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη. Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της. Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς.

Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή. Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο. Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι “υπεράνω των δυνάμεών μου”, όμως ποτέ δεν λυγίζω. Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».

Παρά το γεγονός ότι έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».

Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία -όπως λέει- είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του – τις ελάχιστες ώρες που είναι κοντά τους. Ομως, ο Αυξέντιος Καλανγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο. Εχει σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να χτυπάει κανονικά.

Συνεχιστές του φιλανθρωπικού και του επιστημονικού έργου του ευτυχώς -όπως λέει- υπάρχουν, κι είναι όλοι οι γιατροί που αποτελούν την ομάδα του: «Είναι όλοι αυτοί που έχουν δεσμευτεί με την ευτυχία της προσφοράς και βρίσκονται στην ομάδα μου. Από εκεί και πέρα σε ό,τι αφορά το επιστημονικό έργο, είναι χρέος και καθήκον μου να το μεταλαμπαδεύσω στις επόμενες γενιές. Σε αυτούς που θα ακολουθήσουν μετά από μένα».

Ο ίδιος πάντως αν δεν ήταν γιατρός, θα ήθελε να γίνει καπετάνιος – όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργο. Ετσι γίνεται όταν έχεις για πατρίδα σου ολόκληρο τον κόσμο κι όταν ο ανθρωπισμός είναι ο «φάρος» που σου δείχνει τη ρότα για να πορευτείς πρόσω ολοταχώς…

http://www.espressonews.gr/

 

Λαογραφία – Οι δώδεκα μήνες

Στα λαϊκά παραμύθια, οι μήνες είναι δώδεκα παλικάρια και το καθένα τους έχει τις χάρες ή τα κακά της εποχής που ονοματίζει. Οι μήνες αποτελούν τις βασικές διαιρέσεις του ηλιακού έτους, σύμφωνα με το οποίο είναι οργανωμένο το επίσημο ημερολόγιο.

Και επειδή είναι τόσο σημαντικό πράγμα για τη ζωή μιας κοινωνίας η οργάνωση του χρόνου, γι’ αυτό και στους μύθους όλων σχεδόν των λαών, η «εφεύρεση» (ας το πούμε έτσι) του ημερολογίου αποδόθηκε, σ’ έναν ήρωα· σ’ αυτόν που δώρισε στο λαό του και τ’ άλλα αγαθά του πολιτισμού. Στην αρχαία Ελλάδα αυτός ο ήρωας ήταν ο ευεργέτης του ανθρωπίνου γένους, ο Προμηθέας. Για τους Ρωμαίους ήταν ο μυθικός βασιλιάς Νουμάς ο Πομπίλιος.

Το σημερινό μας ημερολόγιο είναι παγκόσμιο και πήρε το όνομά του όχι από τον δημιουργό του- τον Αλεξανδρινό αστρονόμο Σωσιγένη- αλλά από τον φορέα της εξουσίας που το εισήγαγε και το επέβαλε, τον Ιούλιο Καίσαρα, και γι’ αυτό είναι γνωστό ως Ιουλιανό ημερολόγιο.

Οι ονομασίες, τώρα των 12 μηνών του Ιουλιανού ημερολογίου είναι λατινικές. Στα παλιά χρόνια οι Ρωμαίοι είχαν πρωτοχρονιά την πρώτη Μαρτίου και ονόμαζαν τους μήνες με βάση την αριθμητική τους σειρά στο έτος. Πρώτος, Δεύτερος, Τρίτος κλπ. Οι μήνες Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος, δεν σημαίνουν παρά Έβδομος, Όγδοος, Ένατος, Δέκατος. Αργότερα οι Ρωμαίοι έδωσαν σε ορισμένους μήνες ονόματα θεών και αυτοκρατόρων ή άλλα που είχαν σχέση με τη φύση.

Ο Μάρτης π.χ. ονομάσθηκε από το Mars (Άρη) θεό του πολέμου γιατί κάθε πρώτη Μαρτίου άρχιζαν οι Ρωμαίοι τις πολεμικές επιχειρήσεις τους. Τον Απρίλη τον ονόμασαν από το ρήμα aperire (ανοίγω) από τη βλάστηση της φύσης. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο από τους Αυτοκράτορες Ιούλιο Καίσαρα και Οκταβιανό Αύγουστο, αντίστοιχα.

laografia-3

Αυτές είναι οι επίσημες ονομασίες των 12 μηνών. Παράλληλα όμως μ’ αυτές, στο ελληνικό λαϊκό ημερολόγιο οι μήνες έχουν και άλλα ονόματα, διάφορα κατά τόπους, τα οποία δηλώνουν το περιεχόμενο του χρόνου. Και το περιεχόμενό τους είναι βέβαια, η βλάστηση, οι γεωργικές εργασίες, οι θρησκευτικές γιορτές. Έτσι ο Μάης ονομάζεται κατά τόπους Κερασάρης, Τριανταφυλλάς ή Λούλουδος, ο Ιούνιος Θεριστής, ο Οκτώβριος Αϊδημητριάτης όπου η γιορτή του Αγίου Δημητρίου σημαδεύει την αρχή του χειμώνα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ονομασία των γιορτών. Η γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, στις 21 Νοεμβρίου, ονομάζεται κατά τόπους: γιορτή της Παναγιάς της Αρχισπορίτισσας ή της Μεσοσπορίτισσας ή της Αποσπερίτισσας, ανάλογα που βρίσκεται η σπορά, αρχή, μέση ή έχει πια τελειώσει.

laografia-1

Ο Δεκέμβριος είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του ηλιακού μας έτους, αλλά ο δέκατος, όπως λέει και το όνομά του (Δεκέμβρης από το λατινικό decem=δέκα) αν υπολογίσουμε με πρωτοχρονιά την πρώτη Μαρτίου, κατά τους Ρωμαίους που δημιούργησαν το ημερολόγιο.

Σύμφωνα με την εμπειρία των αγροτών στην Ελλάδα τρία είναι τα γεγονότα που κυριαρχούν κατά τον Δεκέμβριο, το κρύο, το τέλος της σποράς και η μείωση του φωτός. Το Δεκέμβρη έχουμε τις μικρότερες μέρες. Από τα Χριστούγεννα όμως και ύστερα αρχίζουν να μεγαλώνουν. Ας δούμε τώρα πώς οι εμπειρίες αυτές εκφράζονται μέσα από τις γιορτές και τα έθιμα του Δεκεμβρίου.

Το κρύο συνδέεται με τις τρείς κυρίως γιορτές στην αρχή του Δεκέμβρη: της αγίας Βαρβάρας, του αγίου Σάββα και του Άϊ Νικόλα. Λέει η παροιμία «Βαρβάρα βαρβαρώνει, Άϊ Σάββας σαβανώνει, Άϊ Νικόλας παραχώνει». Στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας –Ήπειρο, Δυτική Μακεδονία, Ρούμελη- το κρύο συνδέεται και με τη γιορτή του Άγι-Ανδρέα «Ο άγιος Αντρέας έφτασε, το κρύο αντριεύει».

Η δεύτερη εμπειρία του χρόνου είναι το τέλος της σποράς· λένε: «Δεκέμβρης, δίκαιος σπόρος», ή «Δεκέμβρη δίκαια σπέρνεις». Δίκαια σημαίνει ότι ο ζευγάς δεν πρέπει να ρίχνει το σπόρο μήτε πολύ αριά, μήτε πολύ πυκνά, γιατί το χώμα είναι αρκετά ποτισμένο από τη βροχή κι έτσι δεν υπάρχει φόβος να μην φυτρώσει όπου κι αν πέσει.

Οι γεωργοί στην Ελλάδα, θέλοντας να ευχαριστήσουν τα ζώα που τους προσφέρουν βοήθεια στις γεωργικές εργασίες γιορτάζουν στις 18 Δεκεμβρίου τον Άγιο Μόδεστο που ήταν Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων και το συναξάρι του αναφέρει ότι ανέστησε πολλά ζώα γι’ αυτό είναι και προστάτης τους.

Η τρίτη εμπειρία του χρόνου για το μήνα Δεκέμβρη είναι το φως… «Το Δεκέμβρη η μέρα, καλημέρα – καλησπέρα» γιατί έχουμε τις μικρότερες μέρες και τις μεγαλύτερες νύχτες. Όμως στις 12 Δεκαμβρίου που είναι η γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνος έλεγαν: «Απ’ του αγίου Σπυρίδωνα μεγαλώνει η μέρα σπυρί σπυρί».

Με τον Ήλιο και το φως σχετίζεται και η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας, τα Χριστούγεννα. Σε πολλά μέρη του Δεκέμβρη τον ονομάζουν Χριστουγεννάρη, Χριστουγεννά. Από εδώ και πέρα οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν. Ο Ήλιος κατά κάποιο τρόπο ξαναγιεννιέται. Ο Χριστός συνδέθηκε με τον Ήλιο για να μπορέσει να εκτοπίσει τον περσικό Θεό Μίθρα που ήταν θεός του Ήλιου και του φωτός και αρχηγός του αγώνα κατά του σκότους.

laografia-2

Στην υμνογραφία των Ορθόδοξων Χριστουγέννων υπάρχουν πολλές μεταφορές και παρομοιώσεις που φανερώνουν το σύνδεσμο του Χριστού της Ορθοδοξίας με τον Ήλιο: «Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της Δικαιοσύνης». Και στο απολυτίκιο της γιορτής: «Η γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός, ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως…Σε προσκυνείν, τον Ήλιον της Δικαιοσύνης, και Σε γιγνώσκειν εξ ύψους Ανατολών…».

Εχθρός του ήλιου είναι το σκοτάδι. Τα όντα που συμβολίζουν το σκοτάδι και ζουν στα έγκατα της Γης είναι, οι καλικάτζαροι της λαϊκής μας παράδοσης. Όλο το χρόνο πριονίζουν το δέντρο που κρατάει τη Γη. Κι όταν δε μένει παρά μια κλωστίτσα για να κοπεί το δέντρο και να χαλάσει ο κόσμος, τότε, την παραμονή των Χριστουγέννων, ανεβαίνουν πάνω στη γη όπου μένουν δώδεκα μέρες, ως την παραμονή των Φώτων. Ευτυχώς, σ’ αυτό το διάστημα το δέντρο του κόσμου ξαναγίνεται όπως πρώτα. Αυτό το δέντρο είναι ο Ήλιος, γιατί χάρη σ’ αυτόν υπάρχει ετούτη η φύση, μέσα στην οποία και χάρη στην οποία ζούμε. Οι εχθροί του ήλιου, οι καλικάτζαροι, αρχίζουν ξανά να ροκανίζουν αυτό το δέντρο του ήλιου, το δέντρο της ζωής, ως την παραμονή των επόμενων Χριστουγέννων, που θ’ ανέβουν και πάλι πάνω στη γη.

Οι 12 μήνες τα Λαογραφικά
ΑΛΚΗ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ-ΝΕΣΤΟΡΟΣ
Επιλογή Μπ. Π.

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1152-laografia-dwdeka-mhnes