WillingtobeGreek

Εκεί να δώσεις την καρδιά σου….

Archive for This Is Greece

Οκτώ ελληνικά ξενοδοχεία μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίως

santorinh-ek1-thumb-large

Οκτώ ξενοδοχεία εκ των οποίων τρία στη Σαντορίνη, δύο στη Ρόδο και από ένα στη Χαλκιδική, στην Εύβοια και στη Ζάκυνθο βρίσκονται στις λίστες της TripΑdvisor με τις κορυφαίες ξενοδοχειακές μονάδες του κόσμου για το 2015.

Παράλληλα, ξενοδοχεία της Ελλάδας έχουν 25 παρουσίες στις λίστες της με τα κορυφαία ξενοδοχεία στην Ευρώπη. Την πιο ισχυρή ελληνική συμμετοχή στις ευρωπαϊκές λίστες με 12 παρουσίες έχουν ξενοδοχεία από τη Σαντορίνη. Τις 8 λίστες με τα καλύτερα ξενοδοχεία ανά κατηγορία στον κόσμο, ανά ήπειρο και ανά χώρα δημοσιοποίησε, χθες, από τις ΗΠΑ η κορυφαία παγκοσμίως ταξιδιωτική ιστοσελίδα.

holidayvi-thumb-large

Αναλυτικά, στην παγκόσμια λίστα με τα 25 κορυφαία ξενοδοχεία για οικογένειες, το Sani Beach Hotel (Χαλκιδική) κατέλαβε την 5η θέση, το Holiday Village Rhodes (Ρόδος) τη 15η και το Club Med (Εύβοια) την 21η. Στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή λίστα το Sani Beach Hotel κατέλαβε τη 2η θέση, το Holiday Village Rhodes την 4η, το Club Med την 8η και το Ikos Oceania (Χαλκιδική) τη 13η. Στην παγκόσμια λίστα με τα 25 κορυφαία ξενοδοχεία για ρομαντικές αποδράσεις το Aναστάσης (Σαντορίνη) κατέλαβε την 7η θέση και το Lindos Blu (Ρόδος) την 25η. Στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή λίστα το ξενοδοχείο Aναστάσης κατέλαβε τη 2η θέση, το Lindos Blu την 7η, το Astra Suites (Σαντορίνη) την 11η, το Pezoules (Σαντορίνη) τη 12η, το Saint Vlassis Hotel (Νάξος) τη 13η, το Rocabella Mykonos Art Hotel and Spa (Μύκονος) τη 16η και το Ζώρζης (Σαντορίνη) την 20ή.

lindd-thumb-large

Επιπλέον, στην παγκόσμια λίστα με τα 25 κορυφαία μικρά ξενοδοχεία το Astra Suites κατέλαβε την 21η θέση. Στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή λίστα το Astra Suites κατέλαβε την 8η θέση, το Αίνιγμα (Σαντορίνη) τη 12η, το Αναστάσης τη 15η και το Lithos by Spyros and Flora (Μύκονος) τη 16η. Στην παγκόσμια λίστα με τα 25 κορυφαία οικονομικά ξενοδοχεία, το Zante Star (Zάκυνθος) κατέλαβε την 22η θέση. Στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή λίστα το Zante Star κατέλαβε τη 14η θέση, το Chez Sophie Rooms and Suites (Σαντορίνη) την 20ή, το Lithos by Spyros and Flora την 21η και το Antonia Hotel Santorini (Σαντορίνη) την 24η. Στην παγκόσμια λίστα με τα 25 κορυφαία πανδοχεία και «διαμονής με πρωινό» το Aenaon Villas (Σαντορίνη) κατέλαβε την 21η θέση και στην ευρωπαϊκή λίστα τη 16η.

medc-thumb-large

Στην ευρωπαϊκή λίστα με τα 25 ξενοδοχεία με την καλύτερη εξυπηρέτηση, το Astra Suites κατέλαβε τη 10η θέση, το Papaevangelou Hotel (Πάπιγκο Ιωαννίνων) την 20ή και το Αίνιγμα την 24η. Επίσης, στην ευρωπαϊκή λίστα με τα 25 κορυφαία ξενοδοχεία, το Lindos Blu κατέλαβε την 24η θέση και στην ευρωπαϊκή λίστα με τα 25 κορυφαία πολυτελή ξενοδοχεία τη 17η.

Στη λίστα με τα 25 κορυφαία ελληνικά ξενοδοχεία, τις 10 πρώτες θέσεις κατέλαβαν κατά σειρά κατάταξης οι μονάδες Lindos Blu (Ρόδος), Sani Asterias Suites (Χαλκιδική), Sani Beach Hotel (Χαλκιδική), Τrapezaki Bay Hotel (Κεφαλονιά), Canaves Oia Hotel (Σαντορίνη), Αμμος (Χανιά), Μykonian Villa Collection (Μύκονος), Porto Sani Village (Χαλκιδική), Elite Suites by Amathus Beach (Ρόδος) και Lindos Mare Hotel (Ρόδος).

Στις λίστες με τα κορυφαία μικρά ξενοδοχεία στην Ελλάδα και των μονάδων με την καλύτερη εξυπηρέτηση, την 1η θέση κατέλαβε το Astra Suites. Στη λίστα με τα πολυτελή ξενοδοχεία στην Ελλάδα, κορυφαίο αναδείχθηκε το Lindos Blu, με τα οικονομικά ξενοδοχεία το Zante Star, με τα πανδοχεία και «διαμονής με πρωινό» το Aenaon Villas, για οικογένειες το Sani Beach Hotel και για ρομαντικές αποδράσεις το Αναστάσης.

Στη λίστα με τα 25 κορυφαία ξενοδοχεία στον κόσμο, την 1η θέση κατέλαβε το Gili Lankanfushi Μaldives (Μαλδίβες). Στις λίστες με τα μικρά ξενοδοχεία, των πολυτελών μονάδων, για ρομαντικές αποδράσεις και μονάδων με την καλύτερη εξυπηρέτηση, κορυφαίο ξενοδοχείο στον κόσμο αναδείχθηκε το The Place Luxury Boutique Villas (Ταϊλάνδη). Στη λίστα με τα ξενοδοχεία για οικογένειες, κορυφαίο στον κόσμο αναδείχθηκε το Cavallino Bianco Family Spa Grand Hotel (Iταλία), με τα οικονομικά ξενοδοχεία το Lawton Court Hotel (Βρετανία) και με τα πανδοχεία και «διαμονής με πρωινό» το Millgate Bed and Breakfast (Βρετανία).

Πηγή: Καθημερινή

Virginia Woolf: Στήν Ἑλλάδα, τόν Μάη…

Virginia Woolf (1882-1941)
“στην Ελλάδα είμαι ήρεμη
κι ευτυχισμένη”

virginiawoolf

19 Ἀπριλίου 1932

«Νά ‘μαστε λοιπόν παραπλέοντες τάς ἑλληνικὰς νήσους. Ἡ θάλασσα εἶναι λάδι, τόση ζέστη πού μπορεῖς νά κάτσεις γυμνός στό κατάστρωμα – πότε πότε ἕνα πουλί κάθεται στό κατάρτι – ὁ Ρότζερ τρέχει νά μᾶς πεῖ “νά ἡ Κόρκυρα”, ἀλλά δέν εἶναι – ἕνας Ἕλληνας κύριος τόν διορθώνει…»

Ὅταν ἡ Βιρτζίνια Γούλφ γράφει αὐτό τό γράμμα στήν ἀδελφή της, Βανέσα Μπέλ, βρίσκεται πάνω στό πλοῖο Τέβερε καί συνταξιδεύει μέ τόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο πού ἐπιστρέφει ἀπό τήν Ἐλβετία ἔχοντας δώσει τή μάχη του στήν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν γιά νά ἐπιτύχει ἄρση τοῦ ἐξωτερικοῦ χρέους καί δανειοδότηση 50 ἐκ. δολλαρίων. Αὐτό εἶναι τό δεύτερο ταξίδι της στήν Ἑλλάδα καί ἔχει συντροφιά της τόν σύζυγό της Λέναρντ Γούλφ, καί τά ἀδέλφια Ρότζερ καί Μάρτζερυ Φράι.

«Γιατί δέν μοῦ εἶπες ποτέ ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ὄμορφη;» γράφει λίγες μέρες ἀργότερα στήν ἡλικιωμένη φίλη της Ἔθελ Σμίθ, «Γιατί δέν ἀνέφερες ποτέ τή θάλασσα καί τούς λόφους, τίς κοιλάδες καί τά λουλούδια; Μόνο ἐγώ ἔχω μάτια καί βλέπω; Ἔθελ, σοῦ τό ἀναγγέλλω ἐπισήμως: ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ πιό ὄμορφη χώρα τοῦ κόσμου. Ὁ Μάης εἶναι ἡ πιό ὄμορφη ἐποχή τοῦ χρόνου. Ἑλλάδα καί Μάης μαζί!»

26 χρόνια ἔχουν περάσει ἀπό τήν πρώτη ἐπίσκεψή της καί σήμερα εἶναι πιά διάσημη συγγραφέας καί ἤδη 50 ἐτῶν. «…ἤτανε τόσο παράξενο πού ἦρθα ξανά ἐδῶ, δέν εἶχα συναίσθηση τόπου καί χρόνου. Ἔβλεπα τό φάντασμά μου νά κατεβαίνει ἀπ’ τήν Ἀκρόπολη, ἐτῶν 23» γράφει στήν Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ, στίς 8 Μαΐου.

Μέσα ἀπό τό ἡμερολόγιό της, ἀκολουθοῦμε τά βήματά της:

vwoolf1

Δεύτερη μέρα στήν Ἀθήνα

…τί μπορῶ νά πῶ γιά τόν Παρθενώνα — ὅτι ἦρθε νά μέ βρεῖ τό φάντασμά μου, τό κορίτσι τῶν 23 ἐτῶν, μέ ὅλη τή ζωή μπροστά του’ αὐτό’ κι ἀκόμη, ὅτι εἶναι πιό συμπαγής καί μεγαλοπρεπής, πιό στιβαρός ἀπ’ ὅ,τι θυμόμουνα. Οἱ κίτρινοι κίονες — πῶς νά τό πῶ; ὅλοι μαζί, σάν σύνολο, ἀκτινοβολοῦσαν ἐκεῖ πάνω στό βράχο, μέ φόντο τόν πιό βίαιο οὐρανό, χτυπητό ψυχρό γαλάζιο, κι ὕστερα μαῦρο τοῦ ἀνθρακίτη.

Πλήθη περνοῦν φευγαλέα σάν ἱκέτες (πρόκειται γιά ἑλληνόπουλα πού τά ‘φεραν μέ τό σχολεῖο). Ὁ ναός σάν πλοῖο, δονεῖται, τεντώνεται, πλέει, ἄν καί ἀκίνητος, διασχίζοντας τούς αἰῶνες. Εἶναι μεγαλύτερος ἀπ’ ὅ,τι θυμόμουνα, μέ μεγαλύτερη συνοχή. Ἴσως ξεθύμανε κάτι ἀπό τόν νεανικό συναισθηματισμό πού κάνει τά πράγματα μελαγχολικά. Τώρα πού εἶμαι πενήντα (τό ‘γραψα μέ θάρρος στό βιβλίο τοῦ ξενοδοχείου — τό καλό μας Γιάκ τό ἀπέφυγε, ἄλλη μία ἀπόδειξη τοῦ συμπλέγματος κατωτερότητας), ἔχω γκρίζα μαλλιά κι ἡ ζωή μου σχεδόν τελείωσε, μ’ ἀρέσει ὑποθέτω ὅ,τι ἔχει ζωντάνια, τό λουλούδισμα μπροστά στό θάνατο. Ἀπό κάτω ἡ Ἀθήνα σάν σπασμένο τσόφλι, καί τά γκριζόμαυρα θαμνώδη βουνά.

parthenon

Ἡ Ἀθήνα μ’ ἀρέσει γύρω στίς 7, ὅταν οἱ δρόμοι γεμίζουν ἀπό ἕνα βιαστικό καί πολύβουο πλῆθος, μαυροφόρες γυναῖκες μέ λευκά πρόσωπα καί γυναῖκες μέ σάλια, καί κομψευόμενοι μικροκαμωμένοι ἄντρες, πού βγαίνουν τό βράδυ μέ τίς νυχτερίδες καί τά δειλινά στίς πολιτεῖες τοῦ Νότου, ἀρί λάλαγες. Ἡ Μάρτζερυ, ἀκούγοντάς τους νά μιλᾶνε ἀπόψε στοῦ Ἀβέρωφ, εἶπε ὅτι ὁ τόνος εἶναι ὅπως στ’ ἀγγλικά.

Ἐκδρομή στό Δαφνί

daphni-jesus

Ἡ ἄλλη παρατήρηση ἔγινε στή βυζαντινή ἐκκλησία τοῦ Δαφνιοῦ: «Σπουδαῖο — ξεπερνάει κάθε φαντασία» εἶπε ὁ Ρότζερ, καί ἀπόθεσε καπέλο, μπαστούνι, σχέδια, δύο-τρεῖς ὁδηγούς καί λεξικά πάνω σέ μία κολόνα. Ὕστερα κοιτάξαμε ὅλοι μαζί ψηλά τόν Χριστό τιμωρό, μεγαλύτερο κι ἀπό ἐφιάλτη, σέ μπλέ καί λευκό ψηφιδωτό. Αὐτή ἡ ἐκκλησία μᾶς ἄρεσε πολύ. Εἶναι ψηλή καί τραχιά καί ἁψιδωτή, καί τά ψηφιδωτά εἶναι πολύ φθαρμένα. Καί κοιτάζεις ἔξω ἀπ’ τήν πόρτα ἐκεῖνα τά πράσινα φουντωτά δέντρα, πού τό καθένα μοιάζει νά ‘χει μία τούφα ἀπό ἥλιο καί σύννεφο πού κυματίζει — ἔτσι λαμπερά, ἔτσι σκοτεινά εἶναι τά πράσινα κύματα στό δάσος πού περπατήσαμε. Μία ἑλληνική οἰκογένεια φροντίζει τήν ἐκκλησία — μεσόκοποι ἄντρες καί γυναῖκες, κάθονται μέ τά καλά τους (οἱ ἄντρες) μέ πανωφόρια καί δαχτυλίδια χρυσά καί διαβάζουνε τήν ἐφημερίδα τους στίς 3.30 τό ἀπόγευμα. Τέτοιο καθισιό, τέτοια ξενοιασιά δέν εἶδα ποτέ στήν Ἀγγλία. Τέλος ἡ πιό νέα, μία γυναίκα μέ σάλι, παντόφλες καί φόρεμα βαμβακερό, ἀπομακρύνεται, σκαρφαλώνει πάνω σ’ ἕναν γκρεμισμένο τοῖχο κι ἀρχίζει νά κόβει κίτρινα λουλούδια — τί ἄλλο νά κάνει. Ἀπό κεῖ κατεβήκαμε μέ τό αὐτοκίνητο στή θάλασσα — καί πόσο ὄμορφα εἶναι τ’ ἀνέγγιχτα χείλη τῆς θάλασσας ὅταν ἀγγίζουνε μίαν ἄγρια παραλία’ πίσω μας λόφοι καί πράσινες πεδιάδες, στό βάθος ἡ Ἐλευσίνα, πράσινα καί κόκκινα βράχια, ἕνα ἀτμόπλοιο ξεκινᾶ.

Βόλτα στό Σούνιο

sounion

Ἔκανε κρύο τσουχτερό. Αὐτό πάντα τό ξεχνάει κανείς. Ὁ ἀέρας σφύριζε μέσ’ ἀπ’ τά ἀκάλυπτα πλευρά τοῦ κόνβερτιμπλ τοῦ Γκιόλμαν. Ὁ Λέναρντ φτερνιζότανε. Ἐγώ εἶχα ρίγη. Τό δάπεδο τοῦ αὐτοκινήτου γεμάτο μέ κουτιά ζωγραφικῆς. Γευματίσαμε σ’ ἕνα τραπέζι στόν ἥλιο στό Σούνιο — οἱ κολόνες ἄσπρες σάν κιμωλία, ψηλές σάν φάροι. Μινιατοῦρες λουλουδιῶν ἔφτιαχναν ἕνα λαμπερό ταπέτο — ἡ Μάρτζερυ ξερίζωνε κρινάκια. Τί λέγαμε; Τίποτα ἰδιαίτερο. Μετά τήν πρώτη βδομάδα μιλᾶς μόνο στό βραδινό φαγητό. Καί μετά γυρίσαμε πίσω, ἐννοεῖται περνώντας φουντωτά δέντρα, κόκκινα τετραγωνισμένα χωράφια, ἀφήνοντας πίσω μας τσιγγάνικα τσαντίρια, σάν ἰνδιάνικα καλύβια ἀπό κλαριά φτέρης’ μία κοπέλα σεργιανοῦσε γνέθοντας μαλλί’ καί γυναῖκες ἦταν καθισμένες στό κατώφλι — σκέφτηκα τό Πικαντίλυ τέτοια ὥρα.

Τί παράξενη αὐτή ἡ ἐπίπεδη γῆ, καρτερική καί ὑπάκουη, μέ βιβλικά δέντρα ἐδῶ κι ἐκεῖ, πρόβατα μέ μακρύ μαλλί πού βόσκανε, κι οὔτε ἕνα σπίτι στόν ὁρίζοντα. Ἡ Ἀγγλία τήν ἐποχή τοῦ Τσῶσερ. Στό Σούνιο ἡ θάλασσα σπάει πάνω σέ πράσινη καί κόκκινη πέτρα, καί σκουρογάλαζα καράβια ἀρμενίζουνε — ὅλα ὅπως τόν καιρό τοῦ Τσῶσερ ἤ τοῦ Ὁμήρου, οὔτε προβλήτα ἤ προκυμαία, οὔτε μάτι ἀνθρώπου.

Στόν ναό τῆς Ἀφαίας Ἀθηνᾶς, στήν Αἴγινα

Ὦ ἡ βροχή, ἡ βροχή! Αὐτό τήν ἄλλη μέρα στήν Αἴγινα. Αὐτό τό ὄμορφο μαλακό νησί, μέ τό ἡλιοψημένο μονοπάτι, τή θάλασσα καί τήν ἀκρογιαλιά, τά μικρά ρόζ καί κίτρινα σπίτια, τό θυμάρι, τήν ἀπότομη λοφοπλαγιά, τό Ναό, σκελετώδη, κυρίαρχο, τούς κόλπους ξέχειλους ἀπό θάλασσα — ὅλα αὐτά δέν ἦταν παρά ψύχρα, ὁμίχλη, βροχή, Ἀμερικάνοι μαζεμένοι γύρω ἀπό ἕναν κοκαλιάρη καθηγητή’ καί μεῖς ζαρωμένοι κάτω ἀπό ἕνα πεῦκο πού ἄφηνε τή βροχή νά περνάει. Ἀλλά ἀκόμη κι ἔτσι, ὁ Ρότζερ ἔλεγε «Σπουδαῖο, σπουδαῖο», ἕνας ναός ἀπό ψαμμόλιθο καλύτερος ἀπ’ τό Σούνιο.

afaia4

Καταπληκτικό τό τί μπορεῖ νά κάνει μία μεγαλοφυΐα σ’ ἕναν τόσο μικρό χῶρο — ἰδού οἱ τέλειες ἀναλογίες — καί ἡ βροχή μᾶς ἀνάγκασε νά κατηφορίσουμε ὅσο πιό γρήγορα γινόταν γιά τό πλοῖο μας. Εἴχανε πιάσει κόκκινα ψάρια καί χταπόδια. Πῶς; Λοιπόν, ρίχνουνε κρεμμύδια, ψωμί καί τά λοιπά στό βυθό καί τά ψάρια μαζεύονται, ὕστερα μαζεύονται ρίχνουνε δυναμίτη καί μπάμ! — γίνεται μία ἔκρηξη, τά ψάρια ἀνεβαίνουνε στήν ἐπιφάνεια ψόφια, καί τά καμακώνουνε. Αὐτό ἀπαγορεύεται. Ἀλλά δέν σέ βλέπει κανείς ἐδῶ γύρω. Αὐτά μᾶς τά εἶπε ὁ θερμαστής μέ τό ὄμορφο ἑλληνικό χαμόγελο — τό χαμόγελο πού ἔχουν οἱ μουλαράδες καί οἱ ταξιτζῆδες.

στήν Καισαριανή

kaisariani-2

Σήμερα —τί ὄμορφα ἦταν σήμερα— στή μικρή στρογγυλή βυζαντινή ἐκκλησία στούς πρόποδες τοῦ Ὑμηττοῦ. Γιατί δέν μποροῦμε νά ζοῦμε γιά πάντα ἔτσι; ἀναρωτήθηκα — ὄχι πώς ὁ καιρός εἶχε ζεστάνει ἀρκετά, ἀλλά ἡ βροχή κι ὁ ἀέρας εἴχανε σταματήσει’ κι ἡ ζωή ἔμοιαζε τόσο ἐλεύθερη, γεμάτη ἀπ’ ὅλα τά καλά — φύση ἄγρια, θυμάρι, κυπαρίσσια, ἡ μικρή αὐλή ὅπου ὁ Ρότζερ κι ἡ Μάρτζερυ κάθονταν ἀφοσιωμένοι στή ζωγραφική τους’ ὁ μεγάλος, ἄσπρος σάν μάρμαρο, σκύλος, κοιμισμένος σέ μία γωνιά’ κι ὅπως πάντα λεπτοκαμωμένες γυναῖκες μέ παντόφλες νά πηγαινοέρχονται ἀθόρυβα σέ κάμαρες χτισμένες ψηλά σάν χελιδονοφωλιές, μέ κομμάτια παλιό σκαλισμένο μάρμαρο στίς παραστάδες. Ἕνα ματσάκι ἄγριες ἀνεμῶνες καί ὀρχιδέες.

κάτω ἀπό μιὰ ἐλιά στούς Δελφούς

H ὥρα εἶναι δέκα παρά πέντε. Καί ποῦ βρίσκομαι καί γράφω μέ πένα καί μελάνι; Ὄχι στό γραφεῖο μου. Στό φαράγγι, στήν κοιλάδα, στούς Δελφούς, κάτω ἀπό μία ἐλιά, σέ γῆ στεγνή, στρωμένη μέ ἄσπρες μαργαρίτες. Ὁ Λέναρντ διαβάζει τήν ἑλληνική του Γραμματική δίπλα μου’ μία χελιδονοουρά, ἄν δέν κάνω λάθος, πέρασε ξυστά. Γκρίζοι βράχοι ἀπέναντί μου, μέ ἐλαιόδεντρα καί θάμνους, κι ἄν τούς ἀνέβω ἕναν ἕναν, νά τό μεγάλο φαλακρό γκριζόμαυρο βουνό, κι ἔπειτα οὐρανός ἀπόλυτα λεῖος. Πίσω λοιπόν στή ζεστή γῆ μέ τίς μαργαρίτες καί τά ἔντομα στίς κίτρινες καρδιές τους. Ἀκούγονται κουδούνια κατσικιῶν’ ἕνας γέρος ξεπέζεψε ἀπό τό μουλάρι του — εἴμαστε ἀκριβῶς στή βάση τοῦ λόφου πού στήν κορφή του εἶναι οἱ Δελφοί, καί ὁ Ρότζερ κι ἡ Μάρτζερυ σχεδιάζουν. Καί μιὰ ἀκρίδα μόλις ἔκατσε πάνω στήν ἐλιά.

Ἔτσι προσπαθῶ νά κάνω ὁρατή αὐτή τή σκηνή πού σύντομα θά χαθεῖ γιά πάντα. Κι ἴσως ἀκόμη προσπαθῶ νά ἀποφύγω αὐτόν τό δαίμονα πού λέει, ἴσως χωρίς λόγο, ὅτι θά ‘πρεπε νά καταγράψει κανείς τό πῶς πήγαμε στήν Κόρινθο, στό Ναύπλιο, στίς Μυκῆνες, τό Μυστρᾶ, τήν Τριπολιτσά, κι ἀπό κεῖ πίσω ξανά στήν Ἀθήνα, ἐνῶ ὁ ἥλιος τσουρούφλιζε, κι ἐγώ φοροῦσα ἕνα μεταξωτό φόρεμα, καί πήγαμε στόν Κῆπο, κι ὑστέρα ξεκινήσαμε τό Σάββατο τό πρωί στίς 7 γιά τούς Δελφούς. Θά ἔπρεπε νά γράψω γιά ὅλ’ αὐτά τά μέρη, καί νά προσπαθήσω ἴσως νά φιξάρω μερικές ἀπ’ τίς σκηνές πού τρέχουνε μές στό μυαλό μου καθώς τρέχουμε μέ τ’ αὐτοκίνητο. Γιατί κάναμε πολύ μακρινές διαδρομές. Κι ὁ ἀέρας κι ὁ ἥλιος — ἄ πῶς πρήζονταν τά χείλη μας καί μαυρίζανε καί σκάγανε κι ἡ μύτη μας ξεφλούδιζε καί τά μάγουλά μας κοκκινίζανε σάν νά καθόμασταν μπροστά σέ πολύ δυνατή φωτιά. Ἡ κοκεταρία ἔκανε φτερά. Γίνεσαι τελικά χωριάτης. Αὐτό μοῦ θυμίζει πῶς πήδηξα ἀπ’ τή χαρά μου ὅταν εἶδα μιὰ ἀρκετά καλοντυμένη γυναίκα στό σαλόνι τοῦ ξενοδοχείου Ματζέστικ νά πίνει τό ποτό της μ’ ἕναν εὐφραδέστατο ἡλικιωμένο κύριο τό ἀπόγευμα πού γυρίσαμε, σκονισμένοι, στεγνοί, κόκκινοι, χρυσωποί, μαυριδεροί, καφετιοί, τσαλακωμένοι (οἱ ρυτίδες τῆς Μάρτζερυ εἶναι σάν τίς ραβδώσεις στό πετσί ἄγριου ζώου). Ὅταν περάσεις τέσσερις-πέντε μέρες μέ τούς χωρικούς καί τή στερεή, ἀφρόντιστη ὀμορφιά τους, αἰσθάνεσαι νά δονοῦνται ἀπό τή σπιρτάδα καί τό ραφινάρισμα τοῦ πολιτισμοῦ οἱ πιό ὑψηλές κλίμακες τῶν νεύρων σου — οἱ νότες τοῦ βιολιοῦ.

Ἡ Ἑλλάδα λοιπόν, γιά νά γυρίσουμε στήν Ἑλλάδα, εἶναι μιὰ χώρα τόσο παλιά πού εἶναι σάν νά περιφέρεσαι σέ σεληνιακά τοπία.

…τώρα καθόμαστε ἐδῶ, ἀλλάξαμε θέση, λόγω τοῦ ἥλιου, καθήσαμε ψηλότερα κάτω ἀπ’ τήν ἐλιά’ κι ἔχω βγάλει γιά πιό δροσιά τά παπούτσια μου -, αὐτό πού συμβαίνει τότε εἶναι ὅτι μᾶς πλησιάζουν οἱ χωρικοί κι ἀρχίζουν νά μᾶς μιλᾶνε, σάν νά ‘μαστε παλιοί φίλοι, γιά τό ἕνα καί τό ἄλλο. Χτές βράδυ, στό ὕψωμα πάνω ἀπ’ τούς Δελφούς, στό φῶς τοῦ δειλινοῦ, ἐνῶ ἡ Ἰτέα ἄρχιζε νά τρεμοσβήνει δίπλα στή θάλασσα, στόν κόλπο ἕνα καράβι, στό βάθος τά χιονισμένα βουνά, μπροστά μας ἁπλωσιές καταπράσινες καί κοκκινωπές, ὅπου κατσίκια καί πρόβατα ἔβοσκαν, καί τ’ αὐτοκίνητα περνοῦσαν ἀργά στό δρόμο πού ξετυλιγόταν κάτω ἀπ’ τά πόδια μας, χτές βράδυ πού καθόμασταν ἐκεῖ, ἦρθε τρέχοντας πρός τό μέρος μας τό κορίτσι πού βόσκει τίς γίδες, σάν γιά νά μαζέψει τό κοπάδι της, ἀλλά στήν πραγματικότητα μόνο γιά νά μᾶς μιλήσει. Οὔτε φόβος οὔτε ἀμήχανα γελάκια οὔτε ντροπές. Στάθηκε μπροστά μας σάν νά ‘ταν κάτι τό φυσικό. Ἡ Μάρτζερυ τῆς ἔδωσε τά κιάλια γιά νά κοιτάξει, πρῶτα ἀπ’ τήν καλή, ὕστερα ἀπ’ τήν ἀνάποδη. Ὕστερα μᾶς εἶπε πῶς λέγονται διάφορα πράγματα. Skotos {σκουτί} λέγεται τό τραχύ χοντρό πανωφόρι της, ouranos o οὐρανός, lullulin {λουλούδι} τό λουλούδι, τό ρολόι μου λέγεται orologe, τό αὐτοκίνητο — δέ θυμᾶμαι.

Οἱ καλύτερες διακοπές της ἐδῶ καί χρόνια

Φτάσαμε λοιπόν στό τελευταῖο βράδυ, πολλή ζέστη, πολλή σκόνη. Τό μεγάφωνο βρυχᾶται· ὁ Λέναρντ διαβάζει, χωρίς συμπάθεια, τό βιβλίο τῆς Ἔθελ Σμίθ· εἶναι ἑπτά παρά δύο λεπτά καί ἄρα μοῦ μένει μισή περίπου ὥρα γιά νά γεμίσω τοῦτο τό τετράδιο. Χρησιμοποίησα μόνο δέκα ἀπό τίς ἑκατό πένες μου· μελάνι ἔχω ἀκόμη ἄφθονο· πόσες ἄγραφες σελίδες μου μένουν. Ἰδού τό ἀποτέλεσμα τῶν καλύτερων διακοπῶν μας ἐδῶ καί χρόνια.

…καθώς λοιπόν στοχάζομαι αὐτά τά σπουδαῖα πράγματα, πού τρέχουν καί γλιστρᾶνε καί σκαλώνουν στήν ἐπιφάνεια τοῦ νοῦ μου, εἶμαι ὑπόγεια βυθισμένη σέ σκηνές γιά τό βιβλίο μου: φτιάχνω διαλόγους, βλέπω εἰκόνες, ὅλο καί ρίχνω κάτι καινούργιο μέσα στό καζάνι, πού πρέπει νά κοχλάσει ὅσο πιό πολύ γίνεται, μέχρι νά χυθεῖ καί νά κρυώσει καί νά σκληρύνει — ἐνῶ λοιπόν ἀσχολοῦμαι μ’ αὐτά, καί δέχομαι ὅ,τι ἔχει νά μοῦ προσφέρει τό θρόισμα τοῦ κυπαρισσιοῦ καί τῆς λεύκας, τό ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, τῆς πορτοκαλιᾶς, ὁ μικροπωλητής πού πουλάει πιθηκάκια πάνω σέ ξυλαράκια — ὁ καιρός περνᾶ. Δέν εἶμαι βέβαιη ἄν εἶμαι στήν Ἑλλάδα ἤ στό Λονδίνο. Ἀλλά νομίζω ὅτι μᾶλλον στήν Ἑλλάδα εἶμαι, εὐτυχισμένη, ἤρεμη, φιλική πρός ὅλα, χαλαρή.

…καί θά γυρίζει πίσω

Μετά εἶχα τό δράμα, στήν Αἴγινα, μιᾶς ἀπολίτιστης, θερμῆς, νέας ἐποχῆς, πού θά μπεῖ στή ζωή μας — καί θά ‘ρχόμαστε ἐδῶ κάθε χρόνο, μέ μία σκηνή· θά τό σκᾶμε ἀπ’ τήν Ἀγγλία, θ’ ἀποβάλλουμε αὐτό τό φιδοπουκάμισο τῆς εὐπρέπειας· καί τό σφίξιμο, καί τή συμβατικότητα τοῦ Λονδίνου· καί τή φήμη, καί τόν πλοῦτο. Καί θά γυρίσουμε πίσω, καί θά γίνουμε ἀνεύθυνοι, ἐραστές τῆς ζωῆς, καί θά τρῶμε μόνο ψωμί, γιαούρτι, βούτυρο, αὐγά — ἄς ποῦμε στήν Κρήτη. Αὐτό εἶναι ὡς ἕνα βαθμό μία ἀληθινή παρόρμηση — σκεφτόμουνα, καθώς κατηφόριζα μέ μεγάλες δρασκελιές τό λόφο. Τό Λονδίνο δέν φτάνει, οὔτε τό Σάσεξ. Θές νά ψηθεῖς στόν ἥλιο, νά ξαναγυρίσεις σ’ αὐτούς τούς ὁμιλητικούς, φιλικούς ἀνθρώπους, ἁπλῶς καί μόνο γιά νά ζήσεις, νά μιλήσεις, ὄχι νά διαβάζεις καί νά γράφεις. Κι ὕστερα σήκωσα τό κεφάλι μου κι εἶδα τά βουνά πέρα ἀπ’ τή θάλασσα, σάν λάμες μαχαιριῶν, χρωματιστά, καί τή θάλασσα ἤρεμη. Κι ἔνιωσα σάν ἕνα μαχαίρι νά ἔξυσε ἕνα ἀμβλύ ὄργανο πού ὑπῆρχε μέσα μου, γιατί δέν μποροῦσα νά βρῶ κανένα ψεγάδι σ’ αὐτή τή λυγερή, ἀθλητική ὀμορφιά, τή βουτηγμένη στό χρῶμα, χωρίς νά ‘ναι ψυχρή, χωρίς ἴχνος χυδαιότητας, ἀλλά πανάρχαια ἀπό ἀνθρώπινη ζωή, γιατί κάθε σπιθαμή γῆς ἔχει τό δικό της ἀγριολούλουδο, πού θά μποροῦσε νά φυτρώσει καί σ’ ἕναν ἐγγλέζικο κῆπο, καί οἱ χωρικοί εἶναι ἄνθρωποι καλοί· καί τά ροῦχα τους, φθαρμένα καί ξεβαμμένα ἀπό τόν ἥλιο, ἔχουν λεπτούς χρωματισμούς, ὅσο κι ἄν εἶναι χοντρά. Ξέρω ὅτι ὑπάρχουνε συμπάθειες ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους καί τόπους, ὅπως ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Καί θά μποροῦσα ν’ ἀγαπήσω τήν Ἑλλάδα στά γερατειά μου, ὅπως ἀγάπησα ὅταν ἤμουν παιδί τήν Κορνουάλη.

Κι ἀκόμη ὁ Λέναρντ παίζει σκάκι καί κοντεύει δώδεκα. Ἀλλά ἡ Ἀθήνα δέν φαίνεται νά νυστάζει καθόλου, κι ἔτσι δέν μπορῶ νά παραπονεθῶ. Τά τράμ τσιρίζουνε. Αὔριο τέτοια ὥρα θά φτάνουμε στή Θεσσαλονίκη. Ἐγώ θ’ ἀλλάζω πλευρό στή δική μου κουκέτα, ὁ Λέναρντ στή δική του, ἐπί τρεῖς νύχτες, μέχρι νά φτάσουμε στό Ρόντμελ καί κοιμηθοῦμε στά μαλακά μας κρεβάτια, στό δροσερό Μάη τῆς Ἀγγλίας.

Τά ἀποσπάσματα εἶναι ἀπό τό βιβλίο Βιρτζίνια Γούλφ: Ἑλλάδα καί Μάης μαζί σέ μετάφραση Μαρίας Τσάτσου – ἔκδ. ὕψιλον, 1996 (ἡ πρώτη ἔκδοση τοῦ βιβλίου ἔγινε τό 1984 ἀπό τόν ἔκδ. οἶκο “Κρύσταλλο”). Περιλαμβάνει ἐγγραφές ἀπό τό ἡμερολόγιό της (Τhe Diary of Virginia Woolf -vol.4: 1931-1935), καθώς καί ἐπιστολές πού ἔστειλε ἀπό τό ξενοδοχεῖο Ματζέστικ στήν Ἀθήνα, ἀπό τούς Δελφούς καί τό Ναύπλιο, πρός τήν ἀδελφή της Βανέσα Μπέλ, τόν ἀνιψιό της Κουέντιν Μπέλ, τίς φίλες της Ἔθελ Σμίθ καί Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ, τήν Λαίδη Ὄτολιν Μορέλ καί τόν ποιητή καί ἐκδότη Τζών Λέιμαν.

Πηγή: http://www.agiazoni.gr

Παγκόσμια διάκριση για την Αλόννησο ~ Στους 100 κορυφαίους προορισμούς του κόσμου

365725393db5a63a05a9391669b36d09_936_425

Διεθνής αναγνώριση για το νησί της Αλοννήσου

Σημαντική διεθνή διάκριση αποτελεί για την Αλόννησο η ένταξη του νησιού αυτού της Ελλάδας στους 100 κορυφαίους βιώσιμους προορισμούς του κόσμου.

Καρπός της πρωτοβουλίας των πλέον έγκριτων οργανισμών TravelMole.com, Vision On Sustainable Tourism, Totem Tourism και Green Destinations, ο πρωτοπόρος θεσμός «Sustainable Destinations Top 100» ενεργοποιείται για πρώτη φορά με στόχο να αναδείξει τις προσπάθειες διαχείρισης των εκατό πιο βιώσιμων προορισμών στη Γη, που μέσα από συστηματική προσπάθεια κάνουν τη διαφορά.

Η επιλογή των επικρατέστερων προορισμών γίνεται με τη βοήθεια μέσων κοινωνικής δικτύωσης καθώς και ειδικών αναφορών από 30 διεθνείς εμπειρογνώμονες στην αειφορία του τουρισμού. Μεταξύ των τεχνικών επεξεργασίας που εφαρμόστηκαν, αναφέρονται τα έξι κριτήρια του οργανισμού Green Destinations που αφορούν στο περιβάλλον, τη φύση, την κουλτούρα και την παράδοση, την πράσινη οικονομία, την κοινωνική ευημερία και την πιστοποιημένη πράσινη πολιτική.

Επιπλέον γίνεται χρήση του παγκόσμιου δείκτη αξιολόγησης και βιωσιμότητας, Global Sustainable Tourism Review (GSTR) που μετρά την επίδοση των προορισμών σε 40 – 60 διαφορετικά πεδία, από την οπτική γωνία των πελατών, τουριστών και επαγγελματιών του τουρισμού.

«Η Αλόννησος, που τιμήθηκε στο παρελθόν με το χρυσό βραβείο Quality Coast, παραμένει ανέγγιχτη από τις αρνητικές επιδράσεις του μαζικού τουρισμού. Ο προορισμός έχει να υπερηφανεύεται για το μεγαλύτερο φυσικό θαλάσσιο πάρκο της Ευρώπης, τη φιλοξενία και φροντίδα που παρέχει στο είδος υπό εξαφάνιση Μονάχους – Μονάχους και το εντυπωσιακό ποσοστό των προστατευόμενων φυσικών πόρων και περιοχών που διαθέτει. Ταυτόχρονα, το εύρος των ειδικών μορφών Τουρισμού, η πληθώρα των επιμορφωτικών προγραμμάτων και η Τουριστική δραστηριότητα, αναπτύσσονται με απόλυτο σεβασμό στη φύση και τον άνθρωπο», επισημαίνει η οργανωτική επιτροπή του θεσμού.

http://www.taxydromos.gr

Καλαμάτα: Πρωτεύουσα δημιουργίας

assets_LARGE_t_183762_54114116_type12128

Η ζωντάνια αυτής της πόλης δεν έχει το ταίρι της! Η Καλαμάτα δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη πόλη ολόκληρης της Μεσσηνίας, είναι ένας ανεξάντλητος πυρήνας ζωής και δραστηριότητας, μια πόλη που τιμά τις ρίζες της αλλά έχει και το βλέμμα της σταθερά στραμμένο στο μέλλον.

Αν δεν υπήρχε η Καλαμάτα, η Μεσσηνία θα ήταν ένας διαφορετικός τόπος. Κάποια άλλη πόλη θα είχε τη θέση της πρωτεύουσας, σίγουρα, μα δε θα ήταν Καλαμάτα. Δε θα έσφυζε από ζωντάνια και όρεξη για καινούρια πράγματα, δε θα είχε τη δική της φιλοσοφία απέναντι στη ζωή. Καλαμάτα είναι μία, κι εκεί, στη φιλόξενη σκιά του μεγαλόπρεπου Ταϋγέτου, απλωμένη στις όχθες του ποταμού Νέδοντα, η μεγαλύτερη πόλη της Μεσσηνίας (και δεύτερη της Πελοποννήσου μετά την Πάτρα) με τους 70.000 περίπου κατοίκους έχει τον τρόπο να ξεπερνά τις δυσκολίες, να φτιάχνει τη ζωή της, να εμπνέει τους νέους ανθρώπους.

Αν και η ιστορία της ξεκινά από τα ομηρικά χρόνια (ο επικός ποιητής την αναφέρει με το όνομα «Φαρές»), εντούτοις η Καλαμάτα θα αργήσει ιστορικά να αναπτυχθεί. Ακόμη και όταν κύριοι της Πελοποννήσου ήταν οι Βυζαντινοί, η μικρή τότε πόλη-φρούριο δε θα παίζει μεγάλο ρόλο στις εξελίξεις. Στα 1205, όμως, πέφτει στα χρόνια των Φράγκων, αρχίζει να καθιερώνεται το όνομα «Καλαμάτα» (από ένα βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας) και, το σπουδαιότερο, χτίζεται το Κάστρο της, που μέχρι σήμερα εξακολουθεί να δεσπόζει πάνω από την πόλη.

assets_LARGE_t_183762_54114093_type12128

Το Κάστρο είναι και η ιδανική αφετηρία για την περιήγηση στη σύγχρονη Καλαμάτα. Είπαμε ότι το έχτισαν οι Φράγκοι, όπως όμως συμβαίνει συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν έμεινε και πολύ στα χέρια τους. Από εδώ πέρασαν ακόμα Τούρκοι και Ενετοί, με τον κάθε κατακτητή να βάζει το «χεράκι» του στη διαμόρφωση του Κάστρου, βάλε και τις μεγάλες αφαιρέσεις υλικών που έγιναν κατά καιρούς από τους κατοίκους προκειμένου να μπορέσουν να χτίσουν τα σπίτια τους, και έχεις μια εικόνα για το πώς διαμορφώθηκε το Κάστρο στο πέρασμα του χρόνου.

Σήμερα το Κάστρο της Καλαμάτας είναι όχι απλά επισκέψιμο, αλλά ένα ζωντανό κύτταρο του οργανισμού της πόλης. Στους χώρους του έχει κατασκευαστεί ένα όμορφο αμφιθέατρο που κατά καιρούς φιλοξενεί διάφορες παραστάσεις αλλά και εκδηλώσεις στα πλαίσια του φημισμένου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της πόλης. Οσο για τη θέα από εδώ ψηλά; Ολόκληρη η Καλαμάτα απλώνεται στα πόδια σου, νωχελική μα περήφανη.

assets_LARGE_t_183762_54114094_type12128

Μέχρι και τις αρχές του περασμένου αιώνα, η πόλη δεν είχε ξεπεράσει κάποια όρια «ασφαλείας» μακριά από το φρούριο. Σιγά σιγά, ωστόσο, άρχισε να επεκτείνεται μέχρι που έφτασε μέχρι τη θάλασσα και η πόλη ενώθηκε πολεοδομικά με το λιμάνι. Ακολουθώντας την πορεία του χρόνου, μπορείς κι εσύ να κατηφορίσεις από το Κάστρο· σε λίγο θα φτάσεις στην πλατεία Υπαπαντής, με τον ομώνυμο εντυπωσιακό ναό με τους ασημένιους τρούλους, η Μητρόπολη της Καλαμάτας. Κάπου εδώ οριοθετείται και το ιστορικό κέντρο της πόλης, με την πλατεία Υπαπαντής, την οδό Σπάρτης και την πλατεία της 25ης Μαρτίου, με τους ανδριάντες των αγωνιστών του ’21 και το σιντριβάνι, τα «Ψαράκια», όπως το λένε οι ντόπιοι.

Ακριβώς απέναντι από την Υπαπαντή θα δεις το Στρατιωτικό Μουσείο, με εκθέματα που αφηγούνται την πολεμική ιστορία της ευρύτερης περιοχής και εν γένει ολόκληρης της Ελλάδας. Αν θέλεις πάλι να αποκτήσεις μια κάπως πιο αντιπροσωπευτική εικόνα για την καθημερινή ζωή των Καλαματιανών, για το πώς περνούσαν τη ζωή τους το 19ο αλλά και τον 20ο αι., θα επισκεφτείς το Λαογραφικό Μουσείο. Αποκλείεται να μην το γνωρίσεις, είναι το κτίριο με τα γαλαζωπά πορτοπαράθυρα στην Αγίου Ιωάννου.

assets_LARGE_t_183762_54114095_type12128

Συνεχίζεις τη βόλτα σου και άθελά σου έρχονται στο νου τα γεγονότα του 1986, όταν ο σεισμός χτύπησε την Καλαμάτα. Ψάχνεις με το βλέμμα να βρεις απομεινάρια και ερείπια και δυσκολεύεσαι. Οι Καλαματιανοί φρόντισαν να επουλώσουν τις πληγές και να καλλωπίσουν ξανά την πόλη τους. Κάποια παλιά αρχοντικά στέκουν ακόμη, όπως η κατοικία της οικογένειας Κυριακού, ενώ όλο και κάποιο νεοκλασικό θα τραβήξει την προσοχή σου.

Από την Υπαπαντή θα οδηγηθείς στην άλλη εκκλησία σήμα-κατατεθέν της πόλης, τους Αγίους Αποστόλους, όπου κατά μία εκδοχή, εδώ κηρύχθηκε η Επανάσταση στις 23 Μαρτίου 1821. Αν τώρα καθώς τη χαζεύεις, σου έρθουν στη μύτη πλανεύτρες μυρωδιές από καφέ και αρτοποιήματα, θα είναι γιατί στα δρομάκια γύρω από την εκκλησία βρίσκονται καφεκοπτεία, παραδοσιακοί καφενέδες και φούρνοι, που φροντίζουν να γεμίζουν τον αέρα της περιοχής με τις υπέροχες μυρωδιές από τα καλούδια τους.

assets_LARGE_t_183762_54114096_type12128

Κάπου εδώ, στη συνοικία Παπλωματάδικα και την πλατεία Αμφείας είναι και τα πολυσύχναστα στέκια της νεολαίας. Καφέ και μπαράκια σφύζουν από ζωή ?η Καλαμάτα έχει περίπου 25.000 μαθητές και φοιτητές… και δίνουν το σύνθημα του κεφιού και της διασκέδασης μέρα και νύχτα.

Σημείο αναφοράς, τέλος, είναι και η εμπορική οδός Αριστομένους, που ξεκινά από την 25η Μαρτίου και φτάνει μέχρι την παραλία. Το λιμάνι δεν έχει πια την έντονη κίνηση που είχε άλλες εποχές, υπάρχει όμως ακόμα το γαλάζιο κτίριο του Τελωνείου-Λιμεναρχείου, η Ντουάνα όπως την αποκαλούν εδώ, για να θυμίζει κάπως τις αλλοτινές εποχές.

assets_LARGE_t_183762_54114097_type12128

Μια βόλτα κατά μήκος του λιμανιού, με τα πόδια ή το ποδήλατο, είναι ένας ιδανικός επίλογος στην περιήγηση στην Καλαμάτα, πριν χαθείς στα στενά πίσω από τα εγκαταλελειμμένα κτίρια των παλιών μύλων για να απολαύσεις ένα καλό γεύμα στη συνοικία που θεωρείται ο παράδεισος των καλοφαγάδων!

Μουσείο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας

Είναι ένα αλλιώτικο μουσείο, πρωτοπόρο στο είδος του στην Ελλάδα. Το Μουσείο Σιδηροδρόμων στην Καλαμάτα είναι το πρώτο θεματικό πάρκο που δημιουργήθηκε στη χώρα, το 1986 και εγκαταστάθηκε σε ένα κομμάτι του Δημοτικού πάρκου του ΟΣΕ, σε μια έκταση που φτάνει τα 54 στρέμματα, κάτι που έκανε και εφικτή την χωρίς προβλήματα ένταξη του μουσειακού σιδηροδρομικού υλικού στο φυσικό του τοπίο.

assets_LARGE_t_183762_54114098_type12128

Τι περιλαμβάνει το Μουσείο; Ο,τι έχει να κάνει με τον κόσμο του τρένου και των σιδηροδρόμων. Πρώτα πρώτα το ίδιο το κτίριο του σταθμού, με το διώροφο σταθμαρχείο, με τέσσερις συνολικά πλατφόρμες επιβίβασης, την είσοδο καθώς και τους πάγκους αναμονής των επιβατών. Στους χώρους του μουσείου θα δεις ακόμη κρουνούς που χρησιμοποιούσαν κάποτε οι ατμάμαξες, παλιές τιμονιέρες, και ένα σωρό αντικείμενα που σχετίζονταν με την εργασία του σταθμάρχη και γενικά την καλή λειτουργία του σταθμού, όπως κλειδιά αλλαγής για τις ράγες, φανούς, στάντζες, stroppers και πολλά άλλα. Και υπάρχει και συνέχεια: επτά ολόκληρες ατμάμαξες, μια ντηζελάμαξα, ένας μεγάλος χειροκίνητος γερανός του 1890, δυο δραιζίνες, μία χειροκίνητη και μία ποδήλατη, τρία επιβατηγά οχήματα Α’ θέσης -για να δεις πώς ταξίδευαν οι προύχοντες της εποχής-, πέντε οχήματα της Β’ θέσης -οι πιο… οικονομικές θέσεις της εποχής- καθώς και οκτώ συνολικά φορτηγά οχήματα από διάφορους τύπους, ηλικίας από 70 έως 130 ετών. Πέρα από τα καλοδιατηρημένα εκθέματα, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και στον περιβάλλοντα χώρο του μουσείου, με προσεγμένους κήπους με λιμνούλες, δημιουργώντας μια πράσινη όαση στην πόλη της Καλαμάτας.

Τριφυλία

assets_LARGE_t_183762_54114102_type12128

Μια από τις ωραιότερες περιοχές στην Ελλάδα, μια απέραντη ακτογραμμή γεμάτη παραλίες, ένα ποτάμι γένους θηλυκού και άπειροι θρύλοι που χάνονται στα βάθη των αιώνων. Στην Κυπαρισσία, τα Φιλιατρά και τους Γαργαλιάνους το χτες μπερδεύεται γλυκά με το σήμερα και τα έργα του ανθρώπου συναγωνίζονται τα θαύματα της φύσης…

Θρύλοι και πραγματικότητα

Η Παλιά Πόλη της και μόνο αρκεί για να την κατατάξεις στις πιο όμορφες πόλεις σ’ ολόκληρη τη χώρα. Με περίπου 8.800 κατοίκους η Κυπαρισσία είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Μεσσηνίας, εκεί στις ακτές του απέραντου κυπαρισσιακού κόλπου ?ο κόλπος που αποτελεί και καταφύγιο της θαλάσσιας χελώνας καρέτα καρέτα, αποτελώντας μάλιστα τη δεύτερη σημαντικότερη περιοχή ωοτοκίας της χελώνας στη Μεσόγειο!

assets_LARGE_t_183762_54114104_type12128

Η Κυπαρισσία, λοιπόν, η πρωτεύουσα του Δήμου Τριφυλίας, απέχει περίπου 255 χλμ. από την Αθήνα και γύρω στα 67 χλμ. από την Καλαμάτα. Χωρίζεται σε δύο, ουσιαστικά, οικισμούς, τη σύγχρονη Κάτω Πόλη, με ελάχιστα παραδοσιακά στοιχεία, όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο κομμάτι της εμπορικής ζωής, και την Ανω Πόλη (ή Παλιά Πόλη), που αποτελεί διατηρητέο παραδοσιακό οικισμό.

Η πόλη απλώνεται στους πρόποδες του βουνού Αιγάλεω (ή Ψυχρό). Στην Ανω Πόλη, λοιπόν, θα σεργιανίσεις ανάμεσα στα παλιά λιθόστρωτα καλντερίμια, θα αρχίσεις να μετράς τις παλιές κρήνες, θα χαζεύεις τις γραφικές γειτονιές με τα αμέτρητα δείγματα βυζαντινής και ενετικής τεχνοτροπίας, τα αρχοντικά με τις πελεκημένες πέτρες, την Παζαρόβρυση, τα Δημόσια Λουτρά (το χαμάμ), και ασφαλώς το υπέροχο Κάστρο της Αρκαδιάς. Και βέβαια θα ανέβεις μέχρι τη Δεξαμενή, το ψηλότερο σημείο της πόλης, για να χορτάσουν τα μάτια σου με την ασύλληπτη θέα στον Τριφυλιακό κάμπο και να χαρείς το εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα.

assets_LARGE_t_183762_54114105_type12128

Στην Κάτω Πόλη θα βρεις εστιατόρια και ταβέρνες με καλή τοπική κουζίνα, ενώ εδώ βρίσκεται και το λιμάνι της πόλης. Από εδώ θα ξεκινήσεις την «εξερεύνηση» του κυπαρισσιακού κόλπου, που απλώνεται σε μια απέραντη έκταση και χωρίζεται σε πολλές αμμουδιές, όπως ο Αϊ-Λαγούδης, το Σεργιάνι, το Σανί ή ο Καρτελάς.

Γενέτειρα προσωπικοτήτων

Οι Γαργαλιάνοι είναι άλλη μια σημαντική κωμόπολη της Τριφυλίας. Βρίσκεται 28 χλμ. περίπου νότια της Κυπαρισσίας, 65 χλμ. από την Καλαμάτα και 26 από την Πύλο.

assets_LARGE_t_183762_54114106_type12128

Κάποτε αποτελούσε ορμητήριο πειρατών, λόγω της στρατηγικής της θέσης που της επέτρεπε να «επιτηρεί» ολόκληρη την περιοχή και τη θάλασσα. Σε υψόμετρο 300 μ., έχουν ωραία θέα στη θάλασσα, κυρίως από το πευκόφυτο ύψωμα του Αϊ-Λια. Στην πλατεία θα δεις τον ναό του Γενέσιου της Θεοτόκου, με την εικόνα που “όπως λέγεται” έχει ακόμα επάνω της τα σημάδια από τις… σπαθιές του ίδιου του Ιμπραήμ. Εκεί εκκλησιάστηκε ο Μακρυγιάννης το 1821 πριν αναχωρήσει για το Ναβαρίνο.

Κοντά στην πόλη θα βρείτε τις Ιαματικές Πηγές Βρωμονεριού, την παρθένα περιοχή της Βάλτας με τους καταρράκτες και τους θολωτούς τάφους της εποχής του βασιλιά Νέστορα στην Τραγάνα. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ωραίες παραλίες του Λαγκουβαρδου της Χρυσής Άμμου, του Μπάρλα και της Αγίας Σωτήρας, που τους καλοκαιρινούς μήνες -και όχι μόνο- κερδίζουν την προτίμηση των λουόμενων.

assets_LARGE_t_183762_54114108_type12128

Ο πολιτισμός διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην πόλη των Γαργαλιάνων, καθώς αποτελεί έδρα αρκετών πολιτιστικών, αναπτυξιακών και αθλητικών σωματείων, καθώς και της Μπρίσκειου Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Αλλά και κορυφαίες προσωπικότητες έλκουν την καταγωγή τους από την πόλη. Από τους Γαργαλιάνους καταγόταν ο γνωστός μακεδονομάχος Τέλλος Αγρας, προς τιμή του οποίου διοργανώνονται κάθε χρόνο στην πόλη τα Αγαπήνεια.
Επίνειο των Γαργαλιάνων είναι το όμορφο ψαροχώρι της Μαραθόπολης, με το γραφικό νησάκι της Πρώτης, να στέκει απέναντι «φρουρός».

Στον Πύργο του Αϊφελ!

assets_LARGE_t_183762_54114109_type12128

Στο Παρίσι, είπες; Οχι, στα Φιλιατρά! Το αντίγραφο του σιδερένιου Πύργου του Αϊφελ που κοσμεί την είσοδο των Φιλιατρών (14 χλμ. νότια της Κυπαρισσίας) εξακολουθεί ακόμη να προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, οι ντόπιοι ωστόσο το έχουν συνηθίσει. Και δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς: η σκηνή με τη γιαγιά που επιστρέφει από τον φούρνο με το ψωμί της ημέρας υπό μάλης, να περνά μπροστά από το σήμα-κατατεθέν του Παρισιού και να μη γυρίζει καν να το κοιτάξει, είναι στ’ αλήθεια σουρεαλιστική και σίγουρα δεν τη συναντάς και πολύ συχνά.

Τα Φιλιατρά, ωστόσο, δεν είναι μόνο Αϊφελ. Είναι και ένα πολύ σημαντικό εμπορικό και αγροτικό κέντρο της Τριφυλίας, χτισμένο σε μια εύφορη περιοχή γεμάτη ελαιώνες, εσπεριδοειδή, αμπέλια και άλλα καλά της μεσσηνιακής γης. Οι ντόπιοι αγαπούν πολύ την πόλη τους και πάντα βρίσκουν καινούργιους τρόπους για να την ομορφαίνουν και να ανεβάζουν κάθε φορά το βιοτικό της επίπεδο.

assets_LARGE_t_183762_54114111_type12128

Περίπου 6 χλμ. από την πόλη των Φιλιατρών, κοντά στο Αγρίλι, θα δεις και το Κάστρο των Ιπποτών. Είναι ένα δημιούργημα του ντόπιου γλύπτη Χαράλαμπου Φουρναράκη -στον ίδιο ανήκει και ο Πύργος που λέγαμε πριν- ή «Harry Fournie», όπως σημειώνεται στην πινακίδα.

Το κάστρο μοιάζει να ξεπήδησε από κάποιο παραμύθι: πρόκειται για έναν δημοφιλή χώρο διασκέδασης για τα παιδιά, ένας πύργος που φαντάζει… καραμελένιος, έτσι «για να θυμίζει σε όλους με τη θωριά του τα παραμύθια που γλυκά μας έλεγε η γιαγιά μας», όπως χαρακτηριστικά γράφει και στην είσοδο.

assets_LARGE_t_183762_54114112_type12128

Στο θηλυκό ποτάμι

«Οταν ο τράγος θα πίνει νερό απ’ τη Νέδα, δε θα μπορώ να προστατέψω τη Μεσσήνη, γιατί θα πλησιάζει η καταστροφή της». Ο χρησμός της Πυθίας, όταν οι Μεσσήνιοι πολιορκούνταν ασφυκτικά από τους Σπαρτιάτες στην Είρα, στα 668 π.Χ., «έδενε» το πεπρωμένο της περιοχής με το θρυλικό ποτάμι της Νέδας, άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ζωή των κατοίκων για αιώνες. Έτσι, οι Μεσσήνιοι δεν άφηναν τα κοπάδια τους να πλησιάζουν το ποτάμι. Ομως ο χρησμός εννοούσε άλλα. Στη Μεσσηνία λένε «τράγο» την αγριοσυκιά, κι έτσι, όταν οι ρίζες ενός δέντρο έφτασαν στη Νέδα, η Είρα έπεσε.

assets_LARGE_t_183762_54114113_type12128

Η Νέδα, το φυσικό σύνορο της Μεσσηνίας με την Ηλεία, εκβάλλει στον κόλπο της Κυπαρισσίας δημιουργώντας στο πέρασμά της ένα μοναδικό καλειδοσκόπιο από χαράδρες, πεδιάδες, καταρράκτες και σπηλιές. Είναι δε τόσο καθαρά τα νερά της και τόσο αμόλυντο το φυσικό περιβάλλον, που εδώ βρίσκουν καταφύγιο αμέτρητα είδη χλωρίδας και πανίδας, από αλεπούδες, ασβούς και νυφίτσες μέχρι βίδρες, νυχτερίδες, φιδαετούς και γερακίνες. Μέχρι και κάποια ψάρια που δε ζουν στα ποτάμια αλλά στη θάλασσα «λοξοδρομούν» και μπαίνουν στη Νέδα για να αναπαραχθούν.

Αν αγαπάς την πεζοπορία, η Νέδα προσφέρει μια ασύγκριτη ευκαιρία. Είτε για μικρές, μονοήμερες εκδρομές είτε για πολυήμερες εξορμήσεις προκειμένου να διασχίσεις το ποτάμι σε όλο το μήκος του ?από το χωριό Πέτρα μέχρι τις εκβολές στον κυπαρισσιακό κόλπο- το θηλυκό ποτάμι της Πελοποννήσου είναι ιδανικό. Θα πρέπει ασφαλώς να επιλέξεις και μια καλή εποχή που δε θα υπάρχει πολύ νερό, όπως το καλοκαίρι, όταν η στάθμη του ποταμού δεν ξεπερνά το μισό μέτρο, όμως και καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου η Νέδα είναι επισκέψιμη χάρη σε ένα ευρύ δίκτυο από γέφυρες και μονοπάτια.

assets_LARGE_t_183762_54114114_type12128

Ο χρυσοφόρος τάφος και το φαράγγι των Σταλακτίτων

Την είπαν «οι Μυκήνες της Δυτικής Πελοποννήσου» και έχουν πέρα για πέρα δίκιο. Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Περιστεριάς, περίπου 8 χλμ. από την Κυπαρισσία, έφεραν στο φως ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα πρωτομυκηναϊκού πολιτισμού. Τα ευρήματα ξεπέρασαν και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες των αρχαιολόγων: ένας επιφανειακός χρυσοφόρος τάφος, τρεις μεγάλοι χρυσοφόροι θολωτοί τάφοι (ο ένας μάλιστα εξ αυτών είναι ο μεγαλύτερος σε ολόκληρη τη Δυτική Πελοπόννησο), ένας ακόμη θολωτός τάφος που μάλλον χρησιμοποιούνταν για την ταφή πολιτών (όχι των αρχόντων δηλαδή), ένα μεγάλο ανακτορικό συγκρότημα και διάσπαρτα τμήματα κατοικιών.

assets_LARGE_t_183762_54114115_type12128

Κι ακόμα αμέτρητα χρυσά αντικείμενα, κοσμήματα και στολίδια, τόσα πολλά που και τόσο καλοδουλεμένα, που οι αρχαιολόγοι μιλούν για τον απίστευτο πλούτο που είχαν μαζέψει στα χέρια τους οι άρχοντες αυτής της μυκηναϊκής πόλης αλλά και για το υψηλό επίπεδο της μεταλλοτεχνίας εκείνης της περιόδου. Αν και οι εργασίες ανασκαφής συνεχίζονται, ο αρχαιολογικός χώρος της Περιστεριάς είναι επισκέψιμος για το κοινό.

Αφού περιπλανηθείς ανάμεσα στα ευρήματα, ακολούθησε το μονοπάτι που ξεκινά από τη βόρεια πλευρά του αρχαιολογικού χώρου. Μετά από μια εντυπωσιακή διαδρομή ανάμεσα από πλούσια βλάστηση και πελώρια δέντρα, που θα κρατήσει περίπου μισή ώρα, θα οδηγηθείς σε ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό.

Πρόκειται για το Φαράγγι με τους σταλακτίτες, ένας αληθινός παράδεισος για τους φυσιολάτρες και όσους αγαπούν το trekking· αν και εδώ, και να μην είσαι φυσιολάτρης, γίνεσαι! Πηγές με κρυστάλλινα νερά, γέρικα πλατάνια τόσο πυκνά που οι ακτίνες του ήλιου μετά βίας βρίσκουν μια χαραμάδα για να τρυπώσουν και να φτάσουν μέχρι το έδαφος. Και βέβαια το σπήλαιο με τους σταλακτίτες, που έδωσε και το όνομά του στο φαράγγι, άλλο ένα σπάνιο δείγμα της… δημιουργικής διάθεσης της φύσης…

Γιάννης Μαντάς

http://www.ethnos.gr/

Ο γύρος της Ελλάδας μέσα σε έντεκα λεπτά!

 

Γαλαξίδι: «Μιλάει με τη σιωπή του»

eksofullo galaksidi

«Φτάνοντας στο Γαλαξίδι, το πρώτο που συναντάς είναι η… ησυχία του. Ο δρόμος σε οδηγεί από μόνος του στην πλατεία Νικολάου Μάμα και στο κυρίως λιμάνι.

Φρέσκο θαλασσινό αεράκι, καφενεία και ταβέρνες στη σειρά, δεμένα καΐκια και ιστιοφόρα να θυμίζουν παλιές δόξες, κόσμος να βολτάρει και απέναντι η πευκόφυτη πλαγιά, η Πέρα Πάντα. Διατηρητέα καπετανόσπιτα συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει Ναύπλιο, με έναν πολύ πιο ήπιο, ελάχιστα εμπορικό, χαρακτήρα.

galaksidi3

Ανεβαίνοντας την οδό Ηρώων, ρίχνω κλεφτές ματιές μέσα από αυλόπορτες σε ωραία βοτσαλωτά, ενώ από ανοιχτά παράθυρα νεοκλασικών βγαίνει απαλή μουσική. Ζηλεύω… Πολύ θα ήθελα να μένω σε μια τέτοια μονοκατοικία, αλλά προσπερνώ τη σκέψη και προχωρώ προς το Ναυτικό Μουσείο. Εδώ συναντάμε τον Γαλαξιδιώτη στην καταγωγή Γιώργο Κουρεντή, ο οποίος, ενώ γνώρισε τον κόσμο ταξιδεύοντας ως ναυτικός και έχοντας βάση το κοσμοπολίτικο Λονδίνο, επέστρεψε στην Ελλάδα για να συναντηθεί με τις ρίζες του και έχει μεταλλαχθεί σε παθιασμένο ξεναγό, που σε ταξιδεύει στην ιστορία του Γαλαξιδίου με αφοσίωση. Το μικρό αυτό μουσείο, με τον σφαιρικό αμφορέα της 3ης χιλιετίας π.Χ., νομίσματα, όπλα, ακρόπρωρα και την εξαιρετική συλλογή γραμματοσήμων, είναι μια πολύ καλή εισαγωγή στο Γαλαξίδι. Στην ίδια γειτονιά, το «Παληο-Γαλάξειδο» του 1655, το ολόγλυπτο ξύλινο τέμπλο του προστάτη των θαλασσινών Αη Νικόλα, θα μας αφήσει πραγματικά άφωνους, ιδιαίτερα παρατηρώντας κάθε του λεπτομέρεια.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Γαλαξιδιώτες δεν κατάφεραν να περάσουν από τα πανιά στον ατμό. Το πιο εμπορικό και ακμαίο λιμάνι της Ελλάδας, μαζί με αυτό της Σύρου, την εποχή των ιστιοφόρων έχασε το στοίχημα του εκσυγχρονισμού, αλλά κατάφερε να διασώσει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του, παραμένοντας ένας τόπος ποτισμένος με ιστορία και την αρχοντιά της ναυτικής του παράδοσης. Το Γαλαξίδι χαρακτηρίστηκε διατηρητέο το 1978. Μια παλιά, ένδοξη ναυτική πολιτεία μετατράπηκε έτσι σε σύγχρονο παραδοσιακό οικισμό, προσανατολισμένο στον ήπιο τουρισμό. Σύνδεσμός τους, τα αρχοντικά και τα καντούνια, που διατηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτα στο πέρασμα δεκαετιών και αιώνων, γύρω από τα δύο λιμανάκια του.

ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΡΧΟΝΤΙΚΑ

galaksidi2

Η Αυστραλή γιατρός Νικόλ έρχεται για τέταρτη φορά στο Γαλαξίδι. «Σε αιχμαλωτίζει με την αισθητική και την ησυχία του», μας λέει. Μαζί της μοιάζουν να συμφωνούν Γάλλοι κυρίως και κάποιοι Γερμανοί τουρίστες, που βρίσκονται εδώ εκτός τουριστικής σεζόν. Η κοσμοπολίτικη αυλή του παλιού ξενοδοχείου «Γανυμήδης» είναι γεμάτη ακόμη και εκτός εποχής, με Ευρωπαίους κατά κύριο λόγο, που αναζητούν την ιστορία και την αισθητική της χώρας μας συνδυάζοντας Δελφούς και Γαλαξίδι.

Επιστροφή στο λιμανάκι για φαγητό, κατηφορίζοντας το καντούνι του Αη Νικόλα, ενώ σαν θαύμα προκύπτει απογευματινός καφές στο νεοκλασικό που ζήλευα το πρωί. Μαζί του γλυκό του κουταλιού από τη Ρωξάνη Λημνιού, φωτογραφίες προγόνων, όμορφα πλεκτά με βελονάκι, ζωγραφισμένες από τον σύζυγό της Αρη καμάρες παραθύρων, πέρασμα στην αρχοντιά και στη γοητεία μιας άλλης εποχής. Το κέικ πορτοκαλιού της Στέλλας Σεντούκα θα μας φέρει απέναντι σε ένα άλλο, εξαιρετικά αναπαλαιωμένο αρχοντικό. Δεν συνιστώ να αρχίσετε να χτυπάτε κουδούνια ή ρόπτρα στις εξώπορτες, αλλά πραγματικά αξίζει να βρεθεί κανείς στο εσωτερικό διατηρητέων αρχοντικών.

Οι Γαλαξιδιώτες ναυτικοί έβαφαν τα πατώματά τους πάντα με χρώμα πλαστικό, αυτό που είχε περισσέψει από τα καράβια, ενώ το «αβέρτο», ο επάνω όροφος στα σπίτια, ήταν ενιαίο, χωρίς τοίχους, για να απλώνουν και να ράβουν τα πανιά• στοιχεία της γαλαξιδιώτικης αισθητικής, που κάθε προσεκτική αναπαλαίωση συντηρεί και διαιωνίζει. Αλλο γοητευτικό στοιχείο, το τμήμα βράχου που βρίσκεται ενσωματωμένο στο κατώι αρκετών παλιών αρχοντικών. Σύγχρονες ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις άλλοτε τον εντάσσουν στο μπάνιο και άλλες φορές στο διάκοσμο του ξενώνα, στον οποίο διαμορφώνονται πλέον πολλά παλιά κατώγια.

ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΟΝ ΧΗΡΟΛΑΚΑ

galaksidi4

Σημείο αναφοράς για τον ταξιδιώτη στον Χηρόλακα, το παλιό διατηρητέο Λιοτρίβι. Το μπαλκόνι του, πραγματικά πάνω στη θάλασσα, προσφέρει καφέ, φαγητό και μια πολύ νησιώτικη αίσθηση. Δεν είναι τυχαίο, καθώς όλο το Γαλαξίδι, «μέχρι το 1963 που τελείωσε ο δρόμος Ιτέας – Ναυπάκτου, έμεινε ήσυχο και γραφικό, γιατί η κύρια σύνδεσή του ήταν οι θαλάσσιοι δρόμοι. Ετσι, χωρίς να είναι νησί, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα νησιώτικη και έναν χαρακτήρα δικό του», γράφει η Ροδούλα Σταθάκη. Ενας τόπος ζεστός, ακόμη και το χειμώνα κάθεσαι άνετα έξω μόλις ξεπροβάλει για λίγο ο ήλιος, γι’ αυτό άλλωστε ενδείκνυται για απόδραση χειμερινή δίπλα στη θάλασσα. Το Λιοτρίβι στεγάζει και τα έργα του ιδιοκτήτη του και ζωγράφου Γιώργου Μηνά. «Εχουμε αφήσει τις δουλειές μας στην Αθήνα και κάνουμε εδώ τους θεματοφύλακες! Να μην έρθουν οι Γερμανοί και μας τα πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί», λέει η αδελφή του τελευταίου, Μίνα, δίνοντας μια άλλη διάσταση της τουριστικής ενασχόλησης με τον τόπο και τις ιδιοκτησίες του.

ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΕΡΑΣ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

galaksidi1

Η νυχτερινή ζωή του Γαλαξιδίου ενδείκνυται για φαγητό και χαλαρό ποτάκι σε ένα από τα μαγαζιά του πρώτου λιμανιού. Αν ξαφνικά θελήσετε κάτι πιο έντονο, θυμίζουμε πως η Αράχωβα βρίσκεται μισή ώρα μακριά. Απλώς το ξέφρενο ξενύχτι δεν ταιριάζει με την ηρεμία του Γαλαξιδίου. Περισσότερο του πάει μια πρωινή βόλτα στην Πέρα Πάντα: από τη μια η θάλασσα, από την άλλη πεύκα και βαθιές τονωτικές εισπνοές καθαρού αέρα. Ποιος είπε, άλλωστε, πως το Γαλαξίδι δεν είναι μια ρομαντική, νοσταλγική πολίχνη; Με τους αργούς, ήρεμους ρυθμούς αλλοτινών εποχών;

Στα λιγοστά μαγαζιά θα βρείτε κάτι για ενθύμιο, αλλά αποκλείεται να παρασυρθείτε σε πάρτι καταναλωτισμού. Πιο πιθανό είναι να γυρίσετε πίσω με διαφορετικές γεύσεις σπιτικής μαρμελάδας. Μια πρώτη δοκιμή θα κάνετε σε όποιον ξενώνα κι αν μείνετε. Το πλουσιοπάροχο ελληνικό πρωινό που καθιερώθηκε από τον «Γανυμήδη» και τον πρώτο Ιταλό ιδιοκτήτη του Βruno έχει πλέον γίνει κανόνας σε όλα τα καταλύματα, που είναι μικρές οικογενειακές προσπάθειες, με όλη τη φροντίδα που εμπεριέχουν. Αμφιβάλλω αν υπάρχει ξενοδοχείο ή ξενώνας χωρίς χειροποίητες μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού ή πίτες, σπιτικά αυγά και κέικ.

Ενα διήμερο είναι αρκετό για να σε κερδίσει το Γαλαξίδι, να σε χαλαρώσει και να σε βάλει στους ρυθμούς του. Ενας τόπος με έντονη αίσθηση ταυτότητας, που, ακριβώς όπως λένε οι Γαλαξιδιώτες, «μιλάει με τη σιωπή του».

Βασιλική Κεράστα

http://www.artionrate.com/index.php/uperoxh-ellada/eidulliakoi-orizontes/1093-galaksidi-milaei

 

Watch the Greek tourism videos that work

Six new videos launched to promote holidays in Crete

No gods, no myths, just Greece (or Crete): Six new advertisements from Crete show how tourism videos should be made

screenshot-2014-11-11-115144-thumb-medium Scene from Beach Daydreaming

It certainly hasn’t been the best of weeks for the Greek tourism video genre, at least those produced by the country’s official tourism agency EOT, whose latest promotional effort has been beset with controversy after this blog showed that it contained footage from the 1936 Berlin Olympics and unauthorised content from photographers.

Yet, on 3 November, the very day that Tourism Minister Olga Kefalogianni launched EOT’s latest video at a major tourism fair in London, the Crete regional authority published on YouTube its new tourism advertisements for the 2015 season.

Comprising six spots, the new videos are based on the concept of “Crete – the island inside you”, which is the new communicative identity of the Incredible Crete campaign.

Three of the videos show how the experiences made in a Cretan holiday stay with family of four long after their return home to an unidentified northern European country. In one, entitled Beach Daydreaming, the father tries to relive a fond, Raki-fuelled memory with his wife in his local swimming pool, with hilarious consequences.

In another, called Easter Daydreaming, the mind of one of his son’s wanders back to an Easter spent in a Cretan village where he engaged in the preparation and celebration of Easter. The third daydreaming clip focuses on how the mother, also back home, longs for the relaxation and pampering she enjoyed in Crete.

Sticking with the same theme, Falling in Love Daydreaming looks at how a young cultured Italian woman whose fond of classical recitals becomes enamoured with traditional Cretan musician, after considerable effort on his part.

Directed by Thodoris Papadoulakis, best known for his work in adapting Victoria Hislop’s The Island into a television series for a Greek channel, the films are produced by Indigoview, an audio visual productions based in Chania, and McCann Erickson, a global advertising agency network.

The tourism videos sponsored by the Crete regional authority have proved extremely popular. A 2012 spot, entitled See for yourself, feel for yourself, has been watched over 860,000 times.

http://www.enetenglish.gr/