WillingtobeGreek

Εκεί να δώσεις την καρδιά σου….

Archive for ελληνικη γλωσσα

Γεράσιμος Λεωνίδας: Ο μοναδικός Έλληνας καθηγητής τυπογραφίας

imerisia_LARGE_t_1061_44034696_type13031

Ένας πατέρας ιδιοκτήτης εκδοτικού οίκου, με μεγάλο ενδιαφέρον για το βιβλίο και την ελληνική γλώσσα και ένα παιδί με δεξιότητες και ανησυχίες που μεγαλώνει μέσα στα βιβλία και “ψάχνεται” με τη τυπογραφική τέχνη και τη συγγραφή βιβλίων, αποτυπώνουν ακριβώς τα δεδομένα, με βάση τα οποία, ο νεαρός τότε, Γεράσιμος Λεωνίδας, ο μοναδικός Έλληνας Καθηγητής Τυπογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Reading στην Αγγλία σήμερα, μάλλον δεν είχε και πολλές επιλογές για το τι δρόμο θα ακολουθούσε στη ζωή του.

Πηγαίνοντας να συναντήσω τον ξεχωριστό αυτόν Έλληνα, “κατασκευαστή προδιαγραφών” στο χώρο της τυπογραφίας, είχα στο μυαλό μου τον παραδοσιακό τυπογράφο και τον στοιχειοθέτη που παίρνει μεταλλικά στοιχεία από την κάσα για να σχηματίσει αράδες στο συνθετήριο και μετά να τις τοποθετήσει σε ένα άλλο μεταλλικό πλαίσιο που ονομάζεται σελιδοθέτης. Γνωρίζοντάς τον όμως από κοντά, έμαθα πως στη σύγχρονη τυπογραφία ο τυπογράφος δεν ασχολείται καθόλου με αυτά, γιατί απλά είναι εκείνος που θέτει τις προδιαγραφές επί χάρτου. Κι αν στην Ελλάδα η τυπογραφία εξακολουθεί να είναι απλά μια τέχνη που έχει ταυτιστεί με την εκτύπωση, στο εξωτερικό είναι μια ολόκληρη επιστήμη και ταυτίζεται απόλυτα με τον τυπογραφικό σχεδιασμό για έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και με αυτόν τον ιδιαίτερο Έλληνα.

imerisia_LARGE_t_1061_44034798

“Γενικά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν καθηγητές τυπογραφίας και ακούγεται περίεργο όπου και αν το λέω. Σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων και Δημοσιογραφία, και εργάστηκα στον εκδοτικό και τυπογραφικό χώρο. Γενικά πάντα “ψαχνόμουν” στο χώρο τον εντύπων γιατί ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό και δημιουργικό που δεν το έβρισκα εδώ. Εκμεταλλεύτηκα τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας για να το ψάξω λίγο και κατέληξα το 1994 στο πανεπιστήμιο του Reading ξεκινώντας μεταπτυχιακές σπουδές στην τυπογραφία. Ενθουσιάστηκα γιατί είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με την τυπογραφία σε ερευνητική βάση. Βοήθησε βέβαια και το γεγονός ότι “πάτησα” ακριβώς στην εποχή που οι νέες τεχνολογίες έμπαιναν δυναμικά στη ζωή μας και το εκμεταλλεύτηκα, αφού ανήκω στην πρώτη γενιά ανθρώπων που ασχοληθήκαμε μαζί τους. Τελικά παρέμεινα στο πανεπιστήμιο του Reading και από το 1998 διδάσκω τυπογραφικό σχεδιασμό και είμαι υπεύθυνος καθηγητής του MA in Typeface Design”, λέει ο ίδιος.

Με τις εργάσιμες ώρες του να αφιερώνονται στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα, στη σχεδίαση γραμματοσειρών και στο σχεδιασμό ενός συστήματος απεικόνισης πληροφοριών στο χαρτί, στο κινητό, στο τάμπλετ ή στην οθόνη, με τρόπο που να εξυπηρετεί μια πλειάδα από παράγοντες, χρηστικούς, εμπορικούς, και αισθητικούς, ο ίδιος εξηγεί πως ουσιαστικά ο δρόμος που ακολούθησε ήταν μονόδρομος. Δεν είχε δικαίωμα επιλογής μεταξύ της πατρίδας του και της Αγγλίας, αφού, σύμφωνα με τον ίδιο, στην Ελλάδα δεν λειτουργεί “μηχανισμός αναγνώρισης της ποιότητας” του εργατικού δυναμικού. Εξάλλου στη χώρα μας δεν υπάρχει πανεπιστημιακή σχολή διαδραστικής τυπογραφίας και εφαρμογής νέων τεχνολογιών. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το μάστερ στο οποίο διδάσκει αποφοιτούν περίπου δεκαπέντε άτομα το χρόνο, ενώ στα δεκαοκτώ χρόνια που βρίσκεται εκεί έχουν περάσει πέντε έλληνες. Ο καθηγητής μου εξηγεί πως ένας “κατασκευαστής προδιαγραφών”, όπως είναι ο ίδιος, πρέπει να γνωρίζει και να λέει τι πρέπει να υποστηρίζει η τεχνολογία και να δημιουργεί το μέσο για να κάνει κάποιος τη δουλειά του. Μου λέει για παράδειγμα, πως υποστήριξε τη δημιουργία των ελληνικών γραμματοσειρών στο ελληνικό office 2007, πως βοηθάει στην δημιουργία εφαρμογών που να λειτουργούν παντού χωρίς προσαρμογή, πως εργάζεται με βάση τους κανόνες τονισμού και στοιχειοθεσίας κάθε χώρας και πως υποστηρίζει πρότζεκτ σήμανσης σε δημόσιους χώρους (π.χ. πρόσφατα εργάστηκε για προγράμματα σήμανσης αεροδρομίων στον Αραβικό κόλπο, και για τη δημιουργία νέων αλφαβητάριων για πολλές από τις γλώσσες της Ινδίας).

download (1)

“Ο ρόλος των τυπογράφων είναι να δώσουν στο χρήστη να καταλάβει τι μπορεί να του παράσχει ένας τόπος, πώς θα αφομοιώσει τις πρώτες πληροφορίες και πώς θα τις συσχετίσει με άλλες που πιθανόν να αγνοούσε την ύπαρξή τους, για να τις ενσωματώσει στις καθημερινές του προσωπικές και επαγγελματικές διαδικασίες. Θεωρώ πως το επάγγελμα μας έχει έναν έντονα ανθρωπιστικό και κοινωνικό χαρακτήρα, γιατί δεν νοείται να ασχολείσαι με αυτό αν δεν ενδιαφέρεσαι για το πώς διαβάζουν και για το πώς μαθαίνουν οι άνθρωποι. Πιστεύω πως η γραφιστική δεν είναι ένα απλό επάγγελμα πρακτικής διεκπεραίωσης. Δεν νοείται, για παράδειγμα οι φοιτητές μου να σχεδιάσουν κάτι αν δεν έχουν ανατρέξει στην ιστορικότητα αυτού που θέλουν να σχεδιάσουν. Η τυπογραφία είναι ένας χώρος παραγωγικός με αφετηρία την ιστορία και το αρχείο, και η έντυπη παραγωγή της κάθε χώρας είναι ο καθρέφτης της Ιστορίας της. Και με την ευκαιρία να επισημάνω πως ως Έλληνες υστερούμε σε αυτόν τον τομέα. Δεν εκπαιδευόμαστε με τη νοοτροπία των αρχείων. Η έρευνα σε βιβλιοθήκες και αρχεία δεν είναι αυτονόητο κομμάτι σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.” συμπληρώνει ο ίδιος.

Ο καθηγητής είναι μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής για τη διοργάνωση του “Παγκόσμιου Συνέδριου Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας”, που μέχρι τώρα έχει πραγματοποιηθεί πέντε φορές, τρεις στη Θεσσαλονίκη και δύο στη Κύπρο. Αυτή τη στιγμή βοηθάει τον ιδρυτή του συνεδρίου, Κλήμη Μαστορίδη, στο σχεδιασμό του επόμενου που θα πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο του 2016 στη Θεσσαλονίκη. “Πρόκειται για ένα δύσκολο συνέδριο για τους Έλληνες, αφού στη χώρα μας η τυπογραφία δε συμβαδίζει με την έρευνα. Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στο χώρο διεθνώς δεν φτάνουν στην Ελλάδα. Αλλά και αντίστροφα, οι καλές δουλειές ελλήνων σχεδιαστών σπάνια κυκλοφορούν στους διεθνείς διαγωνισμούς. Όταν οι έλληνες σχεδιαστές με διεθνή προβολή μετριούνται στα δάχτυλα τότε αυτοί οι δημιουργοί είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.”, συμπληρώνει
Ο καθηγητής Γεράσιμος Λεωνίδας συχνά έρχεται αντιμέτωπος με τις χειρότερες πλευρές της ελληνικής πραγματικότητας, αφού στη χώρα μας τα πάντα κινούνται με υπερβολικά αργούς ρυθμούς . “Ο κόσμος δεν προχωράει στο ρυθμό της Ελλάδας. Τρέχει και δεν περιμένει την Ελλάδα. Δυστυχώς ο Έλληνας που έχει φύγει και ζει στο εξωτερικό βλέπει τη χώρα μας ως ένα νησί που έχει γύρω της μια τάφρο για να μην διαταράξει την εσωστρέφειά της. Από την άλλη, η Ελλάδα δεν κάνει εύκολη την προσφορά όσων έφυγαν και έχουν διάθεση να προσφέρουν την εμπειρία τους.”, σημειώνει λέγοντας πως κάποια στιγμή, το 2007 σκέφτηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του, αλλά κάποιες συνθήκες του ανέτρεψαν τα σχέδια.

Αποχαιρετώντας τον Γεράσιμο Λεωνίδα σκέφτομαι τη συζήτηση που προηγήθηκε και προσπαθώ να κάνω την ταύτιση του παλιού τυπογράφου “μάστορα” δίπλα στον οποίον αποκτούσε κάποιος όλες τις δεξιότητες με τον σημερινό καθηγητή τυπογραφίας που φροντίζει να παρουσιαστεί εν ριπή οφθαλμού κάθε πληροφορία που απαιτείται και πάντα με το σωστό τρόπο. Ο Γεράσιμος Λεωνίδας όμως δεν ανησυχεί για το σωστό. Τον ανησυχεί μόνο το λάθος και έχει δίκιο: “Όταν κάτι δουλεύει σωστά δεν φαίνεται. Στον τυπογραφικό σχεδιασμό φαίνεται μόνο το λάθος και αυτό είναι που αξιολογείς. Αν χάσεις το αεροπλάνο επειδή η πινακίδα δεν ήταν ευανάγνωστη, θα σου κοστίσει πολύ. Την ίδια στιγμή δεν ξέρεις πόσο ωφελείσαι όταν την κοιτάζεις και είναι σωστή”…

Βάσω Μιχοπούλου

http://www.imerisia.gr/

Advertisements

Καθώς μιλάμε Ελληνικά στην πραγματικότητα διατυπώνουμε μαθηματικές εξισώσεις

1086138

Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία γλώσσα. Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην Ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο.
Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα.
Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα νέο Ελληνικά).
Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός. Μια τεράστια γνώση κλειδωμένη-κωδικοποιημένη μέσα λέξεις λόγω της μαθηματικών τιμών που έχουν.
Ένας από τους Πρωτοπόρους επί του θέματος ήταν ο μέγιστος Πυθαγόρας.
Οι αριθμοί, τα σχήματα, η αρμονία και τα άστρα έχουν κάτι κοινό, έτσι αντίστοιχα τα μαθηματικά (αριθμοί) η γεωμετρία (σχήματα) η αρμονία(μουσική) και η αστρο-νομία (αστήρ=α-χωρίς- στήριγμα + φυσικοί νόμοιπου τα διέπουν) ήταν αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα, που με την συγκεκριμένη σειρά που αναφέραμε ήταν η σκάλα για την εξέλιξη (=εκ -του- έλικος, DNA) του νου-ψυχής προς τον Δημιουργό. Έναν
Δημιουργό που δημιούργησε βάσει αυτών των τεσσάρων επιστημών.
27 σύμβολα-αριθμοί με αριθμητική αξία συνθέτουν το Ελληνικό Αλφάβητο, 3 ομάδες από 9 σύμβολα-αριθμούς η κάθε ομάδα, με άθροισμα κάθε ομάδας 45, 450, 4.500.
για να δούμε μερικά παραδείγματα:
ΑΛΦΑ = 1+30+500+1= 532 =>5+3+2= 10 => 1+0= 1

ΕΝ = 5+50 = 55 => 5+5 = 10 => 1+0= 1

ΟΜΙΚΡΟΝ = 70+40+10+20+100+70+50= 360, όσες και οι μοίρες του κύκλου

image0013850

Για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα νοήματα των εννοιών των λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης πρέπει πρωτίστως να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την ίδια την Ελληνική γλώσσα.
Η αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία δεν είναι βασισμένη στο ότι κάποιοι απλά καθίσαν και συμφώνησαν να ονομάζουν ένα αντικείμενο «χ» ή «ψ» όπως όλες οι υπόλοιπες στείρες γλώσσες του κόσμου. Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα μαθηματικό αριστούργημα το οποίο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε.
Η αρχή των πάντων είναι το ίδιο το Ελληνικό Αλφάβητο (το οποίο φυσικά δεν το πήραμε από κάποιον άλλον όπως θα δούμε παρακάτω διότι εκ των πραγμάτων δεν γίνεται)
Τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου στο σύνολο τους ήταν 33 όσοι και οι σπόνδυλοι, οι 5 τελευταίοι σπόνδυλοι (που παίζουν τον ρόλο της κεραίας) έχουν άμεση σχέση με τον εγκέφαλο και αντιστοιχούν στα 5 τελευταία άρρητα γράμματα τα οποία γνώριζαν μόνο οι ιερείς* ένα από αυτά ήταν η Σώστικα (ή Γαμμάδιον) η οποία στα λατινικά έγινε swstika και οι Ναζί το έκλεψαν και την ονομάσανε Σβάστικα. Το σύμβολο αυτό είναι του ζωογόνου Ηλίου (Απόλλωνα), οι Ναζί το αντέστρεψαν για να συμβολίσουν το αντίθετο του ζωογόνου Ήλιου, δηλαδή του σκοτεινού θανάτου.
Υπήρχαν ακόμα κάποια γράμματα τα οποία στην πάροδο του χρόνου καταργήθηκαν όπως το Δίγαμμα (F), Κόππα (Q), Στίγμα (S’), Σαμπί (ϡ)
Ο Πυθαγόρας μας ενημερώνει για τα 3 επίπεδα της Ελληνικής γλώσσας τα οποία είναι τα εξής:
1. ομιλών

2. Σημαίνον (α. σήμα, β. σημαινόμενο)

3. Κρύπτον (α. διαστήματα β. κραδασμός γ. λεξάριθμος δ. τονάριθμος)

-Το πρώτο είναι η ομιλία

-Το δεύτερο είναι η σχέση του σήματος με το σημαινόμενο που θα αναλύσουμε παρακάτω

-Το τρίτο είναι το διάστημα (απόσταση & χρόνος), ο κραδασμός (που αφυπνίζει τον εγκέφαλο μέσω ιδιοσυχνοτήτων από τους δημιουργηθέντες παλμούς – Παλλάδα Αθηνά) ο λεξάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με αριθμούς) και ο τονάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με μουσικούς τόνους)
Το κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε έναν αριθμό, αλλά και σε έναν μουσικό τόνο άρα γράμμα=αριθμός=τόνος (μουσικός), πράγμα που φανερώνει ότι στη γλώσσα μας πίσω από τα γράμματα-λέξεις υπάρχουν αριθμοί (λεξάριθμοι) και μουσικοί φθόγγοι (τονάριθμοι).

Pythagoras

Οι 4 αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα ήταν:

1. Αριθμοί (μαθηματικά)

2. Σχήματα (Γεωμετρία)

3. Μουσική (Αρμονία)

4. Αστρονομία

οι επιστήμες αυτές είναι αλληλένδετες και βρίσκονται η μια μέσα στην άλλην όπως οι Ρωσικές μπαμπούσκες. Συνδυάστε τώρα το αλφάβητο που εσωκλείει αριθμούς και μουσικούς τόνους με τις 4 αυτές επιστήμες.
tip: Αστρονομία= αστηρ + νόμος, α-στηρ = αυτό που δεν στηρίζεται, άρα αστρονομία= οι συμπαντικοί νόμοι που διέπουν αυτό που δεν στηρίζεται κάπου, οι οποίοι έχουν να κάνουν με την μουσική (αρμονία), σχήματα (γεωμετρία) αριθμούς (μαθηματικά) και όλα αυτά με τον Αιθέρα ο οποίος περιβάλει τις ουράνιες σφαίρες.
tip 2: ο Πυθαγόρας άκουγε την αρμονία (μουσική) των ουρανίων Σφαιρών
Άρα μιλάμε μια γλώσσα η οποία έχει να κάνει με την ροή του σύμπαντος.
Η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για Η/Υ λόγω της μαθηματικότητας και μουσικότητας όχι μόνο του Αλφαβήτου-λέξεων, αλλά και των μαθηματικών εννοιών που γεννώνται π.χ. η λέξη ΘΕΣΙΣ γίνεται:
συνΘεσις, επίΘεσις, κατάΘεσις, υπόΘεσις, εκΘεσις, πρόσΘεσις, πρόΘεσις, ανάΘεσις, διάΘεσις, αντίΘεσις κτλ κτλ αν τώρα αυτές τις λέξεις τις μεταφράσουμε στα Αγγλικά είναι εντελώς άσχετες μεταξύ τους.
Το ότι δεν γίνεται το Αλφάβητο να είναι αντιγραμμένο από κάπου αλλού φαίνεται από το ότι εν έτη 2300 π.Χ. (με μελέτες της Τζιροπούλου και άλλων και όχι το 800 π.Χ.) ο Όμηρος ήδη έχει στην διάθεση του 6.500.000 πρωτογενής λέξεις (πρώτο πρόσωπο ενεστώτα & ενικού αριθμού) τις οποίες αν τις πολλαπλασιάσουμε Χ72 που είναι οι κλήσεις, θα βγάλουμε ένα τεράστιο αριθμό ο οποίος δεν είναι ο τελικός, διότι μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα, ΓΕΝΝΑ.
ΑΝ συγκρίνουμε τώρα π.χ. την Αγγλική γλώσσα που έχει 80.000 λέξεις εκ των οποίων το 80% είναι Ελληνικές όπως μας ενημερώνει το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, και μετρήσουμε ότι αυτή η στείρα γλώσσα εξελίσσεται 1000 χρόνια, μπορούμε αβίαστα να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο Όμηρος παραλαμβάνει μια γλώσσα η οποία έχει βάθος στον χρόνο 100.000 π.Χ? 500.000 π.Χ.? ποιος ξέρει…
ΌΜΩΣ η απόλυτη απόδειξη είναι η ίδια η μαθηματικότητα της, η οποία δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα του πλανήτη. Μην ξεχνάμε ακόμα το ότι ο Δημιουργός χρησιμοποιεί μαθηματικά για την δημιουργία, άρα η γλώσσα μας έχει αναγκαστικά σχέση με την πηγή (root-0/1).
Πριν όμως από το «Κρύπτον» υπάρχει το «Σημαίνον», δηλαδή η σύνδεση των λέξεων με τις έννοιες αυτών. Είπανε νωρίτερα ότι οι ξένες διάλεκτοι ορίστηκαν κατόπιν συμφωνίας, δηλαδή κάποιοι συμφώνησαν ότι το τάδε αντικείμενο θα το ονομάσουν «Χ», κάτι που κάνει τις γλώσσες στείρες, άρα δεν μπορούν να γεννήσουν νέες λέξεις, άρα δεν υπάρχει μαθηματικότητα, άρα δεν δύναται να περιγράψουν νέες έννοιες που υπάρχουν στην φύση, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος εφόσον δεν μπορεί να περιγράψει μέσω των νέων λέξεων καινούριες έννοιες μένει στο σκοτάδι, έτσι οι νευρώνες του εγκεφάλου δεν γεννούν νέους εν αντιθέσει με όσους χρησιμοποιούν την Ελληνική.
Πως θα μπορούσε π.χ. ο Άγγλος ή ο Γάλλος ή ο Χ, Υ με μια λέξη που έχει 10 έννοιες να περιγράψει με ακρίβεια άρα και σαφήνεια μια βαθύτερη έννοια; πόσο μάλλον τις πολλαπλές πλευρές αυτής; δεν μπορεί, να λοιπόν το γιατί όλα ξεκίνησαν εδώ. Το Σημαίνον λοιπόν είναι η σύνδεση του σήματος με το σημαινόμενο, δηλαδή η ίδια η λέξη είναι δημιουργημένη με τέτοιο τρόπο που περιγράφει την έννοια που εσωκλείνει μέσα της.
Παράδειγμα: η ονοματοδοσία της λέξης ΚΑΡΥΟΝ (Καρύδι) προέρχεται από μια παρατήρηση της φύσης (όπως όλες οι λέξεις), δηλαδή όταν δυο κερασφόρα ζώα (Κριοί, τράγοι κτλ) τρα.κάρ.ουν με τα κέρ.ατα τους ακούγεται το «κρακ» ή «καρ», ο ήχος αυτός έδωσε το όνομα «κέρας» (κέρατο) το κέρας έδωσε το όνομα κράτα ή κάρα (κεφάλι) και το υποκοριστικό αυτού το Κάρυον (μικρό κεφάλι). το Κάρυον (καρύδι) μοιάζει καταπληκτικά με το ανθρώπινο κεφάλι και το εσωτερικό του με εγκέφαλο.
Το Υ είναι η ρίζα του ρήματος ΥΩ (βρέχω) όπου υπάρχει το Υ υπάρχει κοιλότητα (ή κυρτότητα) δηλαδή θηλυκώνει κάτι, η βροχή (υγρό στοιχείο) μπαίνει (θηλυκώνεται) μέσα στην γη.
Το μουσικό – αριθμητικό αλφάβητο δημιουργεί μουσικό – μαθηματικές λέξεις οι οποίες περιγράφουν αντίστοιχες έννοιες, οι οποίες προέρχονται από την παρατήρηση της φύσεως δηλαδή της Δημιουργίας άρα κατ επέκταση του ίδιου του Δημιουργού, αλλά η ερώτηση είναι πόσες χιλιετίες μπορεί να χρειάστηκαν για να δημιουργηθεί αυτό το τέλειο μαθηματικό σύμπλεγμα που τα γράμματα είναι αριθμοί και συνάμα μουσικοί τόνοι και οι λέξεις δηλαδή το σύνολο των αριθμών και των μουσικών τόνων κρύβουν μέσα τους εκτός από σύνθετες μουσικές αρμονίες, έννοιες οι οποίες δεν είναι καθόλου τυχαίες αλλά κατόπιν εκτενέστατης παρατηρήσεως της φύσης;

Ευλόγως λοιπόν ο Αντισθένης μας υπενθυμίζει «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις».

http://www.freepen.gr

Κατερίνα Χαρβάτη: Η Ελληνίδα παλαιοανθρωπολόγος της Γερμανίας

kater-harvati-300-k--thumb-large

Η Κατερίνα Χαρβάτη διευθύνει το τμήμα Παλαιοανθρωπολογίας στο Senckenberg Center for Human Evolution and Paleoenvironment Eberhard Karls στο πανεπιστήμιο του Tübingen.

Πότε νιώσατε τελευταία φορά υπερήφανη ως Ελληνίδα;

Αισθάνομαι υπερήφανη που είμαι Ελληνίδα κάθε φορά που συναντώ διεθνώς τις μυριάδες παραπομπές στον ελληνικό πολιτισμό και στην ελληνική γλώσσα.

Σε τι σας έκανε καλύτερο η διεθνής εμπειρία σας;

Με έμαθε να σκέφτομαι έξω από τα συνηθισμένα, να εκτιμώ τις διαφορετικές απόψεις και να μην ακολουθώ την πεπατημένη.

Τι πιο πολύτιμο σας έδωσε η ελληνική παιδεία;

Την αγάπη για τη μάθηση και την εκτίμηση για τη γνώση αλλά και τη σκληρή εργασία.

Πού υπερέχουμε και σε τι υστερούμε ως Έλληνες;

Οι Έλληνες ως λαός είμαστε γενναιόδωροι, ανοιχτόκαρδοι και γρήγοροι στη σκέψη. Βρίσκουμε λύσεις κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Ισως όμως υστερούμε στη μεθοδικότητα και την πειθαρχία, που κάποτε είναι απαραίτητες για τη μακροχρόνια εφαρμογή και την επιτυχία αυτών των λύσεων.

Πώς θα γίνει πιο ανταγωνιστικό το ελληνικό πανεπιστήμιο;

Προωθώντας νέους και αξιόλογους επιστήμονες και παρέχοντάς τους τις απαραίτητες συνθήκες για να μπορούν να διεξάγουν το έργο τους σωστά και με αξιοπρέπεια. Πολύ σημαντική θα ήταν η παροχή οικονομικών πόρων στα πανεπιστήμια, αλλά ακόμη πιο κρίσιμη η επικράτηση της αξιοκρατίας.

Τι θα κάνατε για να δώσετε ώθηση στην ελληνική καινοτομία;

Θα δημιουργούσα τις κατάλληλες συνθήκες ώστε μια νέα ιδέα να μπορεί εύκολα και χωρίς πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια να μετατραπεί σε επιχειρηματική δραστηριότητα.

Η έννοια της αριστείας πού εκφράζεται στην Ελλάδα;

Η επιτυχία Ελλήνων επιστημόνων παρά τις συχνά άσχημες συνθήκες.

Τι ουσιαστικό μπορούν να δώσουν στη χώρα οι διακεκριμένοι του εξωτερικού;

Μπορούν να φέρουν τις γνώσεις τους, ο καθένας στον τομέα του.

Τι θα συμβουλεύατε έναν συνάδελφό σας που παραμένει και βιώνει την ελληνική πραγματικότητα;

Να κάνει υπομονή αλλά και προσπάθεια για κάτι καλύτερο μέσα από προγράμματα και συνεργασίες με συναδέλφους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Βγήκε κάτι θετικό από την κρίση – και ποιο είναι;

Κάποτε η καταστροφή του παλιού είναι αναγκαία για τη δημιουργία κάτι νέου. Ισως η κρίση, παρ’ όλα τα φοβερά προβλήματα που έφερε στη χώρα, να είναι και η ευκαιρία μας για μια νέα πορεία και για αναγκαίες αλλαγές.

Με τι προϋποθέσεις θα γυρίζατε στην πατρίδα;

Η επιστροφή στην Ελλάδα είναι κάτι που απασχολεί τους περισσότερους Έλληνες του εξωτερικού. Ετσι θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που η έρευνά μου με φέρνει συχνά στην Ελλάδα.

Ποια ελληνική συνήθειά σας κρατήσατε;

Να μιλάω δυνατά και με ένταση!

Ο Έλληνας ήρωάς σας.

Ο σύζυγός μου.

Παιχνίδι με τις λέξεις

Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.

Τη μυρωδιά της θάλασσας.

Το πρόσωπο που νοσταλγώ.

Η μητέρα μου.

Η γεύση που συχνά ανακαλώ.

Μαστίχα Χίου.

Η πιο ελληνική μου λέξη.

Ανθρωπος.

Τι παίρνω μαζί μου φεύγοντας από την Ελλάδα.

Τη ζεστασιά των δικών μου.

Σταθμοί στη ζωή της

1964: Γεννήθηκε στην Αθήνα.

2001: Ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στην Παλαιοανθρωπολογία στο City University of New York και ανέλαβε ως επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα της Ανθρωπολογίας του New York University.

2004: Επιστροφή στην Ευρώπη, στο Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology, στη Λειψία της Γερμανίας.

2009: Αναλαμβάνει την έδρα της Παλαιοανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Tübingen (1477) – από τα παλαιότερα ακαδημαϊκά ιδρύματα της Γερμανίας.

ΑΝΝΑ ΓΡΙΜΑΝΗ

http://www.kathimerini.gr/

Άβα Παπαθεοφίλου: Μία Ελληνίδα μαθαίνει Ελληνικά στα παιδιά του Σοβέτο

imerisia_LARGE_t_1061_43989796_type13031

Εστία διάδοσης της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού λειτουργεί στο δημοτικό σχολείο του Ανατολικού Τζαμπούβου (Jabuvu East Primary School), στην περιοχή του Σοβέτο, στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, χάρη στις άοκνες και σε εθελοντική βάση προσπάθειες της εκπαιδευτικού Άβας Παπαθεοφίλου.

“Τους κάνουμε τα ελληνικά με τραγουδάκια, με παιχνίδια” δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Παπαθεοφίλου, προσθέτοντας ότι χρησιμοποιεί την ελληνική φιλοσοφία και τη μυθολογία, την οποία τα παιδιά παραλληλίζουν με τη δική τους.

Μάρτυρας αυτών των προσπαθειών έγινε ο πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος, όταν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο σχολείο, οι μαθητές τον υποδέχθηκαν, κρατώντας ελληνικές σημαίες και τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο της χώρας μας.

Στην εκδήλωση, οι μαθητές απήγγειλαν ποιήματα και στα Ελληνικά, ενώ, όπως είπε η κ. Παπαθεοφίλου, ο αναπληρωτής του υπουργού Παιδείας μίλησε με ενθουσιασμό για την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, επισημαίνοντας ότι “είναι η βάση όλων των επιστημών, είναι ο τρόπος για να μπορέσουν τα παιδιά, οι γενιές του μέλλοντος να ζήσουν μια καλύτερη ζωή”, και παρότρυνε τα παιδιά να σπουδάσουν ελληνικά.

Οι μαθητές έχουν την επιλογή στο Λύκειο να διαλέξουν τα ελληνικά ως μάθημα επιλογής, ενώ στο πανεπιστήμιο του Γιοχάνεσμπουργκ λειτουργεί έδρα ελληνικών σπουδών.

Υπάρχει ενδιαφέρον και από άλλα σχολεία για επέκταση του προγράμματος και, σύμφωνα με την κ. Παπαθεοφίλου, αυτό θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσα από τη συνεργασία της Ελλάδας με τη Νότια Αφρική, που θα είχε ως αποτέλεσμα να βρουν δουλειά εκπαιδευτικοί και των δύο χωρών. Η ίδια προσθέτει ότι ύστερα από 30 χρόνια προσφοράς, στην αρχή στα ελληνικά σχολεία και μετά στους καλλιτέχνες και στα παιδιά της Νότιας Αφρικής, πρέπει να παραδώσει τη “σκυτάλη” στους νεότερους.

Η κ. Παπαθεοφίλου πήγε στη Νότια Αφρική το 1982, εν μέσω Απαρτχάιντ, όταν οι φυλετικές ομάδες ζούσαν ξεχωριστά. Μετά την αλλαγή του καθεστώτος, το 1993, ξεκίνησε να εκπαιδεύει Νοτιοαφρικανούς δασκάλους πάνω στην προσέγγιση των παιδιών του Σοβέτο, μέσω της τέχνης.

“Δίδασκα τους δασκάλους για να ανεβάζουν θεατρικά έργα, να κάνουν εκθέσεις ζωγραφικής, δημιούργησα πλατφόρμα για να δείξουν τη δουλειά τους” είπε. Μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία, απομακρύνθηκαν τα παιδιά του Σοβέτο από τις συμμορίες που τους παρέσυραν σε εγκληματικές ενέργειες, δημιουργήθηκαν βιβλιοθήκες, πολιτιστικά κέντρα, αλλά και ένα ετήσιο παιδικό “καλλιτεχνικό πανηγύρι”.

Η κ. Παπαθεοφίλου υπογράμμισε ότι οι Νοτιοαφρικανοί είναι πάρα πολύ φιλέλληνες, κάτι που ίσχυε τόσο για τον Νέλσον Μαντέλα όσο και για τους σημερινούς πολιτικούς, σε όποια παράταξη και αν ανήκουν.

Η ίδια έχει αποκομίσει πολύ θετικές εμπειρίες από τα παιδιά που διδάσκει και τους εκπαιδευτικούς με τους οποίους συνεργάζεται εδώ και 20 χρόνια. ” Είναι πολύ ενθαρρυντικό το να έχουμε πολύ καλούς φίλους, μας αγαπάνε, μας εκτιμάνε, μας ανοίγουν τις πόρτες”, πρόσθεσε.

Όσο για αυτούς που τυχόν αντιμετώπισαν το έργο της με επιφύλαξη επισήμανε: “Δεν θα καθίσω να προσπαθώ να πείσω κάποιον ότι δεν έχει δίκιο που βλέπει τα πράγματα διαφορετικά από εμένα. Καθένας προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, σαν εκπαιδευτικός προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για τα παιδιά, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή και θρησκεία”.

http://www.imerisia.gr/

«Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική…»

eksofullo-surou

Της εθνικής μας ελευθερίας ο αοιδός, ο Διονύσιος Σολωμός, δεν είχε τίποτ’ άλλο στο νου του «πάρεξ ελευθερία και γλώσσα». Και ο Νομπελίστας ποιητής του Αιγαίου εξομολογείται ότι «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, το σπίτι φτωχικὸ στις αμμουδιὲς του Ομήρου…»

Και δεν έχουν άδικο, μια και η γλώσσα, ως ανώτατο πολιτισμικό προϊόν, υποδεικνύει και εκφράζει την ψυχοσύνθεση και τη δυναμική ενός λαού, αποτελεί πεδίο, στο οποίο απεικονίζονται τα γνωρίσματα του λαού-φορέα της.

Γιατί, η γλώσσα αποτελεί στοιχείο ενότητας και διάκρισης ενός λαού· η ύπαρξη ενός λαού πιστοποιείται με το ιδιαίτερο γλωσσικό του ιδίωμα· η εξαφάνιση ενός λαού επιτυγχάνεται με την αλλοίωση του γλωσσικού του αισθητηρίου και τη σταδιακή γλωσσική του αλλοτρίωση….

Για μας τους Έλληνες, οι παραπάνω επισημάνσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, αν σκεφτούμε ότι η Ελληνική γλώσσα, με το τρισχιλιετές παρελθόν της, αποτέλεσε τη βάση της λατινικής, και κατά συνέπεια των νεώτερων ευρωπαϊκών γλωσσών, δάνεισε λέξεις στην ορολογία πλείστων επιστημών, εξέφρασε και έπλασε με τα υλικά της κορυφαία δημιουργήματα του παγκόσμιου πολιτισμού και έγινε φορέας του σωτηριώδους μηνύματος του Χριστού και της Ορθοδοξίας.

Παρ’ όλ’ αυτά, όμως, τραγικά επίκαιρες φαντάζουν, και σήμερα, οι εύστοχες επισημάνσεις ενός άλλου Νομπελίστα ποιητή μας, του Γιώργου Σεφέρη: «Ο Θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που αντέχει ακόμη, μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά να τη φάνε!».

Γιατί, δεν είναι πια ο βάρβαρος, αλλόθρησκος και αλλόγλωσσος καταχτητής, ή ο πολιτισμένος αποικιοκράτης, που απειλεί τη γλώσσα μας με αφανισμό!

Είμαστε εμείς στην Ελλάδα, που με τη ξενομανία, το μιμητισμό και τα κόμπλεξ του ραγιαδισμού μας, οδηγούμαστε σε μια νέα άλωση, πολιτισμική αυτή τη φορά-και γι’ αυτό πολύ πιο επικίνδυνη!

«… Να μαθαίνετε καλά την ελληνική γλώσσα. Ν’ αφιερώνετε πολλές ώρες, για να τη μάθετε καλά. Γιατί είναι μία πολύ καλή γλώσσα. Όλες οι ξένες γλώσσες έχουν δανειστεί πάρα πολλές λέξεις από την ελληνική. Και μ’ αυτή τη γλώσσα μίλησαν και φιλόσοφοι και συγγραφείς και ιστορικοί, όχι μονάχα στην αρχαιότητα και στο Βυζάντιο, αλλά αν σκεφτείτε ότι μία μικρή χώρα έχει πάρει δύο Νάμπελ Λογοτεχνίας, πάει να πει ότι αυτή η γλώσσα είναι πολύ δυνατή. Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, οι Νομπελίστες της Ελλάδας, ο Καβάφης, ο Ρίτσος, ο Καζαντζάκης είναι μερικά από τα ονόματα, που τιμά η διεθνής κοινότητα και τους διαβάζει. Και θέλω αυτούς τους μεγάλους ποιητές να τους διαβάζετε στο πρωτότυπο, και όχι στη μετάφραση… Και θέλω το ‘Χριστός Ανέστη’ να το ψέλνετε ελληνικά!»

Σ’ αυτές τις 124 ευθύβολες λέξεις που απηύθυνε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας προς 150 νέους της Ελληνικής Διασποράς, που φιλοξενήθηκαν στην Ελλάδα το 2010, συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο, ο πλούτος, η προσφορά και η μοναδικότητα της Ελληνικής γλώσσας και η αδήριτη εθνική αναγκαιότητα της σωστής και πλήρους εκμάθησής της, στα διάφορα στάδια της πολυαιώνιας εξέλιξής της, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις και επεμβάσεις… Γιατί, δυστυχώς, δεν επιτρέπουμε στη γλώσσα μας τη φυσική, αβίαστη και ομαλή εξέλιξη, δεν την αφήνουμε να ακολουθήσει την φυσιολογική μεταβολή των κοινωνικών συνθηκών.

Συγχύσαμε τη γλώσσα με την πολιτική, αναγορεύσαμε τους πολιτικούς σε γλωσσολόγους και ρυθμίζουμε τα της γλώσσας με νόμους, λες και τους είχε ποτέ ανάγκη η Ελληνική γλώσσα για να εξελιχθεί και να μεγαλουργήσει…

Και ενώ διαφαίνονται πλέον έντονα οι συνέπειες της «χειρουργικής επέμβασης», που κατήργησε τονικά σημάδια και πνεύματα, αργά, αλλά μεθοδικά, επιβάλλεται από αόρατους «ειδικούς» η σταδιακή «απλοποίηση» της ορθογραφίας, η κατάργηση των διπλών συμφώνων, των διαφόρων – ι -, ή η αντικατάσταση των ευ και αυ με εφ/εβ και αφ/αβ, κακοποιούμε ορθογραφικά και αισθητικά τις εισηγμένες στην Ελληνική γλώσσα ξένες λέξεις, επιστρέφοντας στην πρωτόγονη ηχητική γραφή, εν ονόματι, πάντα, του εκσυγχρονισμού και της εξέλιξης…

Τέτοιες προσπάθειες και απόψεις, όμως, δεν είναι και τόσο πρωτότυπες και εκσυγχρονιστικές, όπως φαίνονται.. Κάτι ανάλογο επιχειρούσε και προωθούσε το 19ο αιώνα ο Ψυχάρης, για να δεχθεί τη δικαιολογημένη λοιδωρία του Γ. Σουρῆ:

«και αν αντί του ύψιλον, σεις γράφετε το βήτα,
μη καινοτόμος θέλετε για τούτο να φανείτε.
Αυτἀ τ’ αστεία ο καθείς τα κάμνει ελευθέρως,
και εις το άστυ των σοφών κι εις κάθε άλλο μέρος»!

Του Μητροπολίτου Σύρου κ. Δωροθέου Β΄

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1175-glwssa-ellhnikh-spiti-ftwxiko

Ανταπόκριση από Αμερική

eksofilo-antapokrisi-apo-ameriki

Δύο όψεις έχει η μετανάστευση, όπως όλα. Δύο φλέβες που αιμορραγούν προς την αλλοδαπή από όποια πατρίδα. Στη μια, ανήκουν οι με προσόντα που τους προσφέρεται η δυνατότητα να μπορούν ν’ ασχοληθούν ικανοποιητικά με το αντικείμενο της επιστήμης που υπηρετούν –με ανάλογες αμοιβές- και στην άλλη, οι στερούμενοι προσόντων που ευκολότερα βρίσκουν και ζούνε στα ξένα ανετότερη μια καθημερινότητα με ένα κάποιο σίγουρο μέλλον να διαφαίνεται για τα παιδιά τους.

Η τάξη εκείνη, με εξασφαλισμένη μια άνετη καθημερινότητα, που τα καταφέρνει χωρίς μεγάλες στερήσεις, με μικρή –έστω- σιγουριά παρόντος και μέλλοντος, αιτιολογημένα, δεν αποφασίζει να εγκαταλείψει τα πενιχρά της «έχει» για κάτι καλύτερο. Κι ακόμα, οι εντρυφούντες στα πάτρια και οι δεσμευμένοι με κάποιες αγάπες, με «έχει» ή χωρίς «έχει», ούτε που το διανοούνται. Μερικοί από αυτούς, όλως μοιραίως τυχαίνει και ξενιτεύονται με ένα γάμο και με κερδισμένη μέσα από αυτόν οικογένεια, να τους κρατά μόνιμα μακριά από τη γενέτειρα χώρα τους.

amerika-1

Ένα πρόβλημα των μεταναστών, αναφύεται μέσα από τη διαφορά της νοοτροπίας που αποκτούν τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν και που σιγά-σιγά, τ’ αποξενώνει ως προς τους σκοπούς και οραματισμούς και μόνο η αγάπη τα δένει και τα κρατά στην οικογένεια· αν υπάρχει τόσο δυνατή. Βαθύτερο αίτιο της όλης κατάστασης είναι η γλώσσα! Σε μια πρόχειρα μαθημένη γλώσσα –μητρική και ξένη- δεν είναι δυνατή η πλήρης έκφραση ιδεών και συναισθημάτων. Μόνο πρακτικές καθημερινές ανάγκες θεραπεύει. Και με τα χρόνια, τις γενιές, δρα αποστασιακά.

amerika-2

Επί όλων αυτών, έκανα τις δικές μου διαπιστώσεις αλλά είχα και τη σχετική ενημέρωση από δικούς μας ανθρώπους που ζουν την όλη κατάσταση. Πιθανόν, δεν θα αναφερόμουν σχετικά εάν –συναισθηματικά- δεν άκουγα τα ίδια-στην επιστροφή μου στην Ελλάδα- από Έλληνα Καθηγητή που ζει και εργάζεται στην Αυστραλία. Συγκεκριμένα, είπε «Δεν μπορώ να μεταδώσω τίποτα στα παιδιά μου». (Κι αυτός, ήξερε καλά τη γλώσσα, τόσο τη μητρική του όσο και την υιοθετημένη του). Και στις δύο περιπτώσεις έρχεται η εκκλησία της Ορθοδοξίας να παίξει συνενωτικό ένα ρόλο με κοινή την πίστη και με προσπάθεια εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας και ιστορίας. Και τη δική της προσπάθεια, συνοδεύουν τα διάφορα ανθρώπινα, κάνοντας το έργο της διπλά δύσκολο· υποχρεωμένη ως είναι να κρατά ένα κύτταρο ελληνικό, ζωντανά πιστό και ηθικά αποδεκτό, σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες. Τί κατορθώνει και πόσο αποτελεσματικά, δεν είμαι σε θέση να ξέρω.

Κ.Σ.

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/ta-nea-ths-omogeneias/1146-anrtapokrish-apo-amerikh

Η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας!

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής• μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων στην Ελλάδα ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.

glwssa-ellhnikh-1

Νομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν. Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

glwssa-ellhnikh-5

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα». Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή. Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία». Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα». Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

glwssa-ellhnikh-4

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή της Ελλάδας, η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις «ΖΩΗ»»! Η ιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη». Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».

eksofullo-glwssa-ellhnikh

Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά

http://www.artionrate.com/index.php/artion-magazine/artion-kalesma/1163-wraioterh-leksh-ellhnikhs-glwssas